Дарин сарои пари афсӯс чанд бошам оҳ

درین سرای پر افسوس چند باشم آه

Паии сафар чу гадоён ҳамеша бар сари роҳ

پی سفر چو گدایان همیشه بر سر راه

намешавад чу фалак , даври гардишами охир

نمی شود چو فلک، دور گردشم آخر

Ки гуфтааст ки умри сафар буд кӯтоҳ ?

که گفته است که عمر سفر بود کوتاه؟

Ҷаҳони зи шуғли сафари як дамами амони надиҳад

جهان ز شغل سفر یک دمم امان ندهد

Ба он тариқ ки Мокӯии хешро ҷўлоаҳ

به آن طریق که ماکوی خویش را جولاه

Дарин хароба дариғо куҷост деворӣ

درین خرابه دریغا کجاست دیواری

Ки пушти хеши тавонам бар он ниҳод чу коҳ

که پشت خویش توانم بر آن نهاد چو کاه

Чунин ки ҳамчуи занонам ҳамеша дар чодар

چنین که همچو زنانم همیشه در چادر

Хатост даъвии мардии зи ман дарин харгоҳ

خطاست دعوی مردی ز من درین خرگاه

Тамоми умри ҳдиқи сафар буд корам

تمام عمر حدیق سفر بود کارم

зи ман касе нашунида сети як сухан бе роҳ

ز من کسی نشنیده ست یک سخن بی راه

Ба раҳравони сар ва кораст доимам , гӯйӣ

به رهروان سر و کار است دایمم، گویی

Ки мушти хок манаст аз замини қофилаи гоҳ

که مشت خاک من است از زمین قافله گاه

Ду гоми ҳамраҳи ман шӯ , чу ҳоли ман пурсӣ

دو گام همره من شو، چو حال من پرسی

Ки бишинавӣ чу қалами саргузашти ман дар роҳ

که بشنوی چو قلم سرگذشت من در راه

зи бас ки орзӯӣ дидан ватан дорам

ز بس که آرزوی دیدن وطن دارم

Нуҳум барои паридан ба чашми худ пари коҳ

نهم برای پریدن به چشم خود پر کاه

Наёфтам ба ғарибии як ошнои афсӯс

نیافتم به غریبی یک آشنا افسوس

Ки то зи ҳоли азизон маро кунад огоҳ

که تا ز حال عزیزان مرا کند آگاه

зи шавқи нома ӣ ёрони з худ равад Юсуф

ز شوق نامه ی یاران ز خود رود یوسف

Садои боли кабӯтар чу башнавад дар чоҳ

صدای بال کبوتر چو بشنود در چاه

Хуши он касе ки сафар чун кунад , тавонад кард

خوش آن کسی که سفر چون کند، تواند کرد

Ба сӯии хона ӣ худ бозгашти ҳамчуи нигоҳ

به سوی خانه ی خود بازگشت همچو نگاه

Наме рӯми зи сари роҳи шавқ , ҳайронам

نمی روم ز سر راه شوق، حیرانم

Кадоми хонаи харобам супурдааст ба роҳ

کدام خانه خرابم سپرده است به راه

зи тўФи каъбау бтхонаҳ , гардиши айём

ز طوف کعبه و بتخانه، گردش ایام

Фиканда дрбдрми ҳамчуи ҳарф дар афвоҳ

فکنده دربدرم همچو حرف در افواه

зи умр ҳеҷ намонад аз ғами замонаи маро

ز عمر هیچ نماند از غم زمانه مرا

Ки ришта мешавад аз хӯрдани гиреҳи кӯтоҳ

که رشته می شود از خوردن گره کوتاه

Фиғон ки пайкарам аз офтоби ҳодисаи сӯхт

فغان که پیکرم از آفتاب حادثه سوخت

Ба водӣӣ ки дарав нест сояи ҷуз дар чоҳ

به وادیی که درو نیست سایه جز در چاه

Маро чу бахт забунаст , ёри ман чаҳ кунад

مرا چو بخت زبون است، یار من چه کند

з офтоб нигардида ранги сояи сиёҳ

ز آفتاب نگردیده رنگ سایه سیاه

Сипеҳрро зи кафи ангушти моҳ нав афтод

سپهر را ز کف انگشت ماه نو افتاد

Вале зи доғи дилам нохунаш нашуд кӯтоҳ

ولی ز داغ دلم ناخنش نشد کوتاه

Дило ба зери сипеҳри ин чунин чаҳ май ҷӯӣ

دلا به زیر سپهر این چنین چه می جویی

Ба ҳайратам ки чаҳ гум кардае дарин харгоҳ

به حیرتم که چه گم کرده ای درین خرگاه

Фузуни зи поя ӣ худ , комӣ аз ҷаҳони матлаб

فزون ز پایه ی خود، کامی از جهان مطلب

Ки оби ризқ ба мосура мехӯрд ҷўлоаҳ

که آب رزق به ماسوره می خورد جولاه

зи тарки сар чаҳ сухан мекунӣ , ки ме мерай

ز ترک سر چه سخن می کنی، که می میری

Агар чу шамъи баради бод аз сари ту кулоҳ

اگر چو شمع برد باد از سر تو کلاه

Фазоӣ рӯй замин , ҷой истироҳат нест

فضای روی زمین، جای استراحت نیست

Ба вақти хоб , кабӯтар азон равад дар чоҳ

به وقت خواب، کبوتر ازان رود در چاه

Ба чашми покрўони қаламрави таҷред

به چشم پاکروان قلمرو تجرید

Ҷаҳони касиф тараст аз замини қофилаи гоҳ

جهان کثیف تر است از زمین قافله گاه

Абас ба тарбияти ман чаҳ мекашад заҳмат

عبث به تربیت من چه می کشد زحمت

Замонаро ним аз бандагони давлати хоҳ

زمانه را نیم از بندگان دولت خواه

Ҳазари зи расми навозиш , ки Тифли мағрурам

حذر ز رسم نوازش، که طفل مغرورم

Маро шикастани сари беҳтар аз шикасти кулоҳ

مرا شکستن سر بهتر از شکست کلاه

Ба ин қадар ки шаб аз бом хона ам гузарад

به این قدر که شب از بام خانه ام گذرد

зи тири нола ӣ ман , хорпушт гардад моҳ

ز تیر ناله ی من، خارپشت گردد ماه

Макун ба ҳоли ман эй бахти тираи гиря , ки ҳаст

مکن به حال من ای بخت تیره گریه، که هست

Ба чашм серума кашида , сиришки оби сиёҳ

به چشم سرمه کشیده، سرشک آب سیاه

зи хоки тира ӣ ҳиндам шавад чу азми сафар

ز خاک تیره ی هندم شود چو عزم سفر

Намоядам ба назар , шакли ҷодаи бисмии аллоҳ

نمایدم به نظر، شکل جاده بسم الله

Фиғон ки пайкарам аз заъфи ҳамчуи соя шудаи сет

فغان که پیکرم از ضعف همچو سایه شده ست

Ба хоки тираи баробар , дарин замини сиёҳ

به خاک تیره برابر، درین زمین سیاه

Хуши он ки чун рӯм аз малики ҳинд , олӯда

خوش آن که چون روم از ملک هند، آلوده

Кашад шимол ҳарӣ , доманам ба гозргоаҳ

کشد شمال هری، دامنم به گازرگاه

Аҷаб ки пок шавад пайкарами зи олоиш

عجب که پاک شود پیکرم ز آلایش

Танами з об шавад суда ,гар чу санги фароа

تنم ز آب شود سوده، گر چو سنگ فراه

Ба тўФи шоҳи Наҷаф рӯ кунам ки он роҳии сет

به طوف شاه نجف رو کنم که آن راهی ست

Ки Хизр роҳнамо бошаду худои ҳамроҳ

که خضر راهنما باشد و خدا همراه

Шаҳи сарири вилоят , Халифа ӣ бар ҳақ

شه سریر ولایت، خلیفه ی بر حق

Ки меҳр ӯст ба маҳшар , шафиъи аҳли гуноҳ

که مهر اوست به محشر، شفیع اهل گناه

Ғарази зи байт ба ғайр аз зуҳӯр маънӣ нест

غرض ز بیت به غیر از ظهور معنی نیست

Чу маънии омадаи беруни алии зи байти аллоҳ

چو معنی آمده بیرون علی ز بیت الله

зи бандагон дигар , хонаи зод мумтоз аст

ز بندگان دگر، خانه زاد ممتاز است

Касе ба нисбат ӯ нест дар ҳарими илоҳ

کسی به نسبت او نیست در حریم اله

Аҷаб ки по ба сари дайгарӣ наад қадараш

عجب که پا به سر دیگری نهد قدرش

Чунин ки ёфта девори осмони кӯтоҳ

چنین که یافته دیوار آسمان کوتاه

Насим , накҳати халқаш ба сӯии канъони барад

نسیم، نکهت خلقش به سوی کنعان برد

Гузашт аз арақи Юсуфи об аз сари чоҳ

گذشت از عرق یوسف آب از سر چاه

Зиҳӣ ба саҷда ӣ хок дарат сипеҳри дўтоаҳ

زهی به سجده ی خاک درت سپهر دوتاه

Навиштаи сӯй дарат каъба , банда ӣ даргоҳ

نوشته سوی درت کعبه، بنده ی درگاه

Ту он шаҳӣ ки ба олами ягонае дар фақр

تو آن شهی که به عالم یگانه ای در فقر

Азин чаҳ шуд ки ба даври ту саф кашид сипоҳ

ازین چه شد که به دور تو صف کشید سپاه

Касе ки роҳ ба тавҳиди барда , ме донад

کسی که راه به توحید برده، می داند

Ки ҳаст ҳалқа ӣ ҳола , каманди ваҳдати моҳ

که هست حلقه ی هاله، کمند وحدت ماه

зи остони ту бояд агар сарафрозӣ

ز آستان تو باید اگر سرافرازی

Чу моҳ , нақши қадам бар фалак занад харгоҳ

چو ماه، نقش قدم بر فلک زند خرگاه

зи ҷӯад ганҷ фишонат дирам таъаҷҷуб кард

ز جود گنج فشانت درم تعجب کرد

Азон буд ба лабаши лоолаҳи алои аллоҳ

ازان بود به لبش لااله الا الله

Ба даври шаҳна ӣ адли ту барқи хирмани сӯз

به دور شحنه ی عدل تو برق خرمن سوز

Баради зи бими сӯии хорбн чу мурғи паноҳ

برد ز بیم سوی خاربن چو مرغ پناه

Ба қасди кини туни тарафи кулоҳи ҳаркии шикаст

به قصد کین تون طرف کلاه هرکه شکست

Ҳамон нафаси сар ӯро чу шамъ хӯрд кулоҳ

همان نفس سر او را چو شمع خورد کلاه

зи шавқи он ки магари тори сбҳаҳ ту шавад

ز شوق آن که مگر تار سبحه تو شود

Кунад дар оби гуҳар , риштаи ҳамчуи мавҷи шиноа

کند در آب گهر، رشته همچو موج شناه

Ба ҳар диёр ки теғи ту соя андозад

به هر دیار که تیغ تو سایه اندازد

Чу пой мор кунад дасти фитнаро кӯтоҳ

چو پای مار کند دست فتنه را کوتاه

Ба даври адли ту деҳқон чу машъали мотам

به دور عدل تو دهقان چو مشعل ماتم

Ба ҳукми хеши сари барқро кунад пуркоҳ

به حکم خویش سر برق را کند پرکاه

Ҳамин ба аҳди ту Юсуф нашуд зи банди озод

همین به عهد تو یوسف نشد ز بند آزاد

Ки чун бухор бурун рафт сояи ҳам аз чоҳ

که چون بخار برون رفت سایه هم از چاه

Шҳо туе ки паии ёварии турои талабад

شها تویی که پی یاوری ترا طلبد

зи ҷаври чӯби муаллим чу Тифл гуяд шоҳ

ز جور چوب معلم چو طفل گوید شاه

Маро ки пери хирад , кӯдак дабистон аст

مرا که پیر خرد، کودک دبستان است

Барам ба ғайри ту бар дайгарӣ чигуна паноҳ

برم به غیر تو بر دیگری چگونه پناه

зи соя ?ут наравад сӯии офтоб касе

ز سایه ات نرود سوی آفتاب کسی

Ки рӯй ӯ нашавад ҳам зи офтоби сиёҳ

که روی او نشود هم ز آفتاب سیاه

Дуе ба мазҳаби ихлоси ман зи бас куфр аст

دویی به مذهب اخلاص من ز بس کفر است

Ду манзил аз паии тўФт яке кунам дар роҳ

دو منزل از پی طوفت یکی کنم در راه

Ба хоки ҳинди фурӯрафтаи пои ман дар қӣр

به خاک هند فرورفته پای من در قیر

Бигир дасти маро ё алӣ вале аллоҳ

بگیر دست مرا یا علی ولی الله

Салимро ба Наҷафи ҷазбае аноят кун

سلیم را به نجف جذبه ای عنایت کن

Ки шуд ба ҳинди дилаш чун саводи ҳинди сиёҳ

که شد به هند دلش چون سواد هند سیاه

Ҳамеша то ки буд осмон ба сайру сафар

همیشه تا که بود آسمان به سیر و سفر

Марои ҷаноби ҳарими ту боди манзилгоҳ

مرا جناب حریم تو باد منزلگاه