Мусофирии сети қалам каз маъонии ширин

مسافری ست قلم کز معانی شیرین

Баради зи ҳинди дўотми шукр ба ҷониби чин

برد ز هند دواتم شکر به جانب چین

Қалами зи файзи баёнам чу шохи гули тоза

قلم ز فیض بیانم چو شاخ گل تازه

Варақи зи маънии шеърам чу барги гули рангин

ورق ز معنی شعرم چو برگ گل رنگین

Ба пеши сафҳа ӣ назмами рқўми нусха ӣ саҳар

به پیش صفحه ی نظمم رقوم نسخه ی سحر

Ба худ фурӯ равад аз шарм , ҳамчуи нақши нигин

به خود فرو رود از شرم، همچو نقش نگین

Заҳри насими гулистони табъи ман , гардад

زهر نسیم گلستان طبع من، گردد

Канори даҳри пар аз гул чу домани гулчин

کنار دهر پر از گل چو دامن گلچین

Ҳамеша аз рақами файз , хона ӣ қаламам

همیشه از رقم فیض، خانه ی قلمم

Буд чу ғунча ӣ гули пари зи маънии рангин

بود چو غنچه ی گل پر ز معنی رنگین

Таҳ дилӣ набӯд аз сухани шикояти ман

ته دلی نبود از سخن شکایت من

Чу модарӣ ки ба фарзанд худ кунад нафрин

چو مادری که به فرزند خود کند نفرین

Ба ғайри фаҳм сухан набудам зи каси тамаъӣ

به غیر فهم سخن نبودم ز کس طمعی

Ки наварӯси суханро ҳамин буд кобӣн

که نوعروس سخن را همین بود کابین

зи манъмони ҷаҳони чашм лутф натавон дошт

ز منعمان جهان چشم لطف نتوان داشت

Мҷу чу Тифли зи товус , байза ӣ рангин

مجو چو طفل ز طاووس، بیضه ی رنگین

Ба орифони зи сари ҷаҳли он ки дар маҷлис

به عارفان ز سر جهل آن که در مجلس

Ҳамеша баҳс кунад аз барои мазҳабу дайн ,

همیشه بحث کند از برای مذهب و دین،

з бенамозӣ , рӯй нишаста аш монад

ز بی نمازی، روی نشسته اش ماند

Ба пушти гурба ки ҳаргиз намерасад ба замин

به پشت گربه که هرگز نمی رسد به زمین

Агарчӣ дохили аҳл замонаам , лекин

اگرچه داخل اهل زمانه ام، لیکن

Дар он миёнаи ғарибам чу мисраи тазмин

در آن میانه غریبم چو مصرع تضمین

Ба хонаи зодии калаки ман ифтихор кунад

به خانه زادی کلک من افتخار کند

Сухан ки таъна ба хуршед мезанад чандин

سخن که طعنه به خورشید می زند چندین

Ба матлаъӣ барам аз офтоби сад эҳсон

به مطلعی برم از آفتاب صد احسان

Ба мақтаъии кашам аз рӯзгори сад таҳсин

به مقطعی کشم از روزگار صد تحسین

Зиҳии зи шавқи савории дили ту моили зин

زهی ز شوق سواری دل تو مایل زین

Чунон ки рағбати Тифлон ба ҷома ӣ рангин

چنان که رغبت طفلان به جامه ی رنگین

Бурун намеравад аз чашми ман хаёли лабат

برون نمی رود از چشم من خیال لبت

Чунон ки аз дили Фарҳод , ҳасрати ширин

چنان که از دل فرهاد، حسرت شیرین

зи файз дидан рӯй ту доман мижа ам

ز فیض دیدن روی تو دامن مژه ام

зи обу ранги лаболаб чу домани гулчин

ز آب و رنگ لبالب چو دامن گلچین

зи дасти рафтаи марои обу ранги хеш , магар

ز دست رفته مرا آب و رنگ خویش، مگر

Ба хӯн чу доғ кунам рӯй нохунии рангин

به خون چو داغ کنم روی ناخنی رنگین

Ба дилнишинӣ Кувайт наёфтам ҷое

به دلنشینی کویت نیافتم جایی

Чу офтоби бгштми тамом рӯй замин

چو آفتاب بگشتم تمام روی زمین

Буруни парда ӣ васли ту мондаем доим

برون پرده ی وصل تو مانده ایم دایم

зи бахти тира , чу бар пушти номаи нақши рангин

ز بخت تیره، چو بر پشت نامه نقش رنگین

Чунон ба даври рахти обу ранг гулшан рафт

چنان به دور رخت آب و رنگ گلشن رفت

Ки теғ меҳр нагардад зи хӯни гули рангин

که تیغ مهر نگردد ز خون گل رنگین

Барои мотами ошуфтагони хеш буд

برای ماتم آشفتگان خویش بود

Ҳамеша дар бар зулфи ту ҷома ӣ мишкӣн

همیشه در بر زلف تو جامه ی مشکین

зи бас ки шефта ӣ суҳбати ҳриФонм

ز بس که شیفته ی صحبت حریفانم

Ситораам ба фалак дохиласт бо парвин

ستاره ام به فلک داخل است با پروین

Шавад ба ханда ӣ ӯ рағбатами фузуни ҳрдм

شود به خنده ی او رغبتم فزون هردم

Агарчӣ нест гуворо , шароби лаби ширин

اگرچه نیست گوارا، شراب لب شیرین

Чунин ки аз сар ҳар мӯӣ , заҳр ме чакадам

چنین که از سر هر موی، زهر می چکدم

Чигуна дар дил ӯ хешро кунам ширин

چگونه در دل او خویش را کنم شیرین

зи бас ки берух ӯ дидаам ғубор гирифт

ز بس که بی رخ او دیده ام غبار گرفت

Шудаи сети мардуми чашмам ба дида хок нишин

شده ست مردم چشمم به دیده خاک نشین

Ба хеши бас ки фурӯ май рӯми зи фикри ту шаб

به خویش بس که فرو می روم ز فکر تو شب

Буд чу ғунчаи гиребони худ марои болин

بود چو غنچه گریبان خود مرا بالین

Дилам ба ҳеҷ тасаллӣ намешавад бе ту

دلم به هیچ تسلی نمی شود بی تو

Ба мадҳи шоҳи даҳуми хешро магари таскин

به مدح شاه دهم خویش را مگر تسکین

Муҳӣти гавҳари эҳсон , саҳоби гулшани ҷӯад

محیط گوهر احسان، سحاب گلشن جود

Фурӯғи дида ӣ имон , сафои чеҳра ӣ дайн

فروغ دیده ی ایمان، صفای چهره ی دین

Васии Аҳмади мурсал , алӣ вале аллоҳ

وصی احمد مرسل، علی ولی الله

Ки кӯҳро набӯд бо виқор ӯ тамкин

که کوه را نبود با وقار او تمکین

Илм шавад чу кафи зарфишон ӯ , чаҳ аҷаб

علم شود چو کف زرفشان او، چه عجب

Гар офтоби зи хиҷлат фурӯ равад ба замин

گر آفتاب ز خجلت فرو رود به زمین

Қабули мансаби хуршед агар кунад райш

قبول منصب خورشید اگر کند رایش

Шаб аз замона баруфтад чу соя ӣ пешин

شب از زمانه برافتد چو سایه ی پیشین

Суол кард зи хуршед , заррае рӯзӣ

سئوال کرد ز خورشید، ذره ای روزی

Ки эй турои ҳама рӯй замин ба зери нигин

که ای ترا همه روی زمین به زیر نگین

Пас аз ту кист ки созад чароғи ту равшан

پس از تو کیست که سازد چراغ تو روشن

Ба сӯии рои мунираш ишора кард ки ин !

به سوی رای منیرش اشاره کرد که این!

зи зӯри панҷа ӣ широФкнш аҷаб набӯд

ز زور پنجه ی شیرافکنش عجب نبود

Ки теғ кӯҳ набошад ба даст ӯ сангин

که تیغ کوه نباشد به دست او سنگین

Зиҳии ғазанфари широФкнӣ ки соми савор

زهی غضنفر شیرافکنی که سام سوار

зи бими разми ту печидаи по ба домани зин

ز بیم رزم تو پیچیده پا به دامن زین

зи бахти хеш чу намруд дар уқобин аст

ز بخت خویش چو نمرود در عقابین است

Шаҳӣ ки бандагӣ ӯ набошадаш ойин

شهی که بندگی او نباشدش آیین

Замини зи файзи саҳоби кафи ту лолаи изор

زمین ز فیض سحاب کف تو لاله عذار

Фалаки зи саҷда ӣ хок дар ту моҳи ҷабин

فلک ز سجده ی خاک در تو ماه جبین

Буд зи кишвари қадари ту хонае гардун

بود ز کشور قدر تو خانه ای گردون

Буд зи хирмани рои ту хӯшае парвин

بود ز خرمن رای تو خوشه ای پروین

Буд ба дасти гадоёни остона ӣ ту

بود به دست گدایان آستانه ی تو

зи коса ӣ сари баҳром , коса ӣ чубин

ز کاسه ی سر بهرام، کاسه ی چوبین

Ба тоқи касрӣ агар баста буд занҷирӣ

به طاق کسری اگر بسته بود زنجیری

з рӯй адл , паии муддаоӣ ҳар мискин ,

ز روی عدل، پی مدعای هر مسکین،

Замона бар дар ҳар хонае ки буд овехт

زمانه بر در هر خانه ای که بود آویخت

Ба рӯзгори ту занҷири адл аз зулфин

به روزگار تو زنجیر عدل از زلفین

Кунад хитоби ту хушнӯди моҳи канъон ро

کند خطاب تو خشنود ماه کنعان را

Ғулом туаст , агар Юсуфаст агар гургин

غلام توست، اگر یوسف است اگر گرگین

Ба рӯзгори ту осӯда чун набошад Кебек ?

به روزگار تو آسوده چون نباشد کبک؟

Ки ҷуз гирифтан нохун наёяд аз шоҳин

که جز گرفتن ناخن نیاید از شاهین

Қалам ба аҳди ту дар васфи хӯбии олам

قلم به عهد تو در وصف خوبی عالم

Сапанд бар сари оташ наад зи нуқта ӣ шин

سپند بر سر آتش نهد ز نقطه ی شین

Агарчӣ сода набошад , хушаст хасми туро

اگرچه ساده نباشد، خوش است خصم ترا

Ба сари зи соя ӣ шамшер , кокули мишкӣн

به سر ز سایه ی شمشیر، کاکل مشکین

Чу нисбатӣ ба шиква ту кардаанд ӯ ро

چو نسبتی به شکوه تو کرده اند او را

Буд чу ҳарфи бузургон , садои кӯҳи матин

بود چو حرف بزرگان، صدای کوه متین

Ба рӯзи разми ту бенанд бар сари майдон

به روز رزم تو بینند بر سر میدان

Саманди хасми туро бар шиками ҳино аз зин

سمند خصم ترا بر شکم حنا از زین

Ниҳодаи теғи ту сар дар паии мухолифи ту

نهاده تیغ تو سر در پی مخالف تو

Чу золимӣ ки ба дунбол бошадаш нафрин

چو ظالمی که به دنبال باشدش نفرین

Хурӯши хасм ба разми ту ихтиёрӣ нест

خروش خصم به رزم تو اختیاری نیست

зи гардиши сар ӯ Асияст хона ӣ зин

ز گردش سر او آسیاست خانه ی زین

Насими ҳамла ӣ теғи ту сарсари тундии сет

نسیم حمله ی تیغ تو صرصر تندی ست

Ки сангро нагузорад ба ҷои худ сангин

که سنگ را نگذارد به جای خود سنگین

Бирав чунон зи шикваи ту арсаи танг шудаи сет

برو چنان ز شکوه تو عرصه تنگ شده ست

Ки ҳамчуи мавҷи сипари хӯрдаи осмони сад чин

که همچو موج سپر خورده آسمان صد چین

Қадам наме наад аз хона ӣ камони берун

قدم نمی نهد از خانه ی کمان بیرون

Ки тири ҳодиса дар давр туаст чилла нишин

که تیر حادثه در دور توست چله نشین

Атои дасти ту нодида , баҳри дарюза

عطای دست تو نادیده، بهر دریوزه

Сафина дар каф дарёст коса ӣ чубин

سفینه در کف دریاست کاسه ی چوبین

Ба офтоб занад паҳлу аз баландии қадар

به آفتاب زند پهلو از بلندی قدر

Ба даври номи ту некӯ нишаста нақши нигин

به دور نام تو نیکو نشسته نقش نگین

Ба зери барг , абас нест ғунчаи гаштани гул

به زیر برگ، عبث نیست غنچه گشتن گل

Нишаста накҳати халқи турои магар ба камӣн

نشسته نکهت خلق ترا مگر به کمین

Ба рӯзгори ту олами зи бас низом гирифт

به روزگار تو عالم ز بس نظام گرفت

Шаҳоб ришта шуд аз баҳри сбҳаҳ ӣ парвин

شهاب رشته شد از بهر سبحه ی پروین

Магар ки гурзи гарон ту омадаш дар хоб

مگر که گرز گران تو آمدش در خواب

Ки хоби бахти адуӣ ту шуд чунин сангин

که خواب بخت عدوی تو شد چنین سنگین

Аҷаб ки калаки қазо , қобил варақ гардад

عجب که کلک قضا، قابل ورق گردد

Агар на мисраи теғ ту бошадаш тазмин

اگر نه مصرع تیغ تو باشدش تضمین

Касе ки шавқи тавофи тўоши барангезад

کسی که شوق طواف تواش برانگیزد

Даруни хонаи мусофир буд чу хона ӣ зин

درون خانه مسافر بود چو خانه ی زین

Масеҳи рашк ба он хаста май барад каз заъф

مسیح رشک به آن خسته می برد کز ضعف

Чу офтоби зи хишт дарат кунад болин

چو آفتاب ز خشت درت کند بالین

Шҳо ! дамии зи сари лутфи гӯш бо ман дор

شها! دمی ز سر لطف گوش با من دار

Бибин чаҳ май кашам аз бахти бади ман мискин

ببین چه می کشم از بخت بد من مسکین

Ба дасти доя ӣ бе меҳри чархи он Тифлам

به دست دایه ی بی مهر چرخ آن طفلم

Ки бахти тира чу абрӯи намоядами зи ҷабин

که بخت تیره چو ابرو نمایدم ز جبین

Салими баҳр ҳамин кард исми ман гардун

سلیم بهر همین کرد اسم من گردون

ки арра бар сари номам наад зи сӯрати син

ک اره بر سر نامم نهد ز صورت سین

Ба ҳайратам ки фалак бо вуҷӯди рост рӯй

به حیرتم که فلک با وجود راست روی

Маро чу тири хато аз чаҳ кард хок нишин

مرا چو تیر خطا از چه کرد خاک نشین

Чунон ки бистари хубони зи зулфи анбари фом

چنان که بستر خوبان ز زلف عنبر فام

Маро ҳамеша занад мор , ҳалқа бар болин

مرا همیشه زند مار، حلقه بر بالین

Умеди ман ҳама ҳасрат диҳад натиҷа , магар

امید من همه حسرت دهد نتیجه، مگر

Ба хати акс буд сарнавишти ман чўнгин ?

به خط عکس بود سرنوشت من چونگین؟

Чу офтоб ҷаҳонгард будаму умрии сет

چو آفتاب جهانگرد بودم و عمری ست

Ки карда бахти сиёҳам чу соя хона нишин

که کرده بخت سیاهم چو سایه خانه نشین

Ба рағми толеъи носози хеш , сохта ам

به رغم طالع ناساز خویش، ساخته ام

Ҳамин ба ханда ӣ хушкӣ чу писта дар Қазвӣн

همین به خنده ی خشکی چو پسته در قزوین

Маро ба сӯии Наҷаф , ҷазбае аноят кун

مرا به سوی نجف، جذبه ای عنایت کن

Ки ҳамчу меҳр шавам бар дар ту хок нишин

که همچو مهر شوم بر در تو خاک نشین

Ба манъи саҷда ӣ мардуми з рашк ме хоҳам

به منع سجده ی مردم ز رشک می خواهم

Бар остони ту Меҳрии нуҳуми зи нақши ҷабин

بر آستان تو مهری نهم ز نقش جبین

зи ҳади гузашти ҷафои сипеҳри дун бо ман

ز حد گذشت جفای سپهر دون با من

Маро халос кун аз чанги ин ситами ойин

مرا خلاص کن از چنگ این ستم آیین

Салим , ба ки рӯм бар сари дуои зини пас

سلیم، به که روم بر سر دعا زین پس

Ки хомаро ба забон дод қофияи омин

که خامه را به زبان داد قافیه آمین

Ҳамеша то асарӣ аз сухан буд , бошад

همیشه تا اثری از سخن بود، باشد

Ба хӯни хасми ту теғи забони ман рангин

به خون خصم تو تیغ زبان من رنگین