Намози шом ки хуршеди азин сарои сарвар

نماز شام که خورشید ازین سرای سرور

Гирифт роҳи сафари ҳамчуи ошиқон ба зарур

گرفت راه سفر همچو عاشقان به ضرور

Ҳилоли иди зи авҷи уфуқ намоён шуд

هلال عید ز اوج افق نمایان شد

Намӯд гӯша ӣ абрӯи таҷаллӣ аз сари тавр

نمود گوشه ی ابرو تجلی از سر طور

Шикастаи рангу заъиф аз ҷудои хуршед

شکسته رنگ و ضعیف از جدایی خورشید

Чунон ки бедилӣ аз ёр хеш уфтад давр

چنان که بیدلی از یار خویش افتد دور

Ғубори кулуфт аз бас ки барда аз дил ҳо

غبار کلفت از بس که برده از دل ها

Нстаҳ гирд бирав ҳамчуи абрӯии муздур

نسته گرد برو همچو ابروی مزدور

Лабаш ба ханда ӣ ъушрати шукуфта ҳамчун маст

لبش به خنده ی عشرت شکفته همچون مست

Вале дилаши зи кудурати гирифта чун махмур

ولی دلش ز کدورت گرفته چون مخمور

Шикасти нохун ӯ аз барои чист чунин

شکست ناخن او از برای چیست چنین

зи кори ман гиреҳӣ чун накард ҳаргизи давр

ز کار من گرهی چون نکرد هرگز دور

Ҳилол нест , ки то осмони дарин шаби ид

هلال نیست، که تا آسمان درین شب عید

Ба мавҷи омада аз базм мепрессатон нур

به موج آمده از بزم می پرستان نور

Касе надидаи чунин мисраӣ ки то сар зад

کسی ندیده چنین مصرعی که تا سر زد

Ба рӯзгор шавад дар ҳамон нафаси машҳур

به روزگار شود در همان نفس مشهور

Фалаки зи панҷа ӣ хуршеди чиди як нохун

فلک ز پنجه ی خورشید چید یک ناخن

Ба теғи кӯҳ , ки ҳайкал кунад шаби диҷўр

به تیغ کوه، که هیکل کند شب دیجور

Ба ҳайратам чаҳ зи фирӯзаи гавани фалак май ҷуст

به حیرتم چه ز فیروزه گون فلک می جست

Ба нӯки теша ӣ заррин чу кӯҳи Найшобӯр

به نوک تیشه ی زرین چو کوه نیشابور

Магар ки хости нигинии азин куҳани маъдан

مگر که خواست نگینی ازین کهن معدن

Ба даст оварад аз баҳри хотами дастур

به دست آورد از بهر خاتم دستور

Вазири аъзами ҳинди он ки нири аъзам

وزیر اعظم هند آن که نیر اعظم

зи рои равшан ӯ карда истифода ӣ нур

ز رای روشن او کرده استفاده ی نور

Фурӯғи носиаҳ ӣ ақл , ҷумлаи алмаликӣ

فروغ ناصیه ی عقل، جملة الملکی

Ки ҳеҷ роз ҷаҳон нест бар дилаши мастур

که هیچ راز جهان نیست بر دلش مستور

Муҳӣти донишу фазл , офтоби ҷоҳу ҷалол

محیط دانش و فضل، آفتاب جاه و جلال

Вазири машриқу мағриб , хдоигони судӯр

وزیر مشرق و مغرب، خدایگان صدور

Баланди мартабаи исломи хон ки давлат ӯ

بلند مرتبه اسلام خان که دولت او

Кашида ҳамчуи фалак , доман аз ғубори Фтўр

کشیده همچو فلک، دامن از غبار فتور

Худои сифоти некӯии басӣ ато карда сет

خدا صفات نیکوی بسی عطا کرده ست

Яке зи ҷумла атоҳои ӯст шарми ҳузур

یکی ز جمله عطاهای اوست شرم حضور

Ба даври халқаш , ҳамчун фатила ӣ анбар

به دور خلقش، همچون فتیله ی عنبر

Ба ҷой дӯд барояд зи шамъ кушта бихӯр

به جای دود برآید ز شمع کشته بخور

Буд таҷаллии ирфони зи ботинаши зоҳир

بود تجلی عرفان ز باطنش ظاهر

Чу акси бода ӣ лаъл аз сафои ҷоми булӯр

چو عکس باده ی لعل از صفای جام بلور

Чу ганҷи хонаи зи меъмории адолат ӯ

چو گنج خانه ز معماری عدالت او

Харобаҳои ҷаҳон шуд ба хишти зари маъмур

خرابه های جهان شد به خشت زر معمور

Ҳарими даргааш аз файзи ом , ме монад

حریم درگهش از فیض عام، می ماند

Ба боргоҳи сулаймонӣ аз вуҳушу туюр

به بارگاه سلیمانی از وحوش و طیور

зи фикри ризқ дар айём ӯ ба хотири ҷамъ

ز فکر رزق در ایام او به خاطر جمع

Камар гушӯда нишинад ба хона ӣ худ мӯр

کمر گشوده نشیند به خانه ی خود مور

Ба боғи бахти ҳасудаши зи тишнагии ғунча

به باغ بخت حسودش ز تشنگی غنچه

Бурун фиканда забон аз даҳан чу писта ӣ шӯр

برون فکنده زبان از دهن چو پسته ی شور

зи меҳри хеши чунон гарм карда дилҳо ро

ز مهر خویش چنان گرم کرده دلها را

Ки ме тавон зи ях оташ гирифт ҳамчуи булӯр

که می توان ز یخ آتش گرفت همچو بلور

Ба ҳркҷо ки мураббӣ шавад бузургӣ ӯ

به هرکجا که مربی شود بزرگی او

Ҳама уқоб барояд зи байза ӣ ъсФўр

همه عقاب برآید ز بیضه ی عصفور

Куҷо ба ҷавҳар шамшер ӯст теғи аҷал

کجا به جوهر شمشیر اوست تیغ اجل

Ба зулфиқор баробар намешавад сотўр

به ذوالفقار برابر نمی شود ساطور

Ба субҳи ҳашар ки бар бистари адами ҳаркас

به صبح حشر که بر بستر عدم هرکس

зи хоби чашми кушояд чу дар саҳари махмур ,

ز خواب چشم گشاید چو در سحر مخمور،

Ба гирди кушта ӣ пайкон ӯ нагардад рӯҳ

به گرد کشته ی پیکان او نگردد روح

Ки роҳ нест магасро ба хона ӣ занбӯр

که راه نیست مگس را به خانه ی زنبور

Ба аҳди халқи хуш ӯ ки ҳамчуи мавҷи зулол

به عهد خلق خوش او که همچو موج زلال

Кунад дуруштии худро зи хеши савҳони давр ,

کند درشتی خود را ز خویش سوهان دور،

зи баси мулоимати хорпушт , пиндорӣ

ز بس ملایمت خارپشت، پنداری

Ки вожгӯна ба бар карда пӯстин смўр

که واژگونه به بر کرده پوستین سمور

Рқўми хома ӣ мишкӣни тароз ӯ ба варақ

رقوم خامه ی مشکین طراز او به ورق

Саводи зулф буд бар баёзи чеҳра ӣ ҳур

سواد زلف بود بر بیاض چهره ی حور

Барои ҳукми навиштани қалам чу бардорад

برای حکم نوشتن قلم چو بردارد

Қлмтрош шавад теғи баҳману шопӯр

قلمتراش شود تیغ بهمن و شاپور

Дуот чинӣ , гоҳе ки пеши хеш наад

دوات چینی، گاهی که پیش خویش نهد

Дуот дорӣ ӯ орзӯ кунад фағфур

دوات داری او آرزو کند فغفور

Табораки аллоҳ азон кавсари дуот лақаб

تبارک الله ازان کوثر دوات لقب

Ки шуд таҷаллии азуи мавҷи зан чу чашма ӣ нур

که شد تجلی ازو موج زن چو چشمه ی نور

Барои лиқаҳ ӣ ӯ зулфи худ бурӣдаи парӣ

برای لیقه ی او زلف خود بریده پری

зи чашми хеши дарави рехтаи сиёҳӣ , ҳур

ز چشم خویش درو ریخته سیاهی، حور

Зиҳӣ ба қасди шикори дили ҳнрснҷон

زهی به قصد شکار دل هنرسنجان

Каманди хома ӣ сидоФкни ту турра ӣ ҳур

کمند خامه ی صیدافکن تو طره ی حور

Қалами зи сӯрати хати ту баст аз даъвӣ

قلم ز صورت خط تو بست از دعوی

Забони теша ӣ Фарҳоду хома ӣ шопӯр

زبان تیشه ی فرهاد و خامه ی شاپور

Ба пеши рои ту хуршедро фурӯғӣ нест

به پیش رای تو خورشید را فروغی نیست

Чароғи рӯзи азин бештар надорад нур

چراغ روز ازین بیشتر ندارد نور

Турои зи тазкира ӣ аҳли давлати ин кофии сет

ترا ز تذکره ی اهل دولت این کافی ست

Ки ҷуз ба некӣ , науммат намешавад мазкӯр

که جز به نیکی، نامت نمی شود مذکور

Забони зи мавҷи саноӣ ту мешавад намакин

زبان ز موج ثنای تو می شود نمکین

Нашуд зи шӯриши дарё агарчӣ моҳии шӯр

نشد ز شورش دریا اگرچه ماهی شور

Мухолифи ту ба гулбун кунад чу дасти дароз

مخالف تو به گلبن کند چو دست دراز

зи ғунча хор барояд чу неш аз занбӯр

ز غنچه خار برآید چو نیش از زنبور

Ба ҷои ашк , зи токи бурӣда май резад

به جای اشک، ز تاک بریده می ریزد

зи файзи аҳди ту бар хок , дона ӣ ангур

ز فیض عهد تو بر خاک، دانه ی انگور

Ба рӯзгори ту ҷамъиятӣ дар офоқ аст

به روزگار تو جمعیتی در آفاق است

Ки нест ғунча ӣ гулро ба боғи хандаи зарур

که نیست غنچه ی گل را به باغ خنده ضرور

Диҳад замири ту чун арзи нур , андозад

دهد ضمیر تو چون عرض نور، اندازد

Чароғи партави худро чу офтоб ба давр

چراغ پرتو خود را چو آفتاب به دور

Ҳасуди ҷоҳи турои нисбатӣ ба чоҳ кун аст

حسود جاه ترا نسبتی به چاه کن است

Ки зиндааст ҳанузу фитодаи гӯр ба гӯр

که زنده است هنوز و فتاده گور به گور

Чунон ба даври ту зӯр аз ҷаҳон барофтода сет

چنان به دور تو زور از جهان برافتاده ست

Ки мавҷ май чу камон кбодаҳ шуд бе зӯр

که موج می چو کمان کباده شد بی زور

Ба ин ки аз назари ҳимматати фитодаи гуҳар

به این که از نظر همتت فتاده گهر

зи ашки ҳасрат ӯ гашта оби дарёи шӯр

ز اشک حسرت او گشته آب دریا شور

Касе ки васфи замири туро рақам созад

کسی که وصف ضمیر ترا رقم سازد

Чу шамъ аз сари калакаш баланд гардад нур

چو شمع از سر کلکش بلند گردد نور

Замини зи паҳлавии хасми ту аз гронҷонӣ

زمین ز پهلوی خصم تو از گرانجانی

Буд ба ири шиканҷа чу бистари ранҷур

بود به یر شکنجه چو بستر رنجور

Шавад чу бадарғаи ҳифзи ту , аз дили дарё

شود چو بدرقه حفظ تو، از دل دریا

Кунад саломати оташ чу акси моҳи убӯр

کند سلامت آتش چو عکس ماه عبور

Ба сад шикаст , фалаки тарк душманат накунад

به صد شکست، فلک ترک دشمنت نکند

Дар Асия натавон кард донаро блғўр

در آسیا نتوان کرد دانه را بلغور

Ба рӯзгори ту ахгар барои касби камол

به روزگار تو اخگر برای کسب کمال

Нишаста ҳамчуи Флотўн хам нишин ба танур

نشسته همچو فلاطون خم نشین به تنور

Паии нисори ҳарим дар ту шоҳон ро

پی نثار حریم در تو شاهان را

Ҳаво гирифт гуҳар аз хазина чун кофур

هوا گرفت گهر از خزینه چون کافور

Касе ки ҳасрати базми туро ба хоки барад

کسی که حسرت بزم ترا به خاک برد

Шавад чу сӯрати фонӯс , гӯр ӯ пурнур

شود چو صورت فانوس، گور او پرنور

Хдоигоно ! акнӯн чаҳордаҳ сол аст

خدایگانا! اکنون چهارده سال است

Ки бандагӣ туам карда дар ҷаҳони машҳур

که بندگی توام کرده در جهان مشهور

з ҳинд рафт ба Эрону рӯми овоза

ز هند رفت به ایران و روم آوازه

Ки шуд салими зи иқбол , банда ӣ дастур

که شد سلیم ز اقبال، بنده ی دستور

Чаҳ рашкҳо ки набурданд ҳамгинон бар ман

چه رشک ها که نبردند همگنان بر من

Расед лутфи ту нисбат ба ман зи бас ба зуҳӯр

رسید لطف تو نسبت به من ز بس به ظهور

Ирода буд ки то як нафас маро бошад

اراده بود که تا یک نفس مرا باشد

Ба ихтиёри азин остон нигарадам давр

به اختیار ازین آستان نگردم دور

Вале ирода ӣ ман буд бар хилофи қазо

ولی اراده ی من بود بر خلاف قضا

Хилофи ҳукм қазо нест худ марои мақдӯр

خلاف حکم قضا نیست خود مرا مقدور

Кунун ки мавкиби иқболи подшоҳи ҷаҳон

کنون که موکب اقبال پادشاه جهان

з агара карда ба давлати азимати Лоҳур ,

ز اگره کرده به دولت عزیمت لاهور،

Гумон надоштам инро ки заъфу беморӣ

گمان نداشتم این را که ضعف و بیماری

Кунад чу моҳи навам аз рикоби соҳиби давр

کند چو ماه نوم از رکاب صاحب دور

Ман аз куҷо ва азин остонаи азми сафар

من از کجا و ازین آستانه عزم سفر

Ман аз куҷоу ҷудои азин мақоми ҳузур

من از کجا و جدایی ازین مقام حضور

Каманди ҳодисаи зин дар кашони кашони барадам

کمند حادثه زین در کشان کشان بردم

Ҳазор банд ба бозу чу даста ӣ тнбўр

هزار بند به بازو چو دسته ی طنبور

На завқ рафтани Эрон , на майли мондани ҳинд

نه ذوق رفتن ایران، نه میل ماندن هند

Миёни рӯзу шабам чун саҳари асири Фтўр

میان روز و شبم چون سحر اسیر فتور

зи заъфи толеъу таъсири рӯзгори чунин

ز ضعف طالع و تأثیر روزگار چنین

Ки дар ҷудои ин хоки даргаами маъзӯр

که در جدایی این خاک درگهم معذور

зи остон ту хоҳам ба сӯии каъбаи рӯм

ز آستان تو خواهم به سوی کعبه روم

Ки дар ҳақиқат , ҷое нарафта бошам давр

که در حقیقت، جایی نرفته باشم دور

Маро ба фотиҳае тӯшаи бахши ин раҳи шӯ

مرا به فاتحه ای توشه بخش این ره شو

Ки бе ризои ту рафтан набошад аз дастур

که بی رضای تو رفتن نباشد از دستور

Ба арз ҳол макун лаби салими олӯда

به عرض حال مکن لب سلیم آلوده

Дуои баъди сано ба ки муддаои мазкӯр

دعای بعد ثنا به که مدعا مذکور

Барои ҳирсу қаноати ҳамин далел бас аст

برای حرص و قناعت همین دلیل بس است

Ки оби гавҳари ширин буд , зи дарёи шӯр

که آب گوهر شیرین بود، ز دریا شور

Ҳамеша дар рамазон то з хоб бархезад

همیشه در رمضان تا ز خواب برخیزد

Яке ба қасди сабӯҳӣ , яке ба азми сҳўр

یکی به قصد صبوحی، یکی به عزم سحور

Замони умри муҳибону дшмнонти бод

زمان عمر محبان و دشمنانت باد

Чу охири рамазон ва чу аввали ъошўр

چو آخر رمضان و چو اول عاشور