Мужда , эй хонаи харобон ки раги абри баҳор

مژده، ای خانه خرابان که رگ ابر بهار

Паии ободии дунёсти таноби меъмор

پی آبادی دنیاست طناب معمار

Абр аз баси сари маъмурӣ олам дорад

ابر از بس سر معموری عالم دارد

Чамани оинаро рехтаи ранг аз зангор

چمن آینه را ریخته رنگ از زنگار

Ҳалқа ӣ гӯш шавад , гӯш дигар хубон ро

حلقه ی گوش شود، گوش دگر خوبان را

Лаб чу ҳарфӣ кунад аз ҳасани гулистони изҳор

لب چو حرفی کند از حسن گلستان اظهار

То шавад сабз ба ҳар гӯшаи баҳористонӣ

تا شود سبز به هر گوشه بهارستانی

Абр аз қатра фишонд ба чамани тухми баҳор

ابر از قطره فشاند به چمن تخم بهار

Бас ки рангин шуду шодоби зи таъсири ҳаво

بس که رنگین شد و شاداب ز تأثیر هوا

Нест фарқӣ ба миёни шарару дона ӣ нор

نیست فرقی به میان شرر و دانه ی نار

Чаҳ аҷаб , гирди рақами шастатар аз барг гул аст

چه عجب، گرد رقم شسته تر از برگ گل است

Шуд қалами ҷадвали об аз сухани абри баҳор

شد قلم جدول آب از سخن ابر بهار

Гирдбод аз асари файзи ҳаво дар гҷрот

گردباد از اثر فیض هوا در گجرات

намедиҳад ёди сафоҳону минори глбор

می دهد یاد صفاهان و منار گلبار

Моя ӣ саъй шавад бохта дар роҳи чаман

مایه ی سعی شود باخته در راه چمن

Муҳра ӣ обила ӣ по нашавадгар подор

مهره ی آبله ی پا نشود گر پادار

Грчўи миҳроб шудаи сокини масҷиди зоҳид

گرچو محراب شده ساکن مسجد زاهد

Дорад аммо раҳе аз дил ба ҳавои ҳамчуи минор

دارد اما رهی از دل به هوا همچو منار

Бас ки ҳайрони тамошои гулистон шуда аст

بس که حیران تماشای گلستان شده است

Дорад ангушт ба лаби мурғи чаман аз минқор

دارد انگشت به لب مرغ چمن از منقار

Пуштаи пуштаи гиреҳ аз ғам ба дили саҳро буд

پشته پشته گره از غم به دل صحرا بود

Ҳамаро кард бирав сайли баҳории ҳамвор

همه را کرد برو سیل بهاری هموار

Дар чамани мавҷи ҳавои сайқал рўшнкор аст

در چمن موج هوا صیقل روشنکار است

То кунад поки зи ойӣна ӣ ҳар барги ғубор

تا کند پاک ز آیینه ی هر برگ غبار

Тӯтии боғи зи гулбуни дам товус намӯд

طوطی باغ ز گلبن دم طاووس نمود

Сарв аз ҳайрат ӯ кард Фромши рафтор

سرو از حیرت او کرد فرامش رفتار

Боғ шуд рашки прихонаҳи зи беди маҷнӯн

باغ شد رشک پریخانه ز بید مجنون

Турфаи нақшӣ дигар ангехта наққоши баҳор

طرفه نقشی دگر انگیخته نقاش بهار

Абр аз бас ки ба ҳар шох кунад сргўшӣ

ابر از بس که به هر شاخ کند سرگوشی

Сабза вақтаст ки тар гардад азон дар гулзор

سبزه وقت است که تر گردد ازان در گلزار

Равғани гул ба чироғони ҳамаи шаб сарф кунад

روغن گل به چراغان همه شب صرف کند

Боғбони бас ки қавӣ моя шуд аз файзи баҳор

باغبان بس که قوی مایه شد از فیض بهار

Май фурӯашони нстоннд ба ғайр аз зргл

می فروشان نستانند به غیر از زرگل

Маҳзари сикка ба кафи мондаи дирамро бекор

محضر سکه به کف مانده درم را بیکار

Сарв ҳарчанд зи хубони чаман мумтоз аст

سرو هرچند ز خوبان چمن ممتاز است

Сабза аз нисбати ҳмдўшӣ ӯ дорад ор

سبزه از نسبت همدوشی او دارد عار

Як нафас давр нагардад зи нўопрдозӣ

یک نفس دور نگردد ز نواپردازی

Аз лаби мурғи гулистон , блбони минқор

از لب مرغ گلستان، بلبان منقار

Манъи гулчинӣ ҳушаст , биё маст шавем

منع گلچینی هوش است، بیا مست شویم

Чамани нағма ки не баст шуд аз мўсиқор

چمن نغمه که نی بست شد از موسیقار

Дар серуми ншأаҳ ба рақси омада чун шуъла ӣ шамъ

در سرم نشأه به رقص آمده چون شعله ی شمع

Ин чаҳ оҳангу наво буд ки сар зад аз тор

این چه آهنگ و نوا بود که سر زد از تار

Интиқом аз ғами айём чу хоҳӣ бикашӣ

انتقام از غم ایام چو خواهی بکشی

Соғар май ба миёновар ва биншин ба канор

ساغر می به میان آور و بنشین به کنار

Дар қадаҳи мавҷ май ноб ба шухӣ омад

در قدح موج می ناب به شوخی آمد

Акси хуршеди азуи гашти парешони дастор

عکس خورشید ازو گشت پریشان دستار

Мастӣу зуҳд , гули як чамананд эй зоҳид

مستی و زهد، گل یک چمن اند ای زاهد

Парда ӣ чашми зи пеши назар худ бурдор

پرده ی چشم ز پیش نظر خود بردار

Байтрогар зи ду мисра ба миён фосила аст

بیت را گر ز دو مصرع به میان فاصله است

Ҳеҷ нақсоне азон нест ба рабти гуфтор

هیچ نقصانی ازان نیست به ربط گفتار

Соқӣ аз ман магзар , чора ӣ ман кун ки буд

ساقی از من مگذر، چاره ی من کن که بود

Оби дасти ту шифобахши дил ҳар бемор

آب دست تو شفابخش دل هر بیمار

Аз чаҳ узв ту шавад дасти тамошои гулчин

از چه عضو تو شود دست تماشا گلچین

эй чу товуси зи хӯбии ҳамаи ҷояти гулзор

ای چو طاووس ز خوبی همه جایت گلزار

Нигаҳи гарми ту ҷони бахштар аз оташ май

نگه گرم تو جان بخش تر از آتش می

Сухани сарди ту дилхоҳтар аз оби хумор

سخن سرد تو دلخواه تر از آب خمار

Кори осон шуда бар шона ӣ зулфати мушкил

کار آسان شده بر شانه ی زلفت مشکل

Шбрўонро раҳи ҳамвор буд ноҳамвор

شبروان را ره هموار بود ناهموار

Ба таманнои рахт , дашти баёзи чашмам

به تمنای رخت، دشت بیاض چشمم

Шуда аз қатра заданҳои сиришки обилаи зор

شده از قطره زدن های سرشک آبله زار

Ёди зулфи ту буд бар дили ошуфтаи шгўн

یاد زلف تو بود بر دل آشفته شگون

Мор ганҷаст ба вайрона , таноби меъмор

مار گنج است به ویرانه، طناب معمار

Шаб ки дар хоб кунад бо ту дилами арзи ниёз

شب که در خواب کند با تو دلم عرض نیاز

Шавад аз гиря ӣ ман сӯрати бистари бедор

شود از گریه ی من صورت بستر بیدار

Ба насиҳати хирадами шӯр ҷунун афзоед

به نصیحت خردم شور جنون افزاید

Пунба ӣ ман шуда аз дона ӣ худ отшкор

پنبه ی من شده از دانه ی خود آتشکار

Оби чашмӣ ба ҳавои гул рӯят дорам

آب چشمی به هوای گل رویت دارم

Гарм чун оташи таб , тунд чу хуии бемор

گرم چون آتش تب، تند چو خوی بیمار

Сари ман дар гарави саҷда ӣ даргоҳ касе сет

سر من در گرو سجده ی درگاه کسی ست

Гар нашуд сарфи раҳи ишқи ту , маъзӯрами дор

گر نشد صرف ره عشق تو، معذورم دار

Он ҳумои сояи ниҳоли чамани оли расӯл

آن هما سایه نهال چمن آل رسول

Каз ҷаҳон шуд ба ҳамаи боб чу ҷадаши мухтор

کز جهان شد به همه باب چو جدش مختار

Офтобӣ ки кунадгар мадад нашаву намо

آفتابی که کند گر مدد نشو و نما

Чаман аз соя ӣ ҳар барг шавад оинаи зор

چمن از سایه ی هر برگ شود آینه زار

Хони исломи лақаб , гавҳари дрёмшрб

خان اسلام لقب، گوهر دریامشرب

Ки шуд исломи зи ҳамномӣ ӯ шкргзор

که شد اسلام ز همنامی او شکرگزار

Он Фаридуни фари ҷами қадари манӯчеҳри ғулом

آن فریدون فر جم قدر منوچهر غلام

Ки пиёда ба Аннан май дӯдаши соми савор

که پیاده به عنان می دودش سام سوار

Аксӣ аз ҷавҳари теғаш чу ба дарё уфтад

عکسی از جوهر تیغش چو به دریا افتد

Моҳӣ аз бим ба дандони худ орад ба канор

ماهی از بیم به دندان خود آرد به کنار

Арра дар пушт ниҳон карда наҳанг аз бимаш

اره در پشت نهان کرده نهنگ از بیمش

Шохи марҷонӣ агар каҷ шуда дар дрёбор

شاخ مرجانی اگر کج شده در دریابار

Рӯҳ чун атса ба фарёди ҷаҳд аз баданаш

روح چون عطسه به فریاد جهد از بدنش

Ҳаркиро ҳайбат ӯ кард дар андешаи гузор

هرکه را هیبت او کرد در اندیشه گذار

Теғ ӯ то ба ҷаҳони ҷавҳарӣ бозор аст

تیغ او تا به جهان جوهری بازار است

Биҷуз аз муҳра фурӯшӣ набӯд пеша ӣ мор

بجز از مهره فروشی نبود پیشه ی مار

Манъ ӯгар ба дар боғи нишонди сарвӣ

منع او گر به در باغ نشاند سروی

Боғбонро ба гулистони надиҳади ҳаргизи бор

باغبان را به گلستان ندهد هرگز بار

Чун даройад ба сухан , гӯши хиради пиндорад

چون درآید به سخن، گوش خرد پندارد

Ки Флотўн ва Арастӯаст магар дар гуфтор

که فلاطون و ارسطوست مگر در گفتار

Чаҳ Флотўн , ки Хизри ташнаи лаби ҷуръа ӣ ӯст

چه فلاطون، که خضر تشنه لب جرعه ی اوست

Чаҳ Арастӯ , ки Сикандар будаш оинаи дор

چه ارسطو، که سکندر بودش آینه دار

Ҳамчу ӯ нағмаи шиносӣ ба ҷаҳон кам дидаи сет

همچو او نغمه شناسی به جهان کم دیده ست

То хиради баста ба сози тараб аз мстри тор

تا خرد بسته به ساز طرب از مسطر تار

Қаламаш дар ҳамаи илмии илм афрохта аст

قلمش در همه علمی علم افراخته است

Нукта Эй нест ки нагузашта бирав чандини бор

نکته ای نیست که نگذشته برو چندین بار

Дода чун доира ӣ ҳандаса бар дасти варақ

داده چون دایره ی هندسه بر دست ورق

Ба самоъи омада аз савту садояши паргор

به سماع آمده از صوت و صدایش پرگار

Ҳикмат ӯ ба ҷаҳон то шудаи қонӯн , бошад

حکمت او به جهان تا شده قانون، باشد

Ҷунбиши набз , ашороти шифои бемор

جنبش نبض، اشارات شفای بیمار

эй схопишаҳ ки аз васфи кафи ҳиммати ту

ای سخاپیشه که از وصف کف همت تو

Чун раги абр , шавад на?ил қалами гавҳарбор

چون رگ ابر، شود نال قلم گوهربار

Ҷузи саноӣ ту кунад ҳарчӣ рақам бар сафҳа

جز ثنای تو کند هرچه رقم بر صفحه

Хомаи ангушт наад бар сухани нуктаи гузор

خامه انگشت نهد بر سخن نکته گذار

Давлат аз фитрати худёфтае , оре ҳаст

دولت از فطرت خودیافته ای، آری هست

Хона ӣ оина аз маънии худ сӯрати кор

خانه ی آینه از معنی خود صورت کار

Нағмаи пардозу хуши овозу тараннуми созанд

نغمه پرداز و خوش آواز و ترنم سازند

Пушт бар пушти неи калаки ту чун мўсиқор

پشت بر پشت نی کلک تو چون موسیقار

Камари зулм ба аҳди ту буд суст чу мӯр

کمر ظلم به عهد تو بود سست چو مور

Пои фитна шуда дар даври ту кӯтоҳ чу мор

پای فتنه شده در دور تو کوتاه چو مار

Посбон то будаш ҳифзи ту , натавонади гашт

پاسبان تا بودش حفظ تو، نتواند گشت

Гирди маъмура ӣ гҷрот касе ғайри ҳисор

گرد معموره ی گجرات کسی غیر حصار

Хонаеро ки зи кини ту дарав ҳарфӣ рафт

خانه ای را که ز کین تو درو حرفی رفت

Чинаи резади зи паии ҷғд ба ҳар сӯи девор

چینه ریزد ز پی جغد به هر سو دیوار

Чаманиро ки бирав боди итоби ту вазид

چمنی را که برو باد عتاب تو وزید

Арра чун пои малахи брдмд аз шохи чанор

اره چون پای ملخ بردمد از شاخ چنار

Сари ҳаркас ки нашуд дар роҳи ихлоси ту хок

سر هرکس که نشد در راه اخلاص تو خاک

Ҳамчуи нақши қадами хеш ба роҳаш бисипор

همچو نقش قدم خویش به راهش بسپار

Нони он кас ки ҳуқуқ намакат нашносад

نان آن کس که حقوق نمکت نشناسد

Қурси афъӣ буду суфра ӣ ӯ ҳалқа ӣ мор

قرص افعی بود و سفره ی او حلقه ی مار

Дар замони ту ба саҳрои зи паии поси гила

در زمان تو به صحرا ز پی پاس گله

Чашм гургаст шубонро ҳамаи шаби машъалдор

چشم گرگ است شبان را همه شب مشعلدار

Абри Нитсаоне ва шуд аз ту чароғаши равшан

ابر نیسانی و شد از تو چراغش روشن

Гар ба дарё нашавад аз ту садафи шкргзор ,

گر به دریا نشود از تو صدف شکرگزار،

То бисӯзанд ба хоряши зи акси хуршед

تا بسوزند به خواریش ز عکس خورشید

Оби оташ ба миён овараду моҳии хор

آب آتش به میان آورد و ماهی خار

Гар касе сӯрати Рахш ту нагорд бар санг

گر کسی صورت رخش تو نگارد بر سنگ

Кӯҳ чун мавҷ шавад аз асари он раҳвор

کوه چون موج شود از اثر آن رهوار

Барқи сирӣ ки чу дар пўиаҳ шавад гарми Аннан

برق سیری که چو در پویه شود گرم عنان

Дӯд чун шуъла барояд зи раҳаши ҷои ғубор

دود چون شعله برآید ز رهش جای غبار

Дасту поиш ки ба сахтии қалам фӯлод аст

دست و پایش که به سختی قلم فولاد است

Роҳи печад ба худ аз ҷилва ӣ он чун тӯмор

راه پیچد به خود از جلوه ی آن چون طومار

Шудаи лабрези дил аз дилбариаш домани зин

شده لبریز دل از دلبری اش دامن زین

Бас ки чун чашм батонаст рикобаши пуркор

بس که چون چشم بتان است رکابش پرکار

Сами сахташ чу бирав косаи зи мастии андохт

سم سختش چو برو کاسه ز مستی انداخت

Сангро мағзи сараши гашти парешони зи шарор

سنگ را مغز سرش گشت پریشان ز شرار

Нарми рафторӣ ӯ ҳайратами афзуд ки кас

نرم رفتاری او حیرتم افزود که کس

Роҳ дар кӯҳи надидаи сети бад-ӣни сони ҳамвор

راه در کوه ندیده ست بدین سان هموار

Зулфи фарсанг будгар ба дарозии машҳур

زلف فرسنگ بود گر به درازی مشهور

Пеши поиши қадамӣ беш набошад чу ҷидор

پیش پایش قدمی بیش نباشد چو جدار

Аҷабӣ нест , кунад бас ки самаш даст андоз

عجبی نیست، کند بس که سمش دست انداز

Аз сари роҳаш агар раҳ бигурезад чун мор

از سر راهش اگر ره بگریزد چون مار

Соҳбо ! вақт шуд акнӯн ки паии дардисарат

صاحبا! وقت شد اکنون که پی دردسرت

Сандали орад з хамӯшӣ , хиради таҷрибаи кор

صندل آرد ز خموشی، خرد تجربه کار

Табъи нозуки зи дами аҳли сухан дар тоб аст

طبع نازک ز دم اهل سخن در تاب است

Акси тӯтии сет бар ойӣна ӣ равшани зангор

عکس طوطی ست بر آیینه ی روشن زنگار

Кӣ суханро ба саропарда ӣ гӯшаш бор аст

کی سخن را به سراپرده ی گوشش بار است

Ҳаркиро нағма буд бори дилу гули сарбор

هرکه را نغمه بود بار دل و گل سربار

Қудсён аз паии омин ҳама ҷамъанд салим

قدسیان از پی آمین همه جمعند سلیم

Пои худ пеш нау дасти дуоро бурдор

پای خود پیش نه و دست دعا را بردار

Сабзи бодои чамани давлатат аз оби ҳаёт

سبز بادا چمن دولتت از آب حیات

Май дамад то зи чамани сабза дар айёми баҳор

می دمد تا ز چمن سبزه در ایام بهار

Рӯзи бадхоҳи турои шаб шудаи маҷлиси афрӯз

روز بدخواه ترا شب شده مجلس افروز

Шоми аҳбоби турои субҳ буд машъалдор

شام احباب ترا صبح بود مشعلدار