Рафта дар тоб ва ба каф бигрифта теғии ҳамчуи об

رفته در تاب و به کف بگرفته تیغی همچو آب

Баҳр қатлам мерасад он шӯх бо ин обу тоб

بهر قتلم می رسد آن شوخ با این آب و تاب

Зинда май гирдами пас аз мурдан чу бар ман бугзарад

زنده می گردم پس از مردن چو بر من بگذرد

намешавад бедор , чун бар хуфтаи тобади офтоб

می شود بیدار، چون بر خفته تابد آفتاب

Дар муҳӣти ҳасан ӯ тарсами паии назора Эй

در محیط حسن او ترسم پی نظاره ای

То гушойами чашм , худро гум кунам ҳамчун ҳубоб

تا گشایم چشم، خود را گم کنم همچون حباب

Ҳркҷои сайёдӣ аз сайдӣ кунад тирии хато

هرکجا صیادی از صیدی کند تیری خطا

намехӯрд мижгон ӯ чун шохи оҳӯи печу тоб

می خورد مژگان او چون شاخ آهو پیچ و تاب

Ғайри ман каз ориз ӯ дидаи равшани сохтам

غیر من کز عارض او دیده روشن ساختم

Кас накарда шамъи равшан аз фурӯғи офтоб

کس نکرده شمع روشن از فروغ آفتاب

Аз сари он зулф , дасти шонаи ҳам кӯтоҳ шуд

از سر آن زلف، دست شانه هم کوتاه شد

Рӯкишии дигар барои мо надорад ҷузи ниқоб

روکشی دیگر برای ما ندارد جز نقاب

Ҳар замон дар чашм ман ояд хаёли чашм ӯ

هر زمان در چشم من آید خیال چشم او

Ҳамчуи оҳӯе ки сӯй чашма ояд баҳри об

همچو آهویی که سوی چشمه آید بهر آب

Аз хати мишкӣн ӯ аз бас ки печидам ба хеш

از خط مشکین او از بس که پیچیدم به خویش

Ҳамчуи мстри гашти рагҳои танами пари печу тоб

همچو مسطر گشت رگ های تنم پر پیچ و تاب

Ҳеҷ каси тоби нигаҳ кардан надорад бар Рахш

هیچ کس تاب نگه کردن ندارد بر رخش

Фориғаст аз заҳмати парвонаи шамъи офтоб

فارغ است از زحمت پروانه شمع آفتاب

Гар равад ҳарф аз гули рӯйиш ба базм май кашон

گر رود حرف از گل رویش به بزم می کشان

Нола ӣ булбул барояд аз дили мурғи кабоб

ناله ی بلبل برآید از دل مرغ کباب

Дар муҳаббат ҳарчӣ хоҳӣ , аз туҳидастони талаб

در محبت هرچه خواهی، از تهیدستان طلب

Чун садаф , гавҳар бурун ояд дарин баҳр аз ҳубоб

چون صدف، گوهر برون آید درین بحر از حباب

Аз насиҳати пндгўи хӯни диламро ме хӯрд

از نصیحت پندگو خون دلم را می خورد

Пунбагар аз гӯш бурдорам чу минои шароб

پنبه گر از گوش بردارم چو مینای شراب

Тангтар буд аз дили ман арса ӣ даҳри хароб

تنگتر بود از دل من عرصه ی دهر خراب

Нолаам чун барқ зад сартосар ӯро таноб

ناله ام چون برق زد سرتاسر او را طناب

Соҳили ин баҳр бепоён касе ҳаргиз надид

ساحل این بحر بی پایان کسی هرگز ندید

Мавҷро боди сабо беҳуда меронад ба об

موج را باد صبا بیهوده می راند به آب

Осмони афросйобу ахтарон ӯ тамом

آسمان افراسیاب و اختران او تمام

Танг чашмонанд ҳамчун лашкари афросйоб

تنگ چشمانند همچون لشکر افراسیاب

Чун сапанд рӯй оташ , гандум аз ҷо май ҷаҳд

چون سپند روی آتش، گندم از جا می جهد

Ҳамчуи гардуни Асияеро агар бинад ба хоб

همچو گردون آسیایی را اگر بیند به خواب

Бас ки печидами зи зӯри панҷа ӣ ҳасрат ба хеш

بس که پیچیدم ز زور پنجه ی حسرت به خویش

Устихонам шуд чу шохи оҳӯони пари печу тоб

استخوانم شد چو شاخ آهوان پر پیچ و تاب

Дар ҳақиқати ишқи моро сӯхт , ҳаркасро ки сӯхт

در حقیقت عشق ما را سوخت، هرکس را که سوخت

Доғ ҳо дорад самандар бар дил аз мурғи кабоб

داغ ها دارد سمندر بر دل از مرغ کباب

Аз миёни тираи бахатон интихобам карда ишқ

از میان تیره بختان انتخابم کرده عشق

Бар серуми доғ ҷунун бошад нишони интихоб

بر سرم داغ جنون باشد نشان انتخاب

зи оташи савдои дил аз баси димоғами сӯхтаи сет

ز آتش سودای دل از بس دماغم سوخته ست

Накҳати гул бар машоми ман буд дӯди кабоб

نکهت گل بر مشام من بود دود کباب

Васл то шуд дар пай парварданам , бгдохтм

وصل تا شد در پی پروردنم، بگداختم

Тарбияти ин тавр бинад нахли мум аз офтоб

تربیت این طور بیند نخل موم از آفتاب

Гар гузашт аз кӣнаам гардун , зи нанг нокасе сет

گر گذشت از کینه ام گردون، ز ننگ ناکسی ست

намекунад аз ор , санг аз шиша ӣ ман иҷтиноб

می کند از عار، سنگ از شیشه ی من اجتناب

Кош гуяд осмони беруни рӯ аз иқлӣми ман

کاش گوید آسمان بیرون رو از اقلیم من

Мунтазир устодаам чун қосидони баҳри ҷавоб

منتظر استاده ام چون قاصدان بهر جواب

Аз мураббӣ , ҷавҳари зотии куҷо миннат кашад

از مربی، جوهر ذاتی کجا منت کشد

намешавад гавҳар , чу даст аз қатра бардорад саҳоб

می شود گوهر، چو دست از قطره بردارد سحاب

Рӯзгорами миннати боли ҳумо бар сар наад

روزگارم منت بال هما بر سر نهد

Соябон сар кунам чун дастро дар офтоб

سایبان سر کنم چون دست را در آفتاب

Дар ватани завқ сафар дорад марои доими ғариб

در وطن ذوق سفر دارد مرا دایم غریب

Бода ӣ ъушрат буд дар ҷоми ман по дар рикоб

باده ی عشرت بود در جام من پا در رکاب

Меҳрбониҳои ман , танҳо ҳамин бо дӯст нест

مهربانی های من، تنها همین با دوست نیست

Май даҳуми шамшери душманро зи ашки хеши об

می دهم شمشیر دشمن را ز اشک خویش آب

Осмонгар шӯриш ангезаст ҷой шиква нест

آسمان گر شورش انگیز است جای شکوه نیست

Ҷӯши дарёро бибину дам ба худкаш чун ҳубоб

جوش دریا را ببین و دم به خودکش چون حباب

Ҳар нигоҳ аз дида ӣ гирёни ман аз сӯзи дил

هر نگاه از دیده ی گریان من از سوز دل

Май дамад зон сон ки гӯйӣ май ҷаҳди барқ аз саҳоб

می دمد زان سان که گویی می جهد برق از سحاب

Кӣ шавад обод дар наздики якдигари ду шаҳр

کی شود آباد در نزدیک یکدیگر دو شهر

Шуд зи маъмурии табъами ин чунин олами хароб

شد ز معموری طبعم این چنین عالم خراب

Рӯзгорамгар сиёҳаст аз ғурур ҳиммат аст

روزگارم گر سیاه است از غرور همت است

Дрнмӣ ояд ба чашми равзани ман офтоб

درنمی آید به چشم روزن من آفتاب

Ман ки даст аз орзӯии оби ҳайвон шаста ам

من که دست از آرزوی آب حیوان شسته ام

Аз чаҳ пушти чашм нозук мекунад бар ман ҳубоб

از چه پشت چشم نازک می کند بر من حباب

Аз қаноат метавонад зист Хизри ҳамтем

از قناعت می تواند زیست خضر همتم

Ҳамчуи гавҳар дар тамоми умр бо як қатраи об

همچو گوهر در تمام عمر با یک قطره آب

Зон дар озорами далерӣ эй фалак каз бахти бад

زان در آزارم دلیری ای فلک کز بخت بد

Дидае даврами зи даргоҳи шаҳи молики рқоб

دیده ای دورم ز درگاه شه مالک رقاب

Маснади орои хуросони бўолҳсн , шоҳӣ ки ҳаст

مسند آرای خراسان بوالحسن، شاهی که هست

Хиштӣ аз фарши ҳарими дарга ӯ офтоб

خشتی از فرش حریم درگه او آفتاب

Хешро дар дом май бенанди мурғони ҳаво

خویش را در دام می بینند مرغان هوا

Лашкар ӯ мекашад ҳарҷо таноби андари таноб

لشکر او می کشد هرجا طناب اندر طناب

Дар замонаш то бишӯяд ранги хавфи хеш ро

در زمانش تا بشوید رنگ خوف خویش را

намекунад сарфи каттон , собӯни худро моҳтоб

می کند صرف کتان، صابون خود را ماهتاب

Лутф ӯ афтодагонрогар мададкорӣ кунад

لطف او افتادگان را گر مددکاری کند

Осмонро хок битавонад фурӯи бурдан чу об

آسمان را خاک بتواند فرو بردن چو آب

Дар санояши бас ки хезади маънӣ аз маънӣ , буд

در ثنایش بس که خیزد معنی از معنی، بود

Аз саводи мадҳ ӯ ҳар нуқта Эйам алкитоб

از سواد مدح او هر نقطه ای ام الکتاب

Шуълагар дар санг хоҳад саркашад аз ҳукм ӯ

شعله گر در سنگ خواهد سرکشد از حکم او

Дар гулӯӣ хеш бинад аз раги хорои таноб

در گلوی خویش بیند از رگ خارا طناب

Дар биҳиштами баъди марг аз ёди кӯй ӯ , ки кас

در بهشتم بعد مرگ از یاد کوی او، که کس

Вақт хуфтан ҳарчӣ андешад , ҳамон бинад ба хоб

وقت خفتن هرچه اندیشد، همان بیند به خواب

Нестгар шамъи ҷаҳони афрӯз , заррини гунбадаш

نیست گر شمع جهان افروز، زرین گنبدش

Аз чаҳ рӯи парвона сон гардад ба гардиши офтоб ?

از چه رو پروانه سان گردد به گردش آفتاب؟

Нест он хуршед бар гардун , ки муншии қазо

نیست آن خورشید بر گردون، که منشی قضا

Мадҳ ӯ мехонд аз лавҳи сипеҳри пуршитоб ,

مدح او می خواند از لوح سپهر پرشتاب،

Бар сари байти баланди васфи қадараш чун расед

بر سر بیت بلند وصف قدرش چون رسید

Нуқтае аз об зар биниҳод баҳри интихоб

نقطه ای از آب زر بنهاد بهر انتخاب

Оташи санг аз ҳавои хонимони душманаш

آتش سنگ از هوای خانمان دشمنش

Дар раг хоро кунад чун набзи ошиқи изтироб

در رگ خارا کند چون نبض عاشق اضطراب

Ҳар китобиро ки набӯд мадҳ ӯ дебоча аш

هر کتابی را که نبود مدح او دیباچه اش

Чун пари парвона мебояд бисӯзад он китоб

چون پر پروانه می باید بسوزد آن کتاب

эй шаҳаншоҳӣ ки нутқ аз васф зотат ме кашад

ای شهنشاهی که نطق از وصف ذاتت می کشد

Шармсории ҳамчу аз пероҳани Юсуфи гулоб

شرمساری همچو از پیراهن یوسف گلاب

Рутбае каз нисбати хок дарат дорад ғубор

رتبه ای کز نسبت خاک درت دارد غبار

Ҳафт пушти осмон кӣ дидааст онро ба хоб

هفت پشت آسمان کی دیده است آن را به خواب

Тавба аз мастӣ кунад бо мусҳафи гули андалеб

توبه از مستی کند با مصحف گل عندلیب

Шаҳна ӣ ҳукми ту дар ҳарҷо кунад манъи шароб

شحنه ی حکم تو در هرجا کند منع شراب

Осмонро зеварии ҷузи ҷавҳари зот ту нест

آسمان را زیوری جز جوهر ذات تو نیست

Гавҳари шаб тоб бошад шамъи фонӯси ҳубоб

گوهر شب تاب باشد شمع فانوس حباب

Тоқи айвони турои хосият бол ҳумост

طاق ایوان ترا خاصیت بال هماست

Сарбаландӣ мекунад дар соя ӣ ӯ офтоб

سربلندی می کند در سایه ی او آفتاب

Бас ки шуд муҳтоҷ аз ҷӯади ту , ҳамчун аҳли фақр

بس که شد محتاج از جود تو، همچون اهل فقر

Аз садафи дарёи ниҳодаи нони хушки худ дар об

از صدف دریا نهاده نان خشک خود در آب

Панҷа ӣ сайёдро аз бҳлаҳ шуд қолаби тиҳӣ

پنجه ی صیاد را از بهله شد قالب تهی

Чун ба манъи сайд , адлат зад бирав бонг аз итоб

چون به منع صید، عدلت زد برو بانگ از عتاب

Печад аз гирдоб , нофи баҳр аз ҷавдат , азон

پیچد از گرداب، ناف بحر از جودت، ازان

Ҳаст хишти гарм дар зераши зи акси офтоб

هست خشت گرم در زیرش ز عکس آفتاب

Срўро ! шавқами з ҳад бигузашт , оё кӣ буд

سرورا! شوقم ز حد بگذشت، آیا کی بود

Каз ғубори остонат дида гардад комёб

کز غبار آستانت دیده گردد کامیاب

Аз барои он ки афшонам ба хоки даргаат

از برای آن که افشانم به خاک درگهت

намекунад чун набз , ҷон дар остинами изтироб

می کند چون نبض، جان در آستینم اضطراب

Ишқ чун девон кунад дар боргоҳи имтиёз

عشق چون دیوان کند در بارگاه امتیاز

Гар ба қадари эътиқод ҳаркасӣ бошад ҳисоб ,

گر به قدر اعتقاد هرکسی باشد حساب،

Соя ӣ лутфат ба сар бояд маро то рӯзи ҳашар

سایه ی لطفت به سر باید مرا تا روز حشر

Ман чунин донам дигар валлоҳи аълами болсўоб

من چنین دانم دگر والله اعلم بالصواب