Дигар вақт он шуд ки аз дилрабое

دگر وقت آن شد که از دلربایی

Чу гули нохун хор гардад ҳиное

چو گل ناخن خار گردد حنایی

Хабардор эй лола аз доғ худ бош

خبردار ای لاله از داغ خود باش

Ки бод сабо мекунад машки сое

که باد صبا می کند مشک سایی

Дили хешро эй санавбари нигаҳи дор

دل خویش را ای صنوبر نگه دار

Ки омад сабо бар сари дилрабое

که آمد صبا بر سر دلربایی

зи баси ҷилва ӣ нақши ҳайрати Фзо , шуд

ز بس جلوه ی نقش حیرت فزا، شد

Бисоти чаман , коргоҳи худоӣ

بساط چمن، کارگاه خدایی

зи абри баҳорӣ ба болои кҳсор

ز ابر بهاری به بالای کهسار

Фиканда ҳавои маснади кибриёе

فکنده هوا مسند کبریایی

Чаман шуд яке ҷодӯии сҳрпрдоз

چمن شد یکی جادوی سحرپرداز

Каз афсун кунад сайди мурғи ҳавоӣ

کز افسون کند صید مرغ هوایی

зи баси бод рангин шуд аз лолау гул

ز بس باد رنگین شد از لاله و گل

Кунад дасти озодагонро ҳиное

کند دست آزادگان را حنایی

Ба гўҳрФшонии абри кҳсор

به گوهرفشانی ابر کهسار

Шудаи сахт чун ғайрати рӯстоӣ

شده سخت چون غیرت روستایی

Фазои чаман , рӯй Лайлии сети гӯйӣ

فضای چمن، روی لیلی ست گویی

Ки шуд беди маҷнӯни зи шавқаши ҳавоӣ

که شد بید مجنون ز شوقش هوایی

зи файзи ҳавои бас ки авроқи гулшан

ز فیض هوا بس که اوراق گلشن

Чу ойӣна шуд машриқи равшаноӣ ,

چو آیینه شد مشرق روشنایی،

Хазон май намояди зи барги шукуфа

خزان می نماید ز برگ شکوفه

Чу ҷоми булӯр ва май каҳрабое

چو جام بلور و می کهربایی

Саодат талаб кист то дар гулистон

سعادت طلب کیست تا در گلستان

зи Мурғобӣ абр бинад ҳумое

ز مرغابی ابر بیند همایی

Чамани ҳамчуи бзоз дар ҳаласозӣ сет

چمن همچو بزاز در حله سازی ست

Сабои ҳамчуи аттор дар ътрсоиӣ

صبا همچو عطار در عطرسایی

Полаҳ шуд аз акси гул , нофа ӣ машк

پاله شد از عکس گل، نافه ی مشک

Ҳубоб аз ҳаво , ҳуққа ӣ мумиёе

حباب از هوا، حقه ی مومیایی

Фазоӣ ҷаҳонаст боғи дили афрӯз

فضای جهان است باغ دل افروز

Ки гардад зи хокаши кафи пои ҳиное

که گردد ز خاکش کف پا حنایی

Дариғо ки мо зини гулистони рангин

دریغا که ما زین گلستان رنگین

Набардем хории з бедасту пое

نبردیم خاری ز بی دست و پایی

Барафрӯхт аз баси чаман , мекунад шамъ

برافروخت از بس چمن، می کند شمع

Ба гули ошнои паии равшаноӣ

به گل آشنایی پی روشنایی

Ҳавои бас ки дорад рутӯбат , аҷаб нест

هوا بس که دارد رطوبت، عجب نیست

Шавад сабз агар чӯби тири ҳавоӣ

شود سبز اگر چوب تیر هوایی

Ба дасти сабо ҳар нафас гул фиристад

به دست صبا هر نفس گل فرستد

Ба мурғони гулзор , мурғи сарое

به مرغان گلزار، مرغ سرایی

зи таъсири рангинии хок , гӯйӣ

ز تأثیر رنگینی خاک، گویی

Касе шаста дар об , дасти ҳиное

کسی شسته در آب، دست حنایی

Ба мурғи чаман , гули зи шухии гушӯда

به مرغ چمن، گل ز شوخی گشوده

зи чоки гиребон дар ошноӣ

ز چاک گریبان در آشنایی

зи соз ва навой тараб , кӯҳи гӯйӣ

ز ساز و نوای طرب، کوه گویی

Буд коса ӣ чинӣ аз хуши садое

بود کاسه ی چینی از خوش صدایی

Фиғон мекунад ханда ӣ Кебек дар кӯҳ

فغان می کند خنده ی کبک در کوه

Тамошост чун маст шуд рӯстоӣ

تماشاست چون مست شد روستایی

Санохони дастур аҳдаст булбул

ثناخوان دستور عهد است بلبل

Надорад ғамии дигар аз бенавоӣ

ندارد غمی دیگر از بینوایی

Ҷаҳонпарвар исломи хон каз шиквааш

جهان پرور اسلام خان کز شکوهش

Кунад кӯҳ , сомони тамкини гадоӣ

کند کوه، سامان تمکین گدایی

Фалаки тавсанӣ каз ҳиҷоби рикобаш

فلک توسنی کز حجاب رکابش

Ма нав наёрад кунад худнамое

مه نو نیارد کند خودنمایی

Шавад ҳркҷои маслиҳати сози калакаш

شود هرکجا مصلحت ساز کلکش

Диҳад куфру дайнро ба ҳам ошноӣ

دهد کفر و دین را به هم آشنایی

Буд осмонро ба хок дар ӯ

بود آسمان را به خاک در او

зи нақши қадами маснади кибриёе

ز نقش قدم مسند کبریایی

Дар онҷо ки шуд фитнаи ангез , теғаш

در آنجا که شد فتنه انگیز، تیغش

Фитад дар миёни сару тани ҷудоӣ

فتد در میان سر و تن جدایی

Чу хуршед бинад фурӯғи ҷабинаш

چو خورشید بیند فروغ جبینش

зи хиҷлат ба даври афканди равшаноӣ

ز خجلت به دور افکند روشنایی

Итобаш набошад магар бо бузургон

عتابش نباشد مگر با بزرگان

Кунад барқ бар кӯҳи теғи озмоиӣ

کند برق بر کوه تیغ آزمایی

зи ирфону тақво ба ҳам ҷамъ карда сет

ز عرفان و تقوی به هم جمع کرده ست

Дилаши ҳамчуи гули мастӣу порсое

دلش همچو گل مستی و پارسایی

Чунон теғии афканд бар нағмаи мадҳаш

چنان تیغی افکند بر نغمه مدحش

Ки неро қалам кард дар дасти ное

که نی را قلم کرد در دست نایی

Гул аз ваъда ӣ ӯ агар дарс гирад

گل از وعده ی او اگر درس گیرد

Дар оби афканди нусха ӣ бе вафое

در آب افکند نسخه ی بی وفایی

Ба расвоиаш субҳи гесуи бабрад

به رسوایی اش صبح گیسو ببرد

Чу дар аҳд ӯ шаб кунад фитнаи зоӣ

چو در عهد او شب کند فتنه زایی

з баргаштани зин буд рӯзи майдон

ز برگشتن زین بود روز میدان

Шиками тавсани хасм ӯро ҳиное

شکم توسن خصم او را حنایی

Сар аз пои дӯди пеш , чун гӯии чавгон

سر از پا دود پیش، چون گوی چوگان

Касеро ки ҷӯяд зи теғаши раҳоӣ

کسی را که جوید ز تیغش رهایی

Ба ҳар ҷо равад ронда ӣ тоби қаҳраш

به هر جا رود رانده ی تاب قهرش

Гурезанд азуи халқи ҳамчуи вабое

گریزند ازو خلق همچو وبایی

Кунад моя ӣ шаҳд агар табъи занбӯр

کند مایه ی شهد اگر طبع زنبور

зи гулҳои гулзори лутфаши гадоӣ ,

ز گل های گلزار لطفش گدایی،

Шикастӣ ки ойӣнаро рӯи намояд

شکستی که آیینه را رو نماید

Диҳад мум , хосияти мумиёе

دهد موم، خاصیت مومیایی

Зиҳӣ карда аз баҳри тоъати ҷаҳон ро

زهی کرده از بهر طاعت جهان را

зи акси ту ойӣнаи қиблаи намое

ز عکس تو آیینه قبله نمایی

Ба эҳроми тўФи ҳаримати зи гулшан

به احرام طوف حریمت ز گلشن

Кунад ғунча бар маҳмили гул дарое

کند غنچه بر محمل گل درایی

Гар аз оби теғ ту шавед бадан ро

گر از آب تیغ تو شوید بدن را

з мӯ гардад андоми чинӣ , хтоиӣ

ز مو گردد اندام چینی، ختایی

Вар аз теғи калаки ту сармоя гирад

ور از تیغ کلک تو سرمایه گیرد

Диҳад зарраи хуршедро равшаноӣ

دهد ذره خورشید را روشنایی

Куҷо рафт теғи Сикандар ки гирад

کجا رفت تیغ سکندر که گیرد

зи калаки ту таълими кшўргшоиӣ

ز کلک تو تعلیم کشورگشایی

зи қадари калом ту шуд чун сФидоб

ز قدر کلام تو شد چون سفیداب

Гуҳар дар садафи хок аз норавое

گهر در صدف خاک از ناروایی

Дилу дасту халқу забон хушат ҳаст

دل و دست و خلق و زبان خوشت هست

Гзирӣ надорад табиб аз давое

گزیری ندارد طبیب از دوایی

Чу аъзои хасми ту ёрб насузад

چو اعضای خصم تو یارب نسوزد

Замона касеро ба доғи ҷудоӣ

زمانه کسی را به داغ جدایی

Ба оташи ҳасуди ту чун шамъи худ ро

به آتش حسود تو چون شمع خود را

Ба ангушт худ мекунад раҳнамое

به انگشت خود می کند رهنمایی

зи гардидан аз бас ки осуд айём

ز گردیدن از بس که آسود ایام

Чу аҳд ту омад ба фармонравойӣ ,

چو عهد تو آمد به فرمانروایی،

Ба хоб хушанд аз фароғати ҳамаи умр

به خواب خوشند از فراغت همه عمر

Шабу рӯз чун махмали Карбалое

شب و روز چون مخمل کربلایی

Суханвари туро дар ҷаҳон бо чаҳ синҷид

سخنور ترا در جهان با چه سنجد

Ки афзӯнӣ аз мосўо , як сўоиӣ

که افزونی از ماسوا، یک سوایی

Чамани моя табъан ! ман он андалебам

چمن مایه طبعا! من آن عندلیبم

Ки дорам ба мадҳи ту дстонсроиӣ

که دارم به مدح تو دستانسرایی

Ту исломӣ ва аз ту хоҳам ки бошад

تو اسلامی و از تو خواهم که باشد

Ҳамаи чизи ман то ба имон , атое

همه چیز من تا به ایمان، عطایی

Азин гуфтугӯи матлаби ман тамаъ нест

ازین گفتگو مطلب من طمع نیست

Нафаҳмад касе чун ту нозуки адое

نفهمد کسی چون تو نازک ادایی

Наёяд зи ман шиква ,гар то қиёмат

نیاید ز من شکوه، گر تا قیامت

Ба кам илтифотии марои озмоиӣ

به کم التفاتی مرا آزمایی

Ғараз имтиёзаст озодагон ро

غرض امتیاز است آزادگان را

Чаҳ ғами лутфи ом ар кунад норасоӣ

چه غم لطف عام ار کند نارسایی

Салими ин равиши гуфтугӯ аз ту давр аст

سلیم این روش گفتگو از تو دور است

Куҷоеи сети ин ҷинс ёрб куҷое

کجایی ست این جنس یارب کجایی

Чу ахтар , ғизоли асар дар гузор аст

چو اختر، غزال اثر در گذار است

Дуоро буд вақти шасти озмоиӣ

دعا را بود وقت شست آزمایی

Ҳамеша буд то дар атрофи гулшан

همیشه بود تا در اطراف گلشن

Миёни гулу андалеби ошноӣ

میان گل و عندلیب آشنایی

Ҷаҳон чун дили дӯстонати ҳаводор

جهان چون دل دوستانت هوادار

Фалак чун сари ошиқонати фидойӣ

فلک چون سر عاشقانت فدایی