Баҳор омад ва шуд нағмаи сози мурғи чаман

بهار آمد و شد نغمه ساز مرغ چمن

Чароғи бодаи фурӯашони з лола шуд равшан

چراغ باده فروشان ز لاله شد روشن

Чунон ба даҳр асар кард файзи абри баҳор

چنان به دهر اثر کرد فیض ابر بهار

Ки дӯд , шуд ба сари шамъи ғунча ӣ сӯсан

که دود، شد به سر شمع غنچه ی سوسن

Насими дашти зи шухии сети раҳзани тақво

نسیم دشت ز شوخی ست رهزن تقوی

Ҳавои боғи з кайфиятаст тавбаи шикан

هوای باغ ز کیفیت است توبه شکن

Чу бидмшк , зи файз баҳор нест аҷаб

چو بیدمشک، ز فیض بهار نیست عجب

Ки нофа гул кунад аз шохи оҳӯони хутан

که نافه گل کند از شاخ آهوان ختن

Чунон мадор ба ҳарф шукуфа шуд дар боғ

چنان مدار به حرف شکوفه شد در باغ

Ки зикри арра фаромӯш кард нахли куҳан

که ذکر اره فراموش کرد نخل کهن

Чу шуъла ҷилва кунад мавҷи лола дар оташ

چو شعله جلوه کند موج لاله در آتش

Чу дӯди саркашади абри сиёҳ аз гулхан

چو دود سرکشد ابر سیاه از گلخن

зи бас ки шавқи тамошоӣ бӯстон дорад

ز بس که شوق تماشای بوستان دارد

Чу не ба шохни гули афкандаи ғунчаи сад равзан

چو نی به شاخن گل افکنده غنچه صد روزن

Фурӯғи чеҳра ӣ гули ҳамчуи оташи зардушт

فروغ چهره ی گل همچو آتش زردشت

Сафои саҳни чамани ҳамчуи маҷлиси баҳман

صفای صحن چمن همچو مجلس بهمن

Баҳор дод чаманро зи бас ки кайфият

بهار داد چمن را ز بس که کیفیت

Ба ҷӯйбор , чу меоб шуд хморшкн

به جویبار، چو می آب شد خمارشکن

з боғ нест илм , шохи сӯсани озод

ز باغ نیست علم، شاخ سوسن آزاد

Ки брФрохтаҳи товуси бӯстони гардан

که برفراخته طاووس بوستان گردن

зи файзи абр , рутӯбати зи бас ба мавҷ омад

ز فیض ابر، رطوبت ز بس به موج آمد

Хӯрд зи чашма ӣ худ об , сабза ӣ сӯзан

خورد ز چشمه ی خود آب، سبزه ی سوزن

Чунон ки сайд ғизолон кунанд сайёдон

چنان که صید غزالان کنند صیادان

Каду ба шохи дарахтон шудаи кмндоФкн

کدو به شاخ درختان شده کمندافکن

зи ҷӯши файз барои димоғи худ маҷнӯн

ز جوش فیض برای دماغ خود مجنون

зи реги дашт чу бодом мекашад равған

ز ریگ دشت چو بادام می کشد روغن

Нишони зи кӯча ӣ симин танон диҳад ҷадвал

نشان ز کوچه ی سیمین تنان دهد جدول

зи мавҷи силсилаи мӯӣу ҳубоби ғунчаи даҳан

ز موج سلسله موی و حباب غنچه دهن

Сапанди сӯхта аз дӯди хеш сабз шавад

سپند سوخته از دود خویش سبز شود

зи баси рутӯбат азон мечакад чу абри чаман

ز بس رطوبت ازان می چکد چو ابر چمن

зи мастии қадаҳи лола , кӯҳро нахҷӣр

ز مستی قدح لاله، کوه را نخجیر

Буд чу оҳӯии дебо ба хоб дар доман

بود چو آهوی دیبا به خواب در دامن

Шуд аз таровуши абр , оби оинаи пинҳон

شد از تراوش ابر، آب آینه پنهان

Ба зери сабза ӣ зангори ҳамчуи оби чаман

به زیر سبزه ی زنگار همچو آب چمن

зи файзи парварии абру лутфи боди баҳор

ز فیض پروری ابر و لطف باد بهار

зи бас ки дами з тақаддус занад ҳавои чаман ,

ز بس که دم ز تقدس زند هوای چمن،

Чу Марям аз нафаси Ҷабраил , пиндорӣ

چو مریم از نفس جبرئیل، پنداری

Ба тарафи ҷӯ шудаи бикри ҳубоби обистан

به طرف جو شده بکر حباب آبستن

Чаҳ хуби абри баҳории баромад аз гирдоб

چه خوب ابر بهاری برآمد از گرداب

Ҷаҳон кашид буруни Юсуф аз чаҳ бежан

جهان کشید برون یوسف از چه بیژن

зи баси сафои ҷаҳон , дӯди шамъ дар фонӯс

ز بس صفای جهان، دود شمع در فانوس

Чу доғ лола кашида сети пой дар доман

چو داغ لاله کشیده ست پای در دامن

Чароғ ғунча диҳад ёд аз ситора ӣ субҳ

چراغ غنچه دهد یاد از ستاره ی صبح

зи бас ки чеҳра барафрӯхт аз сафои чаман

ز بس که چهره برافروخت از صفای چمن

Ба азми даргаи дастури рӯзгор ба боғ

به عزم درگه دستور روزگار به باغ

Матоъи лола ва гул мекунад баҳор ба тан

متاع لاله و گل می کند بهار به تن

Ҷаҳони донишу фазл , офтоби ҷоҳу ҷалол

جهان دانش و فضل، آفتاب جاه و جلال

Вазири машриқу мағриб , хдоигони змн

وزیر مشرق و مغرب، خدایگان زمن

Муҳӣти мкрмт , исломи хони мҳрзмир

محیط مکرمت، اسلام خان مهرضمیر

Ки дида мешавад аз нури ҷабҳааш равшан

که دیده می شود از نور جبهه اش روشن

Бисот ҷамъ кунад осмон чу нилӯфар

بساط جمع کند آسمان چو نیلوفر

Чу офтоб ба ҳарҷо шавад бисоти афкан

چو آفتاب به هرجا شود بساط افکن

Сабуии абри зи ҷўдши чунон ба санг омад

سبوی ابر ز جودش چنان به سنگ آمد

Ки об май барад аз чашмасор бо доман

که آب می برد از چشمه سار با دامن

Тамоми умри гирифтори ранҷ борӣк аст

تمام عمر گرفتار رنج باریک است

Равон ба пайкари хасмаш чу об дар сӯзан

روان به پیکر خصمش چو آب در سوزن

Калиди махзани давлат ба даст ҳиммат ӯст

کلید مخزن دولت به دست همت اوست

Вакили харҷи зргл буд насими чаман

وکیل خرج زرگل بود نسیم چمن

Расидаи кори заъифон ба ҷое аз адлаш

رسیده کار ضعیفان به جایی از عدلش

Ки обгина кунад ҷанги санг бо оҳан

که آبگینه کند جنگ سنگ با آهن

Чунон ки хотам аз ангушти каси буруни оранд

چنان که خاتم از انگشت کس برون آرند

Ба даст лутф кашад тавқи қамарӣ аз гардан

به دست لطف کشد طوق قمری از گردن

Варақи зи калаки рақами соз ӯ гулистонии сет

ورق ز کلک رقم ساز او گلستانی ست

Казон чу Тифл , савод назар шавад равшан

کزان چو طفل، سواد نظر شود روشن

Қалам ҳамеша з фӯлод бӯда мардум ро

قلم همیشه ز فولاد بوده مردم را

Рақами набӯдаи зи фӯлод , садҳазори аҳсан

رقم نبوده ز فولاد، صدهزار احسن

Зиҳии санои кафати абри гулистони хаёл

زهی ثنای کفت ابر گلستان خیال

Ҳадиси рои мунирати чароғи роҳи сухан

حدیث رای منیرت چراغ راه سخن

Агар на пеши замират ба узр ме ояд

اگر نه پیش ضمیرت به عذر می آید

Фиканда баҳр чаҳ хуршеди теғ бар гардан

فکنده بهر چه خورشید تیغ بر گردن

Ба сафҳа ҳар нқти хома ӣ ту робиъае сет

به صفحه هر نقط خامه ی تو رابعه ای ست

Ки ҳамчу Марям бошад ба исои обистан

که همچو مریم باشد به عیسی آبستن

Ба дафъи фитна ӣ атрофи мамлакат , бошад

به دفع فتنه ی اطراف مملکت، باشد

зи теғ , калаки ту дар пеши як сару гардан

ز تیغ، کلک تو در پیش یک سر و گردن

Ба фатҳ рӯй замин , бе салоҳи хома ӣ ту

به فتح روی زمین، بی صلاح خامه ی تو

Илми фишондаи гуҳии остин , гуҳии доман

علم فشانده گهی آستین، گهی دامن

Чунон ба даври ту тӯфони фитна таскин ёфт

چنان به دور تو طوفان فتنه تسکین یافت

Ки моҳӣ аз тани худ давр мекунад ҷавшан

که ماهی از تن خود دور می کند جوشن

Шуд аз тамизи ту аз баси ниҷобати осӯда

شد از تمیز تو از بس نجابت آسوده

Мақоми амни гуҳари гашт чун садафи ҳован

مقام امن گهر گشت چون صدف هاون

Ба бандагии ту озодагон ба гулшани ҳинд

به بندگی تو آزادگان به گلشن هند

Ҳама чу фохта оянд тавқ дар гардан

همه چو فاخته آیند طوق در گردن

Агар ба партави файзи ту хасм дар бандад

اگر به پرتو فیض تو خصم در بندد

Чу офтоби даройад ба хона аз равзан

چو آفتاب درآید به خانه از روزن

Чунон зи адли ту кӯтоҳи гашти дасти ситам

چنان ز عدل تو کوتاه گشت دست ستم

Ки май гурезади оташ чу об аз равған

که می گریزد آتش چو آب از روغن

Хаёли хашми ту дар дил чу бугзарад чаҳ аҷаб

خیال خشم تو در دل چو بگذرد چه عجب

Ки чун илм кунад аз тани канораи пероҳан

که چون علم کند از تن کناره پیراهن

Бар остони ту душман наад сари таслим

بر آستان تو دشمن نهد سر تسلیم

Агар чу шамъ шавад сар ба сари раги гардан

اگر چو شمع شود سر به سر رگ گردن

Сано кунанд ва буд бе ниёзи шавкати ту

ثنا کنند و بود بی نیاز شوکت تو

Чаҳ эҳтиёҷи сабо чун шукуфтааст чаман

چه احتیاج صبا چون شکفته است چمن

Дуо кунанд ва азон давлати ту мустағнии сет

دعا کنند و ازان دولت تو مستغنی ست

Чаҳ эътибори зираро ба пеши рӯйин тан

چه اعتبار زره را به پیش رویین تن

Дуои давлати ту халқро дуоӣ худ аст

دعای دولت تو خلق را دعای خود است

Чаҳ миннатаст зи кас бар ту аз дуо кардан

چه منت است ز کس بر تو از دعا کردن

Азон ки машъали хуршед то фурӯзон аст

ازان که مشعل خورشید تا فروزان است

Чароғ ҳастӣ зарроти ҳам буд равшан

چراغ هستی ذرات هم بود روشن

Ба аҷзи хеши зи мадҳ ту мекунам иқрор

به عجز خویش ز مدح تو می کنم اقرار

Ки кӯтаҳаст зи васфати забони хома ӣ ман

که کوته است ز وصفت زبان خامه ی من

Қалами зи ӯҳда ӣ мадҳат бурун наёяд , агар

قلم ز عهده ی مدحت برون نیاید، اگر

Забон шавад ҳамаи тани ҳамчуи ғунча ӣ сӯсан

زبان شود همه تن همچو غنچه ی سوسن

Ба шеъри мадҳи ту гуфтани тариқ иззат нест

به شعر مدح تو گفتن طریق عزت نیست

Касе чигуна бисозад вузӯи зи оби даҳан

کسی چگونه بسازد وضو ز آب دهن

Хдоигоно ! шармандаам зи толеъи худ

خدایگانا! شرمنده ام ز طالع خود

зи баси лутфи ту миннати ниҳода бар сари ман

ز بس لطف تو منت نهاده بر سر من

Чу абри гиряи кунон ҳар тарафи ҳасуд аз рашк

چو ابر گریه کنان هر طرف حسود از رشک

Чу гул ба гӯши расидаи марои зи хандаи даҳан

چو گل به گوش رسیده مرا ز خنده دهن

Ба лутф кӯш ки ман он ним ки гуяд хасм

به لطف کوش که من آن نیم که گوید خصم

Фалон набӯд сазовори тарбият кардан

فلان نبود سزاوار تربیت کردن

Шикасти гавҳар покам наметавонад дод

شکست گوهر پاکم نمی تواند داد

Ҳасуд карда чу гирдоби об дар ҳован

حسود کرده چو گرداب آب در هاون

Ба домани он ки з ойӣнаам ғубории барад

به دامن آن که ز آیینه ام غباری برد

Чу субҳ май дмдши офтоб аз доман

چو صبح می دمدش آفتاب از دامن

Ба обу тоб дар назми ман чу бинад ғайр

به آب و تاب در نظم من چو بیند غیر

Гуҳар шавад чу садафи оби ҳасраташ ба даҳан

گهر شود چو صدف آب حسرتش به دهن

з ҳар тарафи паии дидори шоҳиди табъам

ز هر طرف پی دیدار شاهد طبعم

Сад офтоб чу ойӣна шуд ҷилои ватан

صد آفتاب چو آیینه شد جلای وطن

з рӯй лутфи бунаи даст бар дили ришам

ز روی لطف بنه دست بر دل ریشم

Бибин чаҳ май кашам аз дасти ин сипеҳри куҳан

ببین چه می کشم از دست این سپهر کهن

Сбкдлм , напасандӣ маро ба банди гарон

سبکدلم، نپسندی مرا به بند گران

Ки тавқи фохтаи ҳаргизи набӯда аз оҳан

که طوق فاخته هرگز نبوده از آهن

Ҳамеша то ки баҳор ояд ва хазон гузарад

همیشه تا که بهار آید و خزان گذرد

Мудом то ки зи гул тоза мешавад гулшан

مدام تا که ز گل تازه می شود گلشن

Ниҳоли умри ту чун сарви боди доими сабз

نهال عمر تو چون سرو باد دایم سبز

Чароғи айши ту чун лолаи рӯзу шаби равшан

چراغ عیش تو چون لاله روز و شب روشن