Амири фалаки остони фахри гетӣ
امیر فلک آستان فخر گیتی
Хдиўи малики посбони хони даврон
خدیو ملک پاسبان خان دوران
Сипеҳри иёлати ҷаҳони адолат
سپهر ایالت جهان عدالت
Тарози ҷалолати Муҳамади тақии хон
طراز جلالت محمد تقی خان
Карами густарӣ каз паии базли дасташ
کرم گستری کز پی بذل دستش
Ки чун абр баҳман шавад гавҳари афшон
که چون ابر بهمن شود گوهر افشان
Мтр дар мансур гардад ба дарё
مطر در منثور گردد به دریا
Ҳаҷари лаъл рахшон шавад дар Бадахшон
حجر لعل رخشان شود در بدخشان
Шарории зи қаҳраш буд барқи ломъ
شراری ز قهرش بود برق لامع
Насимии злтФш буд абри Нитсаон
نسیمی زلطفش بود ابر نیسان
Зроиш буд пуртӯии меҳри анвар
زرایش بود پرتوی مهر انور
Зтбъш буд қатрае баҳри Аммон
زطبعش بود قطره ای بحر عمان
Бпо кард дар хитта ӣ язди комд
بپا کرد در خطه ی یزد کآمد
Ҳавояши фараҳи бахш чун роҳи райҳон
هوایش فرح بخش چون راح ریحان
Басии ҷонФзои кохӣу вазъи дилкаш
بسی جانفزا کاخی و وضع دلکش
Ки гардид аз васфи он ақли ҳайрон
که گردید از وصف آن عقل حیران
Ҳамаи баҳҷати ангез чун саҳни ҷинат
همه بهجت انگیز چون صحن جنت
Ҳамаи ъушратомез чун боғи ризвон
همه عشرت آمیز چون باغ رضوان
Ҳам афрохт дар давлати ободи қасрӣ
هم افراخت در دولت آباد قصری
Ки аз рифъаташи мунфаили мондаи кайвон
که از رفعتش منفعل مانده کیوان
Ҳавояши диловез чун зулфи дилбар
هوایش دلاویز چون زلف دلبر
Фазояши трбнок чун васли ҷонон
فضایش طربناک چون وصل جانان
Аёни даравии обӣ ки аз ғайрати он
عیان دروی آبی که از غیرت آن
Ба зулмоти об Хизр гашта пинҳон
به ظلمات آب خضر گشته پنهان
Зхокш ки хушбӯаст чун машки азФр
زخاکش که خوشبوست چون مشک اذفر
Зобш ки софӣаст чун дар рахшон
زآبش که صافی است چون در رخشان
Дидаст анфоси ъисои Марям
دید است انفاس عیسای مریم
Аёнаст эъҷози мўсои умрон
عیان است اعجاز موسای عمران
Ғараз чун ба поён расед ин банно ро
غرض چون به پایان رسید این بنا را
Ҳам аз Ямани толеъи ҳам аз лутфи яздон
هم از یمن طالع هم از لطف یزدان
( саҳоб ) аз паии соли таърихи гуфто :
(سحاب) از پی سال تاریخ گفتا:
« бибин қасри ҷинат дар ӯ оби ҳайвон »
«ببین قصر جنت در او آب حیوان»