Ба роҳи ишқ буд нусха ӣ парешоне

به راه عشق بود نسخه ی پریشانی

Марои зи нақши қадам то ба нақши пешонӣ

مرا ز نقش قدم تا به نقش پیشانی

Чу оинаи ҳамаи умрам ба як нигоҳи гузашт

چو آینه همه عمرم به یک نگاه گذشت

Касе мабод чу ман дар тилисми ҳайронӣ

کسی مباد چو من در طلسم حیرانی

Чу раҳзанӣ ки ба дунбол корвон уфтад

چو رهزنی که به دنبال کاروان افتد

Фитода дар паии кирдори ман пушаймонӣ

فتاده در پی کردار من پشیمانی

зи Фкркори худами як нафас раҳоӣ нест

ز فکرکار خودم یک نفس رهایی نیست

Чу ғунчаам ба гиребони хеши зиндонӣ

چو غنچه ام به گریبان خویش زندانی

Табассум ки надонам намак фишон гардид

تبسم که ندانم نمک فشان گردید

Ки доғ бар ҷигарам мекунад намакдонӣ

که داغ بر جگرم می کند نمکدانی

Паии харобии мо сайли гӯи макаши заҳмат

پی خرابی ما سیل گو مکش زحمت

Ки хонаи зод асирон ӯст вайронӣ

که خانه زاد اسیران اوست ویرانی

зи шавқ рӯй ту аз оби чашми ман гардун

ز شوق روی تو از آب چشم من گردون

Ба танги омада бо ин фарохи домоне

به تنگ آمده با این فراخ دامانی

Ба ёди зулфи сиёҳи ту , рафта рафта шавад

به یاد زلف سیاه تو، رفته رفته شود

Дарозтар шаби ман ҳамчуи мӯии зиндонӣ

درازتر شب من همچو موی زندانی

зи шавқи саҷда ӣ хок дар ту коста ам

ز شوق سجده ی خاک در تو کاسته ام

Намонда ҳамчуи ҳилолам ба ғайри пешонӣ

نمانده همچو هلالم به غیر پیشانی

зи шавқ дидани рӯят чу шамъ май тарсам

ز شوق دیدن رویت چو شمع می ترسم

Ки кори ришта ӣ умрам кашад ба мижгонӣ

که کار رشته ی عمرم کشد به مژگانی

Касе набӯда ба расвои дилам дар ишқ

کسی نبوده به رسوایی دلم در عشق

Ки ҷомае сет бар андоми шуълаи урёнӣ

که جامه ای ست بر اندام شعله عریانی

зи остин чаҳ аҷаби кӯтаҳӣ , ки ҳамчун гул

ز آستین چه عجب کوتهی، که همچون گل

Надидаам зи гиребони худ , гиребонӣ

ندیده ام ز گریبان خود، گریبانی

Чу рехти хӯни марои осмон чаҳ ҳосили азин

چو ریخت خون مرا آسمان چه حاصل ازین

Ки аз ситора ба хокам кунад гули афшонӣ

که از ستاره به خاکم کند گل افشانی

Захирае ки дилии ҷамъ азон кунам зкҷост

ذخیره ای که دلی جمع ازان کنم زکجاست

Чу зулф дар гиреҳам нест ҷузи парешоне

چو زلف در گرهم نیست جز پریشانی

Бақо талаб макун аз ҳосили ҷаҳон эй дил

بقا طلب مکن از حاصل جهان ای دل

Ки чун ҳино ба каф даст мешавад фонӣ

که چون حنا به کف دست می شود فانی

Сифоти нафаси ту азон ақл мекунад такрор

صفات نفس تو ازان عقل می کند تکرار

Ки аз ҳиҷоби туро рӯ диҳад пушаймонӣ

که از حجاب ترا رو دهد پشیمانی

Садоӣ гурба диҳад дар чаман азон товус

صدای گربه دهد در چمن ازان طاووس

Ки бедро кунад ошуфта зон нўохўонӣ

که بید را کند آشفته زان نواخوانی

Агарчӣ даврии аҳбоб бар ту душвор аст

اگرچه دوری احباب بر تو دشوار است

Буд ба пеши фалак дар камоли осонӣ

بود به پیش فلک در کمال آسانی

Марои з дил накушояд касе гиреҳ аз меҳр

مرا ز دل نگشاید کسی گره از مهر

Ки нохунаш нашавад чун ҳилоли нӯронӣ

که ناخنش نشود چون هلال نورانی

Ба ҷома такя надорам чу сӯрати дебо

به جامه تکیه ندارم چو صورت دیبا

Чу шуълаи гарм буд пушти ман ба урёнӣ

چو شعله گرم بود پشت من به عریانی

зи осмон ба серум нест миннатии ҳаргиз

ز آسمان به سرم نیست منتی هرگز

Чу субҳ , кавкаби ман май дамади зи пешонӣ

چو صبح، کوکب من می دمد ز پیشانی

з ҷустуҷӯ нанишинам ба роҳи шавқ эй чарх

ز جستجو ننشینم به راه شوق ای چرخ

Раҳами зи каъба ӣ мақсӯд агар бигардоне

رهم ز کعبه ی مقصود اگر بگردانی

Ишора ӣ хами абрӯии меҳр , қибла намост

اشاره ی خم ابروی مهر، قبله نماست

Барои саҷдаи марои сӯии каъба ӣ сонӣ

برای سجده مرا سوی کعبه ی ثانی

Ҳарими даргаи хон , каз паии суҷудаши гашт

حریم درگه خان، کز پی سجودش گشت

Чу моҳи нави ҳамаи тани офтоб , пешонӣ

چو ماه نو همه تن آفتاب، پیشانی

Сипеҳри мартабаи исломи хон ки бар олам

سپهر مرتبه اسلام خان که بر عالم

Чу офтоб кунад панҷааш зарафшонӣ

چو آفتاب کند پنجه اش زرافشانی

Маҷоли бори наёбад ба даргааши хуршед

مجال بار نیابد به درگهش خورشید

Диҳад ба соя ӣ девори худ чу дарбоне

دهد به سایه ی دیوار خود چو دربانی

Ҳазор нукта ба як ҳарф гардадаш маълум

هزار نکته به یک حرف گرددش معلوم

Сухан биор ва бибин поя ӣ схндонӣ

سخن بیار و ببین پایه ی سخندانی

зи давлату зФзлит , нишаста пиндорӣ

ز دولت و زفضلیت، نشسته پنداری

Фарози тахти Сикандар , ҳакими юнонӣ

فراز تخت سکندر، حکیم یونانی

Ба дасти лутф чу машшота ӣ ҷаҳон гардад

به دست لطف چو مشاطه ی جهان گردد

Ба чашм мӯр кашад серума ӣ сулаймонӣ

به چشم مور کشد سرمه ی سلیمانی

Ба аҳди абри гуҳари бори даст ӯ дорад

به عهد ابر گهر بار دست او دارد

Ривоҷи тоҷи мурассаъ , кулоҳи боронӣ

رواج تاج مرصع، کلاه بارانی

Ҳавои гулшани базмаши чунон хуши афтодаи сет

هوای گلشن بزمش چنان خوش افتاده ست

Ки мекунад ба сари шамъ , дӯд , райҳонӣ

که می کند به سر شمع، دود، ریحانی

Ба ҷурми фитнагарӣ дар замони адлаши ҳасан

به جرم فتنه گری در زمان عدلش حسن

Буд ҳамеша ба банди ниқоби зиндонӣ

بود همیشه به بند نقاب زندانی

Ба қасди он ки наад душманаш бар он паҳлу

به قصد آن که نهد دشمنش بر آن پهلو

Ба теғ сабза кунад мавҷи оби савҳонӣ

به تیغ سبزه کند موج آب سوهانی

зи бас ки даст ҳаводис шуд аз ҷаҳони кӯтоҳ

ز بس که دست حوادث شد از جهان کوتاه

зи адл ӯ ки бар офоқи боди арзонӣ ,

ز عدل او که بر آفاق باد ارزانی،

Сафинаро сӯии соҳил ба пушти хеши барад

سفینه را سوی ساحل به پشت خویش برد

Наҳанг чун кашф , аз вартаҳои тӯфонӣ

نهنگ چون کشف، از ورطه های طوفانی

Зиҳии фириштаи хисолӣ ки аз сари тзъим

زهی فرشته خصالی که از سر تظعیم

Қалам ба роҳ саноят равад ба пешонӣ

قلم به راه ثنایت رود به پیشانی

Ба маҷлиси ту ки бурҷи шараф буд , хуршед

به مجلس تو که برج شرف بود، خورشید

Ниҳода бар сари наврӯз , тоҷи султонӣ

نهاده بر سر نوروز، تاج سلطانی

зи шавқи базм ту медид саргарони худ ро

ز شوق بزم تو می دید سرگران خود را

Кашид шиша ӣ май хӯн азон зи пешонӣ

کشید شیشه ی می خون ازان ز پیشانی

Чунон ба даври ту олам ба фикри маъмурии сет

چنان به دور تو عالم به فکر معموری ست

Ки сайл карда фаромӯш , расми вайронӣ

که سیل کرده فراموش، رسم ویرانی

Хаёли базми ту парвонае ки бо худ барад

خیال بزم تو پروانه ای که با خود برد

Чароғ бар сар хокаш кунад гули афшонӣ

چراغ بر سر خاکش کند گل افشانی

Ҳавас ба хон атои ту чун расад , гардад

هوس به خوان عطای تو چون رسد، گردد

Чу осмони шикамӣ , чун ситораи дандонӣ

چو آسمان شکمی، چون ستاره دندانی

Шавад чу ршҳаҳ фишон абри ҳиммати ту , наад

شود چو رشحه فشان ابر همت تو، نهد

Ҳубоб бар сари дарёи кулоҳи боронӣ

حباب بر سر دریا کلاه بارانی

Ба рӯзгори ту амниятӣ дар офоқ аст

به روزگار تو امنیتی در آفاق است

Ки мурғи байза наад дар танури барӣоне

که مرغ بیضه نهد در تنور بریانی

зи шавқи он ки сӯй даргаат кунад парвоз

ز شوق آن که سوی درگهت کند پرواز

Чу мурғ , боли зи абрӯи кушодаи пешонӣ

چو مرغ، بال ز ابرو گشاده پیشانی

зи бими он ки براردи кафати зи дарё , гирд

ز بیم آن که برآرد کفت ز دریا، گرد

Садаф чу нақши пай ноқа шуд биёбоне

صدف چو نقش پی ناقه شد بیابانی

Ба кишварӣ ки сипоҳати гузашт , нест аҷаб

به کشوری که سپاهت گذشت، نیست عجب

Агар ғубор кунад ҳамчуи сайли вайронӣ

اگر غبار کند همچو سیل ویرانی

Чу осмон ?назарет нест ҷуз ба сафҳа ӣ меҳр

چو آسمان نظرت نیست جز به صفحه ی مهر

Ҷаҳон хароб шавадгар варақ бигардоне

جهان خراب شود گر ورق بگردانی

Чҳо ки бо дил душман накард пайконат

چها که با دل دشمن نکرد پیکانت

Касе надидаи зи як қатраи оби тӯфонӣ

کسی ندیده ز یک قطره آب طوفانی

Касе ки базми туро дидааст , ме донад

کسی که بزم ترا دیده است، می داند

Ки булбул аз чаҳ кунад дар чамани нўохўонӣ

که بلبل از چه کند در چمن نواخوانی

Нишонае ба ҷаҳони монда аз шаби миъроҷ

نشانه ای به جهان مانده از شب معراج

Ба зери рони ту шабдизи моҳи пешонӣ

به زیر ران تو شبدیز ماه پیشانی

Ткоўрӣ ки намояд ба зери зини тилло

تکاوری که نماید به زیر زین طلا

Намӯна ӣ шаби иду ҳилоли нӯронӣ

نمونه ی شب عید و هلال نورانی

Ба сони абр , вале абри мавсими наврӯз

به سان ابر، ولی ابر موسم نوروز

Ба ранги серума , вале серума ӣ сулаймонӣ

به رنگ سرمه، ولی سرمه ی سلیمانی

Чу ӯ ба ҷилваи даройади зи ҷои худ чу ғубор

چو او به جلوه درآید ز جای خود چو غبار

Замини гурезад аз шарм танг майдонӣ

زمین گریزد از شرم تنگ میدانی

Ба вақти ҳамла буд хасмро балои сиёҳ

به وقت حمله بود خصم را بلای سیاه

Ба гоҳи ҷилвагарӣ , дӯстро тани осонӣ

به گاه جلوه گری، دوست را تن آسانی

зи тозӣона агар соя уфтадаш ба сарин

ز تازیانه اگر سایه افتدش به سرین

Гул кФл шавад ӯро нишони пешонӣ

گل کفل شود او را نشان پیشانی

Буд ба даъвии тундӣ чу гӯй дар майдон

بود به دعوی تندی چو گوی در میدان

Битоз тавсани худ гӯи сипеҳри чавгонӣ

بتاز توسن خود گو سپهر چوگانی

Бисоти ақли гиронмояро кунад помол

بساط عقل گرانمایه را کند پامال

Ба ҷилваҳои фарибандаи ҳамчуи ҳайронӣ

به جلوه های فریبنده همچو حیرانی

Ба вақти ҷилвагарӣ , шӯхи ҳамчуи аҳли Ироқ

به وقت جلوه گری، شوخ همچو اهل عراق

Ба гоҳи шеҳа , хуши оҳанг чун хуросонӣ

به گاه شیهه، خوش آهنگ چون خراسانی

Чу ҳури коинаҳ бо зулфи хеш пок кунад

چو حور کآینه با زلف خویش پاک کند

Баради ғубори зи дилҳо ба кокули афшонӣ

برد غبار ز دل ها به کاکل افشانی

Чу аҳли ҳинд сиёҳасту асл ӯ зи араб

چو اهل هند سیاه است و اصل او ز عرب

Касе надидаи чунин шаҳрӣ биёбоне

کسی ندیده چنین شهری بیابانی

Чу ҳиндӯ , ин ҳабаширо ба акс ояд кор

چو هندو، این حبشی را به عکس آید کار

Ки доғи сӯхта бар рон ба ҷои пешонӣ

که داغ سوخته بر ران به جای پیشانی

зи давлати ту буд зар харида ҳиндӯе

ز دولت تو بود زر خریده هندویی

Ки зевараш шуда аз ҷл , либоси султонӣ

که زیورش شده از جل، لباس سلطانی

Ҳамеша то ки гарон қиматаст тавсани умр

همیشه تا که گران قیمت است توسن عمر

Чу умри боди турои ин ткоўри арзонӣ

چو عمر باد ترا این تکاور ارزانی