Оқибат гардид аз табъи ғрўроФзои ман

عاقبت گردید از طبع غرورافزای من

Нуқтаи қофи қаноат , донаи анқои ман

نقطهٔ قاف قناعت، دانهٔ عنقای من

Дархури умеди ман , комӣ надорад осмон

درخور امید من، کامی ندارد آسمان

Аз туранҷи сабз ӯ , кӣ бишиканади сафрои ман

از ترنج سبز او، کی بشکند صفرای من

Аз ғурур табъ бошадгар сухан кам ме кунам

از غرور طبع باشد گر سخن کم می کنم

Ҳаст хомӯшии фиғони гӯши истиғнои ман

هست خاموشی فغان گوش استغنای من

Дар миёни ҳардуи дастами пурвирд ҳамчун садаф

در میان هردو دستم پرورد همچون صدف

Осмони донистаи қадари гавҳари яктои ман

آسمان دانسته قدر گوهر یکتای من

Ҳаст табъами вориси тоҷу нигини меҳру моҳ

هست طبعم وارث تاج و نگین مهر و ماه

Бесабаб набӯд ба гардуни ин ҳамаи ғавғои ман

بی سبب نبود به گردون این همه غوغای من

Бо харидори матоъи худ шарикам дар зиён

با خریدار متاع خود شریکم در زیان

Нест чун гўҳрФрўшони об дар колои ман

نیست چون گوهرفروشان آب در کالای من

Ҳар матоъии рака қадре ҳаст , даллол худ аст

هر متاعی راکه قدری هست، دلال خود است

Бахти гӯ ёрӣ макун , савдостгар савдои ман

بخت گو یاری مکن، سوداست گر سودای من

Нест айбӣ аз мукаррар бастани мазмуни маро

نیست عیبی از مکرر بستن مضمون مرا

Чаҳчаҳаи булбул буд такрори маъниҳои ман

چهچهه بلبل بود تکرار معنی های من

Бар маҳаки беҳуда то кӣ занад гардуни маро

بر محک بیهوده تا کی زند گردون مرا

Покии ман ҳамчу зар пайдост аз симои ман

پاکی من همچو زر پیداست از سیمای من

Аз ҷаҳони дигар чаҳ май бояд туро эй дарди ишқ

از جهان دیگر چه می باید ترا ای درد عشق

Подшоҳи ҳафт иқлӣмии зи ҳафт аъзои ман

پادشاه هفت اقلیمی ز هفت اعضای من

Мо ва дил донем каз даврон чаҳ хӯн ҳо ме хӯрем

ما و دل دانیم کز دوران چه خون ها می خوریم

Ҳам пиёла нест кас бо ман биҷузи минои ман

هم پیاله نیست کس با من بجز مینای من

Шамае аз ҳоли имрӯзам агар огаҳ шавад

شمه ای از حال امروزم اگر آگه شود

Пеш наниҳад по ба азм омадани фардои ман

پیش ننهد پا به عزم آمدن فردای من

Бас ки беҳудаи давидам дар раҳи овораге

بس که بیهوده دویدم در ره آوارگی

Чун срири хома дар фарёд омад пои ман

چون صریر خامه در فریاد آمد پای من

То дамии боқии сет , тарк хӯн фишонӣ кӣ кунад

تا دمی باقی ست، ترک خون فشانی کی کند

Чун гулӯии сайди бсмл , чашми хӯни полои ман

چون گلوی صید بسمل، چشم خون پالای من

Кори ман рангии зи анфоси масеҳои брнкрд

کار من رنگی ز انفاس مسیحا برنکرد

Ҳамчуи шамъи кушта , оташ мекунад эҳёии ман

همچو شمع کشته، آتش می کند احیای من

Ҳамӯи гули ларзам ба худ аз дидани боди сабо

همو گل لرزم به خود از دیدن باد صبا

Бас ки май тарсами Фрўризди зи ҳам аъзои ман

بس که می ترسم فروریزد ز هم اعضای من

Аз заъифӣ , оҳ гармӣ кард корамро тамом

از ضعیفی، آه گرمی کرد کارم را تمام

Ҳамчуи шамъ аз як фатилаи сӯхти сар то пои ман

همچو شمع از یک فتیله سوخت سر تا پای من

Равзанам ҳаргиз нашуд равшан , магар пайваста аст

روزنم هرگز نشد روشن، مگر پیوسته است

Ҳамчуи абрӯӣ батон бар икдгри шабҳои ман ?

همچو ابروی بتان بر یکدگر شب های من؟

Толеъӣ дорам дарин вайрона каз саргаштагӣ

طالعی دارم درین ویرانه کز سرگشتگی

Хишт ҳамчун Асия гардад ба зери пои ман

خشت همچون آسیا گردد به زیر پای من

Ман мудоро мекунам бо хасми худ , варна ба барқ

من مدارا می کنم با خصم خود، ورنه به برق

Теғ бозӣ мекунад барги неи саҳрои ман

تیغ بازی می کند برگ نی صحرای من

Бас ки лабрези сиришк оташин гардӣда ам

بس که لبریز سرشک آتشین گردیده ام

Барқи берун май ҷаҳд чун абр аз аъзои ман

برق بیرون می جهد چون ابر از اعضای من

Ҳафт гардунро ба ҳам бгдохт ҳамчун ҳафт ҷӯш

هفت گردون را به هم بگداخت همچون هفت جوش

Дӯди оташбор , яъне оҳи барқи осои ман

دود آتشبار، یعنی آه برق آسای من

Бас ки гарм ҷустуҷӯ гардӣдаам ди роҳи шавқ

بس که گرم جستجو گردیده ام د راه شوق

Шамъи равшан ме тавон кардани зи нақши пои ман

شمع روشن می توان کردن ز نقش پای من

Дӯстон дар кӣна ӣ ман кам з душман нестанд

دوستان در کینه ی من کم ز دشمن نیستند

Ҳар ҳубоб бода бошад санг бар минои ман

هر حباب باده باشد سنگ بر مینای من

Халъати айшам агар кӯтоҳ бошад давр нест

خلعت عیشم اگر کوتاه باشد دور نیست

Ҳимматӣ дорад фалаки кӯтаҳтар аз болои ман

همتی دارد فلک کوته تر از بالای من

Ҳар нишотамро ғамии пинҳон ба зер доман аст

هر نشاطم را غمی پنهان به زیر دامن است

Нест холии зостхўон ҳамчун рутаби ҳалвои ман

نیست خالی زاستخوان همچون رطب حلوای من

Оташӣ дар зер по дорам ки аз таъсири он

آتشی در زیر پا دارم که از تأثیر آن

Даст май сӯзад чу рӯй тоба , пушти пои ман

دست می سوزد چو روی تابه، پشت پای من

Мадҳ агар гӯям , санои шоҳ мардон ме кунам

مدح اگر گویم، ثنای شاه مردان می کنم

Ҷуз ба ҷоми ҷам фурӯ ноед сари минои ман

جز به جام جم فرو ناید سر مینای من

Офтоби машриқи дайн , барқи хирмани сӯзи куфр

آفتاب مشرق دین، برق خرمن سوز کفر

Қибла ӣ ман , дайни ман , имони ман , мавлои ман

قبله ی من، دین من، ایمان من، مولای من

Бар забон ҳар сар мӯем ҳадис мадҳ ӯст

بر زبان هر سر مویم حدیث مدح اوست

Ҳамчуи тӯтӣ нутқ дорад сабза ӣ саҳрои ман

همچو طوطی نطق دارد سبزه ی صحرای من

ё алии бен абии толиб ба ҳолам раҳм кун

یا علی بن ابی طالب به حالم رحم کن

Тира шуд чун дили зи хоки ҳинди сар то пои ман

تیره شد چون دل ز خاک هند سر تا پای من

Гардад аз рӯй сиёҳами тираи хоки даргаат

گردد از روی سیاهم تیره خاک درگهت

Гар суҷуд ӯ шавад рӯзии ҷабини орои ман

گر سجود او شود روزی جبین آرای من

Ёдӣ аз дом кабӯтар медиҳад пероҳанам

یادی از دام کبوتر می دهد پیراهنم

наметапад аз баси зи шавқи даргаати аъзои ман

می تپد از بس ز شوق درگهت اعضای من

Хуфтагони он ҳарим , осӯдагон ҷинат анд

خفتگان آن حریم، آسودگان جنت اند

эй хушо аҳволашон , холии сети онҷои ҷои ман

ای خوشا احوالشان، خالی ست آنجا جای من

Мондаи по дар қӣри азин хоки сиёҳам чун салим

مانده پا در قیر ازین خاک سیاهم چون سلیم

Дасти ман гиру бурунами ор эй мавлои ман

دست من گیر و برونم آر ای مولای من