Нашавад хок то ба рӯзи шумор
نشود خاک تا به روز شمار
Ҳамчуи хуршед , панҷа ӣ меъмор
همچو خورشید، پنجه ی معمار
Ки аҷаби равнақӣ ба олам дод
که عجب رونقی به عالم داد
Зини ҳумоюни баннои файзи осор
زین همایون بنای فیض آثار
Карда барги шукуфа ӣ боғаш
کرده برگ شکوفه ی باغش
Бодро ҳамчуи абр , гавҳарбор
باد را همچو ابر، گوهربار
Бас ки сомон хуррамӣ дорад
بس که سامان خرمی دارد
Аз нами абри файзи ин гулзор ,
از نم ابر فیض این گلزار،
Гум шавад дар миёни сабза , агар
گم شود در میان سبزه، اگر
Нашавад буии гул ба боди савор
نشود بوی گل به باد سوار
Дар фазояши зи бас ки кайфият
در فضایش ز بس که کیفیت
намезанад ҷӯш аз насими баҳор ,
می زند جوش از نسیم بهار،
Ҳамчуи мисатон ба ҳар хиёбонаш
همچو مستان به هر خیابانش
Субҳ аз паии кашони баради дастор
صبح از پی کشان برد دستار
Набарди раҳ ба ин чаман , ҳарчанд
نبرد ره به این چمن، هرچند
Дар ҳамаи кӯчае давидаи ғубор
در همه کوچه ای دویده غبار
Сабади глФрўшро монад
سبد گلفروش را ماند
Хона ӣ булбулони ин гулзор
خانه ی بلبلان این گلزار
Шохи занбақ ки мушарраф гул ӯст
شاخ زنبق که مشرف گل اوست
Дорад аз ғунча дар миёни тӯмор
دارد از غنچه در میان طومار
Ҷӯии обии сети соя ӣ сурӯш
جوی آبی ست سایه ی سروش
Ки гузаштан азон буд душвор
که گذشتن ازان بود دشوار
Зини латофат ки ҳаст бо хокаш
زین لطافت که هست با خاکش
Уфтадаш рахнае чу бар девор ,
افتدش رخنه ای چو بر دیوار،
Дар замони ҳамчуи чоки ҷома ӣ гул
در زمان همچو چاک جامه ی گل
Боғбони дўздш ба сӯзани хор
باغبان دوزدش به سوزن خار
Дар баннои имораташ , гӯйӣ
در بنای عمارتش، گویی
Оинаи ҷои хишти рафта ба кор
آینه جای خشت رفته به کار
Гавҳари шбчроғи бардаи дарав
گوهر شبچراغ برده درو
Равшанои зи муҳра ӣ девор
روشنایی ز مهره ی دیوار
Дорад аз абри файз дар ҳамаи фасл
دارد از ابر فیض در همه فصل
Пушти бомаши ҳавоӣ рӯй баҳор
پشت بامش هوای روی بهار
Аз сафои бас ки гашта акс пазир
از صفا بس که گشته عکس پذیر
Ин тарабхонаро дару девор ,
این طربخانه را در و دیوار،
Шуда аз касрати нзоргён
شده از کثرت نظارگیان
Ҳамчуи ойӣнаи хона , сӯрати кор
همچو آیینه خانه، صورت کار
Буд аз накҳати гули қолӣ
بود از نکهت گل قالی
Равзанаши нофи оҳӯии тотор
روزنش ناف آهوی تاتار
Дар фазояш ки рашк фирдавс аст
در فضایش که رشک فردوس است
Пои ғам кӯтаҳаст ҳамчун мор
پای غم کوته است همچون مار
Дар ҳаримаш чу по наҳй , бинӣ
در حریمش چو پا نهی، بینی
Мардумиҳо зи сӯрати девор
مردمی ها ز صورت دیوار
Кӣ насимии қадами ниҳоди дарав
کی نسیمی قدم نهاد درو
Ки ба таъзими брнхости ғубор
که به تعظیم برنخاست غبار
Бас ки рангинии ҷаҳон ҷамъ аст
بس که رنگینی جهان جمع است
Дар фазояш чу соҳати гулзор ,
در فضایش چو ساحت گلزار،
Ба тамошо чу пои ниҳодаи дарав
به تماشا چو پا نهاده درو
Ёфта ранги рафтаро бемор
یافته رنگ رفته را بیمار
Гуфта ҳрдми дарав ба якдигар
گفته هردم درو به یکدیگر
Нақши қолӣу сӯрати девор ,
نقش قالی و صورت دیوار،
Ки дарин гулшани биҳишти ойин
که درین گلشن بهشت آیین
Боди густарда то ба рӯзи шумор ,
باد گسترده تا به روز شمار،
Базми исломи хон ки соғари ҷам
بزم اسلام خان که ساغر جم
Нест онҷои қабули дардии хор
نیست آنجا قبول دردی خوار
Он ки шуд дар баҳори тарбияташ
آن که شد در بهار تربیتش
Қобили кору бор , дасти чанор
قابل کار و بار، دست چنار
Он ҳзброФкнӣ ки аз ҷуръат
آن هزبرافکنی که از جرأت
Будаш рӯзи ҷанг , рӯзи шикор
بودش روز جنگ، روز شکار
Шуд азуи Зуҳра ӣ наҳангони об
شد ازو زهره ی نهنگان آب
Талх азонаст оби дрёбор
تلخ ازان است آب دریابار
Кӯҳ чун санги пушт , срдздд
کوه چون سنگ پشت، سردزدد
Ҳргаҳ афрӯхт теғи барқи осор
هرگه افروخت تیغ برق آثار
Дар тан ӯст ҳалқаҳои зира
در تن اوست حلقه های زره
Чашмасор диёри рустамдор
چشمه سار دیار رستمدار
Хушии даври адл ӯ афканд
خوشی دور عدل او افکند
Соя то бар ҷаҳон чу абри баҳор ,
سایه تا بر جهان چو ابر بهار،
Наъра ӣ шер шуд ғизолон ро
نعره ی شیر شد غزالان را
Аз Нитсаатон садои мўсиқор
از نیستان صدای موسیقار
Дар салоҳи ҷаҳони адолат ӯ
در صلاح جهان عدالت او
Саркашӣ хуш надорад аз ашрор
سرکشی خوش ندارد از اشرار
Боғбони чаман буд дилгир
باغبان چمن بود دلگیر
Аз дарахтони шох бар девор
از درختان شاخ بر دیوار
Аз каф ӯ ба баҳр ошӯб аст
از کف او به بحر آشوب است
Мавҷи худро азон кашад ба канор
موج خود را ازان کشد به کنار
Душманашро раҳе ки дар пеш аст
دشمنش را رهی که در پیش است
Майл фарсанг ӯст лавҳи мазор
میل فرسنگ اوست لوح مزار
Бас ки амният аз адолат ӯ
بس که امنیت از عدالت او
Посбон шуд ба кӯчау бозор ,
پاسبان شد به کوچه و بازار،
Холи хубон , нишемани худ ро
خال خوبان، نشیمن خود را
Ҳамчуи ҳиндӯи з хат кашида ҳисор
همچو هندو ز خط کشیده حصار
Гавҳари гӯшвор хасмаш нест
گوهر گوشوار خصمش نیست
Ҳамчуи заҳҳок , ғайри байза ӣ мор
همچو ضحاک، غیر بیضه ی مار
Тӯтӣонро зи лиззати мадҳаш
طوطیان را ز لذت مدحش
намекунад кори нешикар , минқор
می کند کار نیشکر، منقار
Суфра ӣ неъматаш ба сафа ӣ файз
سفره ی نعمتش به صفه ی فیض
Осмонии сет бо замини ҳамвор
آسمانی ست با زمین هموار
Гирдбод аз наҳифи тамкинаш
گردباد از نهیب تمکینش
Хушк гардад ба ҷои худ чу минор
خشک گردد به جای خود چو منار
Бори сангини ҳалам ӯ ба замин
بار سنگین حلم او به زمین
Карда кӯҳони кӯҳро ҳамвор
کرده کوهان کوه را هموار
Дар баҳори адолаташ ки касе
در بهار عدالتش که کسی
Ҷуз стмкр намекашад озор ,
جز ستمکر نمی کشد آزار،
Доғ ҳо шуд зи баси насиби паланг
داغ ها شد ز بس نصیب پلنگ
Лола бе доғи равед аз кҳсор
لاله بی داغ روید از کهسار
эй зи қонӯни меҳрбонии ту
ای ز قانون مهربانی تو
Нақши болин , таййиб ҳар бемор
نقش بالین، طیب هر بیمار
Номи гули ҳарки бе ризои ту барад
نام گل هرکه بی رضای تو برد
Шуд чу моҳии забон ӯ пурхор
شد چو ماهی زبان او پرخار
Чаҳ аҷабгар ҳасуди базми туро
چه عجب گر حسود بزم ترا
Надиҳади гардиши ҷаҳони озор
ندهد گردش جهان آزار
Шуд зи ҳамвории хароба ӣ ӯ
شد ز همواری خرابه ی او
Сайл чун мавҷи бӯрёи ҳамвор
سیل چون موج بوریا هموار
Срўро ! аз паии дуоӣ ту кард
سرورا! از پی دعای تو کرد
Бар забони қалами ду қитъаи гузор
بر زبان قلم دو قطعه گذار
То дарин чорбоғи ақли фиреб
تا درین چارباغ عقل فریب
Буд аз қасри офтоби осор
بود از قصر آفتاب آثار
Ин банноро ки равза ӣ хулд аст
این بنا را که روضه ی خلد است
Чун ҳумои боди сояи ?ути меъмор
چون هما باد سایه ات معمار
То далерон ба дилрабоеи хасм
تا دلیران به دلربایی خصم
Кокул сар кунанд зулфи ъқор
کاکل سر کنند زلف عقار
Бод дар пеши пеши хайли зафар
باد در پیش پیش خیل ظفر
Найза ӣ мрдоФкнти сардор
نیزه ی مردافکنت سردار