Азон чу лола наҷунбам зи ҷои дарин гулшан

ازان چو لاله نجنبم ز جا درین گلشن

Ки рафтаи бахти сиёҳам ба хоб дар доман

که رفته بخت سیاهم به خواب در دامن

Насиби чок дилам нест бахя эй ҳаргиз

نصیب چاک دلم نیست بخیه ای هرگز

Ба кишт мо нарасад оби чашма ӣ сӯзан

به کشت ما نرسد آب چشمه ی سوزن

зи баси млолФи дарин бӯстон сиррӣ дорам

ز بس ملالف درین بوستان سری دارم

Ки ҳамчуи ғунча гиребон надонад аз доман

که همچو غنچه گریبان نداند از دامن

Дамӣ чигуна барорам ба хўшдлӣ , ки ним

دمی چگونه برآرم به خوشدلی، که نیم

зи рӯзгор чу сўдоиёни дамии эмин

ز روزگار چو سوداییان دمی ایمن

Чу субҳи срзнд аз кӯҳсор , пиндорам

چو صبح سرزند از کوهسار، پندارم

Ки хост деви сифедӣ ба қасдам аз мкмн

که خاست دیو سفیدی به قصدم از مکمن

Чу офтоб ба ман партави афканд , гӯям

چو آفتاب به من پرتو افکند، گویم

зи кӣна шуъла фишон гашти аждаҳо бар ман

ز کینه شعله فشان گشت اژدها بر من

зи ахтарону шаби тираи дил ҳазар дорам

ز اختران و شب تیره دل حذر دارم

Ки ҳаст мори сиёҳӣ ба каждуми обистан

که هست مار سیاهی به کژدم آبستن

Чигуна чашми гушойам чу дона ӣ гандум

چگونه چشم گشایم چو دانه ی گندم

Чунин ки чарх маро карда гов дар хирман

چنین که چرخ مرا کرده گاو در خرمن

Дилами з ба шудани доғи синаи гашти сиёҳ

دلم ز به شدن داغ سینه گشت سیاه

Ки хона тор шавад аз гирифтани равзан

که خانه تار شود از گرفتن روزن

зи гирди ғам ки маро бар диласт , чун гарем

ز گرد غم که مرا بر دل است، چون گریم

Ғубори риздм аз дидаҳо чу прўизн

غبار ریزدم از دیده ها چو پرویزن

Сиёҳи рӯзи азонми дарин чаман ки буд

سیاه روز ازانم درین چمن که بود

Чу лола , бахти сияҳ дар чароғи ман равған

چو لاله، بخت سیه در چراغ من روغن

зи дайгарӣ чаҳ кунам шиква бесабаб , ки буд

ز دیگری چه کنم شکوه بی سبب، که بود

Фиғони ман ҳама аз дасти хеш чун ҳован

فغان من همه از دست خویش چون هاون

Дилам чу лола сияҳ мешавад зи дилгирӣ

دلم چو لاله سیه می شود ز دلگیری

Азин чаҳ суд ки дорам ба кунҷи боғи ватан

ازین چه سود که دارم به کنج باغ وطن

Мазан ба домантар таънаам ки ҳамчун абр

مزن به دامن تر طعنه ام که همچون ابر

Ба ҳоли чашми терм гиря мекунад доман

به حال چشم ترم گریه می کند دامن

Бисӯзад аз нафасам ,гар барои ман сайёд

بسوزد از نفسم، گر برای من صیاد

Қафас чу оташ машъал насозад аз оҳан

قفس چو آتش مشعل نسازد از آهن

зи рӯзгор , маишат гирифтан осон нест

ز روزگار، معیشت گرفتن آسان نیست

Чароғ лолаам , аз санг май кашами равған

چراغ لاله ام، از سنگ می کشم روغن

Чунон гирифтаи ҷаҳони кор бар заъифони танг

چنان گرفته جهان کار بر ضعیفان تنگ

Ки об мехӯрд аз ашки чашми худ сӯзан

که آب می خورد از اشک چشم خود سوزن

Ҳуҷуми барқ бар атроф хеш ме бинад

هجوم برق بر اطراف خویش می بیند

Буд зи бим ба ҳам , чашми дона дар хирман

بود ز بیم به هم، چشم دانه در خرمن

Хуши он ҳариф ки доими зи покдомонӣ

خوش آن حریف که دایم ز پاکدامانی

Кунад канораи зи дунё , чу об аз равған

کند کناره ز دنیا، چو آب از روغن

Гиреҳ ба ришта ӣ таҷред ӯ наме афтод

گره به رشته ی تجرید او نمی افتاد

Чу риштаи исо агар май гузашт аз сӯзан

چو رشته عیسی اگر می گذشت از سوزن

Дарин чамани зи гиребони буруни мёўри сар

درین چمن ز گریبان برون میاور سر

Агар чу ғунча гиребон набошадат доман

اگر چو غنچه گریبان نباشدت دامن

Чу оина магзар аз намад ки мо садбор

چو آینه مگذر از نمد که ما صدبار

Ба ҳар либос фурӯрафтаем чун сӯзан

به هر لباس فرورفته ایم چون سوزن

Ба дидаи зарра ва хуршед бошадаш яксон

به دیده ذره و خورشید باشدش یکسان

Ба рӯзи тира ӣ худ ҳаркии сохт ҳамчун ман

به روز تیره ی خود هرکه ساخت همچون من

Ба он худоӣ ки дар ҷилва гоҳ гуфт ва шунид

به آن خدای که در جلوه گاه گفت و شنید

Забони нотиқа аз васф ӯ буд алкн

زبان ناطقه از وصف او بود الکن

Ба он худоӣ ки доими зи сбҳаҳ ӣ парвин

به آن خدای که دایم ز سبحه ی پروین

Буд ба замзама ӣ ҳамд ӯ сипеҳри куҳан

بود به زمزمه ی حمد او سپهر کهن

Ба он худоӣ ки аз шавқ ӯ чу аҳли сулӯк

به آن خدای که از شوق او چو اهل سلوک

Ба зикри арра буд ҳар ниҳоли хушки чаман

به ذکر اره بود هر نهال خشک چمن

Ки пеши чархи зи ҳиммати Фрўнёрми сар

که پیش چرخ ز همت فرونیارم سر

Ки тоҷи зар наад аз офтоб бар сари ман

که تاج زر نهد از آفتاب بر سر من

Салим , чун назанам кӯси хусравии имрӯз ?

سلیم، چون نزنم کوس خسروی امروز؟

Ки ҳамчуи ҳинд , дўотӣ буд қаламрави ман

که همچو هند، دواتی بود قلمرو من

Зиҳии зи шамъи рахти партави ҳаёи равшан

زهی ز شمع رخت پرتو حیا روشن

Дарии з рӯй ту ойӣнаи хонаро ба чаман

دری ز روی تو آیینه خانه را به چمن

Сиёҳ хона нишинон сарҳади зулфат

سیاه خانه نشینان سرحد زلفت

зи трктозӣ мижгон намешаванд эмин

ز ترکتازی مژگان نمی شوند ایمن

Турои зи куштани ман нанг ва ман дамии сад бор

ترا ز کشتن من ننگ و من دمی صد بار

Ба ёди теғи ту чун шамъ май кашами гардан

به یاد تیغ تو چون شمع می کشم گردن

з субҳ хӯрд ба ҳам суҳбатам , магари хуршед

ز صبح خورد به هم صحبتم، مگر خورشید

Шаби висоли маро буд дида ӣ душман ?

شب وصال مرا بود دیده ی دشمن؟

Ба ҳайратам ки чаҳ мекардам аз ҷафои ғамат

به حیرتم که چه می کردم از جفای غمت

Паноҳ ман нашудигар хдоигони змн

پناه من نشدی گر خدایگان زمن

Азиз карда ӣ парвардгор , Юсуфи хон

عزیز کرده ی پروردگار، یوسف خان

Казу чу дида ӣ ёқӯб шуд ҷаҳони равшан

کزو چو دیده ی یعقوب شد جهان روشن

Зиҳии зи адли ту гасгари намӯнае аз Миср

زهی ز عدل تو گسگر نمونه ای از مصر

Зиҳии зи халқи ту Гелони нишонае зи хутан

زهی ز خلق تو گیلان نشانه ای ز ختن

Турои ҳукӯмати гасгари зи ҳикмат шоҳ аст

ترا حکومت گسگر ز حکمت شاه است

Барои он ки буд бешаи шерро маскан

برای آن که بود بیشه شیر را مسکن

Расидаи адли турои кори тарбият ҷое

رسیده عدل ترا کار تربیت جایی

Ки барқ дона диҳад ҳамчуи хӯша дар хирман

که برق دانه دهد همچو خوشه در خرمن

зи бими шаҳна ӣ адлат ба малик , натавонад

ز بیم شحنه ی عدلت به ملک، نتواند

Ки офтоби даройад ба хона аз равзан

که آفتاب درآید به خانه از روزن

Ба ҷои дӯди дамади шохи сунбул аз оташ

به جای دود دمد شاخ سنبل از آتش

Насими халқи ту бар шуъла гар занад доман

نسیم خلق تو بر شعله گر زند دامن

Ба сафҳае ки нигоранд номи хасми туро

به صفحه ای که نگارند نام خصم ترا

Срири хома ба фӯташ баровард шеван

صریر خامه به فوتش برآورد شیون

зи баси зи тири ту пайкон дараваст , бртни хасм

ز بس ز تیر تو پیکان دروست، برتن خصم

Нишони зи хона ӣ занбӯр медиҳад ҷавшан

نشان ز خانه ی زنبور می دهد جوشن

Мухолифи ту з бас хӯрд силӣ аз айём

مخالف تو ز بس خورد سیلی از ایام

Чу дафи зи парда ӣ гӯшаш баланд шуд шеван

چو دف ز پرده ی گوشش بلند شد شیون

Захира ӣ ҳамаи умраш талаф шуд аз ҷавдат

ذخیره ی همه عمرش تلف شد از جودت

Чаҳ хӯн ки нест зи дасти ту дар дили маъдан

چه خون که نیست ز دست تو در دل معدن

Ба рӯзи маърака , ғарболи хок безӣ шуд

به روز معرکه، غربال خاک بیزی شد

Зираи зи гурзи гарони ту бар тани душман

زره ز گرز گران تو بر تن دشمن

Чу мавҷи об ба теғи ту нисбатӣ дорад

چو موج آب به تیغ تو نسبتی دارد

Ба бар кунанд чу моҳӣ , шиноварони ҷавшан

به بر کنند چو ماهی، شناوران جوشن

Ҳасуди ҷоҳи тугар ханда Эй кунад чаҳ аҷаб

حسود جاه تو گر خنده ای کند چه عجب

Ки ҳамчуи шамъи саҳар , хона мекунад равшан

که همچو شمع سحر، خانه می کند روشن

Сари бурӣдаи برارد ба ҷои миваи ниҳол

سر بریده برآرد به جای میوه نهال

зи ҷӯии теғи ту обӣ агар хӯрд гулшан

ز جوی تیغ تو آبی اگر خورد گلشن

Ба ҷой байза гузорад дар ошёни гавҳар

به جای بیضه گذارد در آشیان گوهر

Хӯрд зи хирмани ҷӯади ту мурғ агар арзан

خورد ز خرمن جود تو مرغ اگر ارزن

Касе ки захмии теғ ту шуд , ҷаҳон чун субҳ

کسی که زخمی تیغ تو شد، جهان چون صبح

Надӯхт чоки дилашро магар ба тори кафан

ندوخت چاک دلش را مگر به تار کفن

зи кордонии худ эминии зи офати хасм

ز کاردانی خود ایمنی ز آفت خصم

Чу теғ , ҷавҳари ту бас буд турои ҷавшан

چو تیغ، جوهر تو بس بود ترا جوشن

зи бас ки рашки ту хнҷршкстаҳ дар дили хасм

ز بس که رشک تو خنجرشکسته در دل خصم

Наме дамади зи сари хок ӯ биҷузи сӯсан

نمی دمد ز سر خاک او بجز سوسن

зи посбонии ҳифзи ту шукр чун накунад ?

ز پاسبانی حفظ تو شکر چون نکند؟

Шубони гила ки Нонаши фитода дар равған

شبان گله که نانش فتاده در روغن

Салими вақт дуо шуд , баси ин санохонӣ

سلیم وقت دعا شد، بس این ثناخوانی

Барор даст ба даргоҳи эзади зўолмн

برآر دست به درگاه ایزد ذوالمن

Ҳамеша то ки зи ободӣу харобии даҳр

همیشه تا که ز آبادی و خرابی دهر

Буд дар анҷумани аҳли рӯзгори сухан

بود در انجمن اهل روزگار سخن

Баннои умри ту ободи бод ва гиряд зор

بنای عمر تو آباد باد و گرید زار

Ба ҳоли хонаи харобии душманати равзан

به حال خانه خرابی دشمنت روزن