эй ғамат беҳосилонро ҳосили неки ахтарӣ

ای غمت بی حاصلان را حاصل نیک اختری

Доғи савдои ту бар сарҳо нишони сарварӣ

داغ سودای تو بر سرها نشان سروری

Шавқи Кувайти бедилонро тӯша ӣ овораге

شوق کویت بیدلان را توشه ی آوارگی

Фикри васлати муфлисонро моя ӣ савдогарӣ

فکر وصلت مفلسان را مایه ی سوداگری

намезанад чашми ту мижгони барҳаму дил май барад

می زند چشم تو مژگان برهم و دل می برد

Ҳамчуи ҷодуӣ ки лаб барҳам занад дар соҳирӣ

همچو جادویی که لب برهم زند در ساحری

Бас ки рафт аз ҷилва ӣ ҳасанати зи ёди рӯзгор

بس که رفت از جلوه ی حسنت ز یاد روزگار

Шиша ҳамчун шиша ӣ соъат шуд аз хоки парӣ

شیشه همچون شیشه ی ساعت شد از خاک پری

Суҳбати ёрони маро кӣ аз ту ғофил ме кунад

صحبت یاران مرا کی از تو غافل می کند

Хилватӣ дар анҷуман дорам ба ёдат чун карӣ

خلوتی در انجمن دارم به یادت چون کری

Чун камони бардоштӣ , бар ман нигоҳӣ ме кунӣ

چون کمان برداشتی، بر من نگاهی می کنی

Бахт , хуши мамнӯн хешам карда аз тироўрӣ

بخت، خوش ممنون خویشم کرده از تیرآوری

Байза ӣ фӯлод ояд дар фиғон ҳамчун ҷарас

بیضه ی فولاد آید در فغان همچون جرس

эй бут маҳмил нишин , чун умр ҳарҷо бигузарӣ

ای بت محمل نشین، چون عمر هرجا بگذری

Сарвро шавқи қадат , танҳо ҳамин мавзун накард

سرو را شوق قدت، تنها همین موزون نکرد

Лоларо доғӣ тахаллус доду гулро ҷаъфарӣ

لاله را داغی تخلص داد و گل را جعفری

Ин чунин каз сарви қадат дар дили гули хорҳост

این چنین کز سرو قدت در دل گل خارهاست

Чун тавон манъ санавбар кард аз сӯзангарӣ

چون توان منع صنوبر کرد از سوزنگری

Хок шуд маҷнӯн ва аз таъсири ашк ӯ нарафт

خاک شد مجنون و از تأثیر اشک او نرفت

Зостини гирдбоду домани саҳро тарӣ

زآستین گردباد و دامن صحرا تری

Хоки Кувайти ҷазба Эй дорад ки аҳли шавқ ро

خاک کویت جذبه ای دارد که اهل شوق را

намекунад банди қабо дар роҳ ӯ болу парӣ

می کند بند قبا در راه او بال و پری

Нотавонӣ дар ғами ишқати маро помол кард

ناتوانی در غم عشقت مرا پامال کرد

То ба кӣ бар ман нахоҳӣ раҳм кард аз кофарӣ

تا به کی بر من نخواهی رحم کرد از کافری

Пайкарами бгдохт аз баси ҷаври чархи чанбарӣ

پیکرم بگداخت از بس جور چرخ چنبری

Остинам мешавад банди қабо аз лоғарӣ

آستینم می شود بند قبا از لاغری

Устихонам шуд кабӯд аз баси зи санги ҳодисот

استخوانم شد کبود از بس ز سنگ حادثات

Лолаи баъди марг аз хоками дамади нилӯфарӣ

لاله بعد مرگ از خاکم دمد نیلوفری

Сад мусӣбатро ватан гардӣда , гарчи хона ам

صد مصیبت را وطن گردیده، گرچه خانه ام

Як нигин вораст ҳамчун хона ӣ ангуштарӣ

یک نگین وار است همچون خانه ی انگشتری

Раҳ намеёбам ки аз қайди аносир вораам

ره نمی یابم که از قید عناصر وارهم

намекунад ин чорсў бар муҳра ӣ ман шшдрӣ

می کند این چارسو بر مهره ی من ششدری

Бар дилам аз ахтарони ҳрдм газандӣ ме расад

بر دلم از اختران هردم گزندی می رسد

Ҳамчуи нахҷӣрӣ ки уфтад дар миёни лашкарӣ

همچو نخجیری که افتد در میان لشکری

Ҳарки дорад риштае , доми раҳ ман ме кунад

هرکه دارد رشته ای، دام ره من می کند

То чаҳ ояд бар серуми охири з беболу парӣ

تا چه آید بر سرم آخر ز بی بال و پری

Осмонами сӯхти вази хокистар ман ме кунад

آسمانم سوخت وز خاکستر من می کند

Ҳар саҳари ойӣна ӣ хуршедро равшангарӣ

هر سحر آیینه ی خورشید را روشنگری

Толеъам корӣ намесозад , дилами гӯ доғ бош

طالعم کاری نمی سازد، دلم گو داغ باش

Ахтарам раҳмӣ надорад , дидаам гӯи хӯн гарӣ

اخترم رحمی ندارد، دیده ام گو خون گری

Ришта ӣ оҳам ба гардуни рафта ва афтода аст

رشته ی آهم به گردون رفته و افتاده است

Чун гиреҳ дар пои он ришта , танам аз лоғарӣ

چون گره در پای آن رشته، تنم از لاغری

Дар замони бахти ман бесоя шуд аз бас ҳамЭй

در زمان بخت من بی سایه شد از بس همای

намекунад дар хайли мурғони даъвии пайғамбарӣ

می کند در خیل مرغان دعوی پیغمبری

Дар дилами тӯли амл чун мор бар болои ганҷ

در دلم طول امل چون مار بر بالای گنج

Хуфтааст ва мехӯрд хок аз қаноати густарӣ

خفته است و می خورد خاک از قناعت گستری

Бемураббӣ , хӯни зи нӯки хома ӣ ман ме равад

بی مربی، خون ز نوک خامه ی من می رود

Ҳамчуи он тифлӣ ки гирён бошад аз бе модарӣ

همچو آن طفلی که گریان باشد از بی مادری

Ин чаҳ бозораст каз қаҳти харидори ҳунар

این چه بازار است کز قحط خریدار هنر

намехӯрд чун теғ , оби ношто ҳар ҷавҳарӣ

می خورد چون تیغ، آب ناشتا هر جوهری

Нест ҷинс кас меабу каси мхри ғайр аз сухан

نیست جنس کس میاب و کس مخر غیر از سخن

Чанд бар ҳар дар тавон рафтан ки : Юсуф май харӣ ?

چند بر هر در توان رفتن که: یوسف می خری؟

Норасоӣ дар миёни халқ аз бас ом шуд

نارسایی در میان خلق از بس عام شد

намекунад аз кӯтаҳӣ , дастори мардони мъҷрӣ

می کند از کوتهی، دستار مردان معجری

Расми ҳиммат бартараф шуд каз тақозои замон

رسم همت برطرف شد کز تقاضای زمان

Ҳаркиро бинӣ , буд машғӯл хаст парварӣ

هرکه را بینی، بود مشغول خست پروری

То набахшад равшанӣ бар аҳли олами офтоб

تا نبخشد روشنی بر اهل عالم آفتاب

Ғунча созад панҷа ӣ худро чу занги ҳайдарӣ

غنچه سازد پنجه ی خود را چو زنگ حیدری

Офарин бар он ки дар ошӯби ин дарё кунад

آفرین بر آن که در آشوب این دریا کند

Ҳамчуи гавҳари обрӯии хешро гирдоварӣ

همچو گوهر آبروی خویش را گردآوری

Рӯй худ он ба ки бар хишт дар фақри оварем

روی خود آن به که بر خشت در فقر آوریم

Нақш мо нанишаст дар ойӣна ӣ Искандарӣ

نقش ما ننشست در آیینه ی اسکندری

Ҷузи парешонеи забон овар надорад ҳосилӣ

جز پریشانی زبان آور ندارد حاصلی

Бедро ин узр бас бошад барои бе барӣ

بید را این عذر بس باشد برای بی بری

Хоки ман бар бод рафт аз оташи табъи баланд

خاک من بر باد رفت از آتش طبع بلند

Оби гавҳари гашти сайли хонимони ҷавҳарӣ

آب گوهر گشت سیل خانمان جوهری

Булбули ишқам , сафири тоза Эй оварда ам

بلبل عشقم، صفیر تازه ای آورده ام

Май барад шавқ навой ман зи гӯши гули карӣ

می برد شوق نوای من ز گوش گل کری

Гарчи шери лоғарам , аммо шикорам фарбеҳ аст

گرچه شیر لاغرم، اما شکارم فربه است

Гуфтаам байн , чанд бар вазъи ҳақирами бенгарӣ

گفته ام بین، چند بر وضع حقیرم بنگری

Бар саводи сафҳа ӣ назмами саросар сайр кун

بر سواد صفحه ی نظمم سراسر سیر کن

То дар он маъмураи бинии кӯчаҳои мстрӣ

تا در آن معموره بینی کوچه های مسطری

То ба ҳарфам ошно гардид ангушти ҳасуд

تا به حرفم آشنا گردید انگشت حسود

Гашти тавқи бандагӣ бар гарданаши ангуштарӣ

گشت طوق بندگی بر گردنش انگشتری

Пар буд аз дӯсти сар то пои ман , бар шиша ам

پر بود از دوست سر تا پای من، بر شیشه ام

Сангро донистаи зан , то нашиканӣ боли парӣ

سنگ را دانسته زن، تا نشکنی بال پری

Куфру дайнро дар дили софам буд бо икдгр

کفر و دین را در دل صافم بود با یکدگر

Ҳамчуи обу оташи ёқӯт , ҷанги заргарӣ

همچو آب و آتش یاقوت، جنگ زرگری

Гоҳ дар масҷид , гуҳӣ дар дайр мегардад дилам

گاه در مسجد، گهی در دیر می گردد دلم

Киштии дарвеш , завқӣ дорад аз бе лангарӣ

کشتی درویش، ذوقی دارد از بی لنگری

Хирқа ӣ ман шоли Тӯсу сбҳаҳ хок Карбалост

خرقه ی من شال طوس و سبحه خاک کربلاست

Нест чандон миннатӣ бар ман зи ҳинди Акбарӣ

نیست چندان منتی بر من ز هند اکبری

Ҳамчуи теғу шуъла , урёнии марои зевар бас аст

همچو تیغ و شعله، عریانی مرا زیور بس است

Нестам шоҳид , ки бошад нақси ман бе зеварӣ

نیستم شاهد، که باشد نقص من بی زیوری

Ҳамчуи анқо , бӯрёии хилватами бол ман аст

همچو عنقا، بوریای خلوتم بال من است

Дар ҷаҳон чун ман касе кам карда азлати густарӣ

در جهان چون من کسی کم کرده عزلت گستری

Даст агар ёбанд , хӯни икдгрро ме хуранд

دست اگر یابند، خون یکدگر را می خورند

Наамма аллоҳии сети ҳирсу ҳиммати ман ҳайдарӣ

نعمة اللهی ست حرص و همت من حیدری

Умрҳо ҳамчун ҳумо бо устихони хушки хеш

عمرها همچون هما با استخوان خشک خویش

наме тавонам сохт дар кунҷи қаноати парварӣ

می توانم ساخت در کنج قناعت پروری

Шуъларо гулгун қабое мерасад эй дил бас аст

شعله را گلگون قبایی می رسد ای دل بس است

Ҳамчуи ахгар бар тани мо ҷома ӣ хокистарӣ

همچو اخگر بر تن ما جامه ی خاکستری

Сарв то дар қайди раъное буд , озод нест

سرو تا در قید رعنایی بود، آزاد نیست

Он замони озодае , каз ранг чун бӯ бигузарӣ

آن زمان آزاده ای، کز رنگ چون بو بگذری

Дар парешоне буд ҷамъияти озодагон

در پریشانی بود جمعیت آزادگان

Фарбеҳӣ бошад камарҳои батонро лоғарӣ

فربهی باشد کمرهای بتان را لاغری

Сарвро сарсабзии доими зи дил парвардан аст

سرو را سرسبزی دایم ز دل پروردن است

Чанд сӯзӣ чун чанор аз оташи тани парварӣ

چند سوزی چون چنار از آتش تن پروری

Ҷузи парешонеи тамаъ аз умр бе парвои мадор

جز پریشانی طمع از عمر بی پروا مدار

Боди ҳаргизи хокро кӣ мекунад гирдоварӣ

باد هرگز خاک را کی می کند گردآوری

Осмон кӣ метавонад кард кори ишқ ро

آسمان کی می تواند کرد کار عشق را

Барнаме ояд зи дасти шишагар , оҳангарӣ

برنمی آید ز دست شیشه گر، آهنگری

Илтифоти қадрдонони кимиёӣ дониш аст

التفات قدردانان کیمیای دانش است

Кавкаб фирӯзӣ колост чашми муштарӣ

کوکب فیروزی کالاست چشم مشتری

То димоғатро насозад серумаи дони дӯди чароғ

تا دماغت را نسازد سرمه دان دود چراغ

Кӣ шавад равшани турои чашму дил аз донишварӣ

کی شود روشن ترا چشم و دل از دانشوری

Кордонии дигару иқболу давлат дигар аст

کاردانی دیگر و اقبال و دولت دیگر است

Ҳарки зар дорад , намеояд зи дасташи заргарӣ

هرکه زر دارد، نمی آید ز دستش زرگری

Домангар пари зару доими парешон хотир аст

دامن گر پر زر و دایم پریشان خاطر است

Сад парешоне ба олам ҳаст ғайр аз бе зарӣ

صد پریشانی به عالم هست غیر از بی زری

Дар чамани сарву санавбари навҳа бар худ ме кунанд

در چمن سرو و صنوبر نوحه بر خود می کنند

Масти пиндорад барои ӯст он ромишгарӣ

مست پندارد برای اوست آن رامشگری

Дар ҳақиқати шиша ӣ пар ақрабаст ин осмон

در حقیقت شیشه ی پر عقرب است این آسمان

Нест мумкин каз газанд ӯ саломат бигузарӣ

نیست ممکن کز گزند او سلامت بگذری

Муддаои ман зи ақраб гарчи ӣнҷо анҷум аст

مدعای من ز عقرب گرچه اینجا انجم است

Лек абнои замон ҳам ақрабанд ар бенгарӣ

لیک ابنای زمان هم عقربند ار بنگری

Май гурезами доим аз осеби мардуми ҳамчуи мор

می گریزم دایم از آسیب مردم همچو مار

Ман ки бо афъии тавонам сохт аз афсунгарӣ

من که با افعی توانم ساخت از افسونگری

Баста гардад то раҳ омад шуд аҳли ҷаҳон

بسته گردد تا ره آمد شد اهل جهان

Хилватӣ хоҳам ки онро қуфл бошад бе дарӣ

خلوتی خواهم که آن را قفل باشد بی دری

Гар наме хоҳӣ ки бинӣ аз надомати гӯшмол

گر نمی خواهی که بینی از ندامت گوشمال

Раҳи мада дар хилвати худ ҳеҷ касро чун карӣ

ره مده در خلوت خود هیچ کس را چون کری

Аз дуруштӣ магзару эмини шӯ аз осеби халқ

از درشتی مگذر و ایمن شو از آسیب خلق

По ба ҳамворӣ манеҳ зинҳор чун Кебеки дарӣ

پا به همواری منه زنهار چون کبک دری

наме тавон бо таъна аз аҳли ҷаҳон ноне гирифт

می توان با طعنه از اهل جهان نانی گرفت

Нест дар шаҳри занон , корӣ ба аз сӯзангарӣ

نیست در شهر زنان، کاری به از سوزنگری

Перҳан чун шамъи фонӯс аз бадан даврӣ кунад

پیرهن چون شمع فانوس از بدن دوری کند

Кард беМеҳрӣ ба олами бас ки ваҳшати густарӣ

کرد بی مهری به عالم بس که وحشت گستری

Ҳамчуи аҳли ҳашар , неку бад ба худ дармонда анд

همچو اهل حشر، نیک و بد به خود درمانده اند

На касеро аз каси умедӣ , на чашми ёварӣ

نه کسی را از کس امیدی، نه چشم یاوری

Дар ғарибӣ , хор шуд ҳаркаси ватанро тарк кард

در غریبی، خوار شد هرکس وطن را ترک کرد

Дар қиёмат мешавад маълум , нанги кофарӣ

در قیامت می شود معلوم، ننگ کافری

Бӯса бар дасташ занад ҳрлҳзаҳ чун Тифлони дилам

بوسه بر دستش زند هرلحظه چون طفلان دلم

Шавқ чун нақши ватанро мекунад сӯратгарӣ

شوق چون نقش وطن را می کند صورتگری

То шунида рухсати канъони зи Юсуфи перҳан

تا شنیده رخصت کنعان ز یوسف پیرهن

Осмон бедаст дар рақсаст чун боли парӣ

آسمان بی دست در رقص است چون بال پری

эй сабогар май туоне шарҳи ҳолам арз кун

ای صبا گر می توانی شرح حالم عرض کن

Чун ба хоки даргаи шоҳ ғарибон бигузарӣ

چون به خاک درگه شاه غریبان بگذری

Мсндорои хуросони бўолҳсн , шоҳӣ ки ҳаст

مسندآرای خراسان بوالحسن، شاهی که هست

Қадар ӯро осмони фирӯза ӣ ангуштарӣ

قدر او را آسمان فیروزه ی انگشتری

То илми гашти офтоби рояташ , аз тоби он

تا علم گشت آفتاب رایتش، از تاب آن

Шуд сияҳ чун чатри кокул , ранги чатри санҷарӣ

شد سیه چون چتر کاکل، رنگ چتر سنجری

Дар раҳи шавкат чу хоҳад ҳамАннан ӯ равад

در ره شوکت چو خواهد همعنان او رود

Рахш доро мехӯрд дар ҳар қадами Искандарӣ

رخش دارا می خورد در هر قدم اسکندری

Боргоҳи қадар , чун хуршед агар созад баланд

بارگاه قدر، چون خورشید اگر سازد بلند

Чида гардад худ ба худ ин хайма ӣ нилӯфарӣ

چیده گردد خود به خود این خیمه ی نیلوفری

Аз барои матбахи ҷоҳу ҷалолаши рӯзгор

از برای مطبخ جاه و جلالش روزگار

На фалакро чида бар болои ҳам , чун лангарӣ

نه فلک را چیده بر بالای هم، چون لنگری

Ёд хон неъматаш дар хотири ҳаркаси гузашт

یاد خوان نعمتش در خاطر هرکس گذشت

Дар тан ӯ бишиканади мағзи устихонро аз парӣ

در تن او بشکند مغز استخوان را از پری

Ҳамчуи барг ток меларзад зи бим ҳар насим

همچو برگ تاک می لرزد ز بیم هر نسیم

Шуд заъиф аз баси зи адлаши панҷа ӣ зӯроварӣ

شد ضعیف از بس ز عدلش پنجه ی زورآوری

Об дар аҳдаш ба аҳли фитнаи надиҳади рӯзгор

آب در عهدش به اهل فتنه ندهد روزگار

Моҳёнро хуши ваболии гашти шакли ханҷарӣ

ماهیان را خوش وبالی گشت شکل خنجری

Бо ҳинои ҳифз ӯ ангуштро осеб нест

با حنای حفظ او انگشت را آسیب نیست

Дар даҳони мор ҳамчун ҳалқа ӣ ангуштарӣ

در دهان مار همچون حلقه ی انگشتری

Дар замони адл ӯ чун каҳрабо гардӣда зард

در زمان عدل او چون کهربا گردیده زرد

Бас ки тарсида сети чашми боз аз Кебеки дарӣ

بس که ترسیده ست چشم باز از کبک دری

То магари хасмаши кушояди сина ӣ худ бар насим

تا مگر خصمش گشاید سینه ی خود بر نسیم

намекунад аз ғунча , гулбун дар чамани пайконгарӣ

می کند از غنچه، گلبن در چمن پیکانگری

Моҳён дар об меларзанд ҳамчун барги бед

ماهیان در آب می لرزند همچون برگ بید

Мавҷ аз теғаш кунад ҳаргоҳи сӯрати густарӣ

موج از تیغش کند هرگاه صورت گستری

Аз дроФшонӣ дасташ мехӯрд ҳрдми амл

از درافشانی دستش می خورد هردم امل

Ғӯтаҳо дар оби гавҳар , чун нигоҳи ҷавҳарӣ

غوطه ها در آب گوهر، چون نگاه جوهری

Аз замин то кангари қаср ҷалолаш саркашед

از زمین تا کنگر قصر جلالش سرکشید

Бо фалак то кард хоки остонаши ҳамсарӣ ,

با فلک تا کرد خاک آستانش همسری،

Бод сурх оварад рӯй хок аз гулгун ӯ

باد سرخ آورد روی خاک از گلگون او

Бас ки кард эъроз аз рашки сипеҳри чанбарӣ

بس که کرد اعراض از رشک سپهر چنبری

Дар Аннани тавсан ӯ то магари рӯзии дӯд

در عنان توسن او تا مگر روزی دود

Сол ҳо шуд мекунад хуршед , машқи шотирӣ

سال ها شد می کند خورشید، مشق شاطری

Лутф ӯро бо тарозуии қиёмат кор нест

لطف او را با ترازوی قیامت کار نیست

Май хиради бори гунаҳ аз осӣони пайғамбарӣ

می خرد بار گنه از عاصیان پیغمبری

Пои з мижгон кун , на аз сар , дар раҳаш чун офтоб

پا ز مژگان کن، نه از سر، در رهش چون آفتاب

Нест ин роҳӣ ки битавон рафт онро срсрӣ

نیست این راهی که بتوان رفت آن را سرسری

Аз шамеми машку анбар дар ҳарими равза аш

از شمیم مشک و عنبر در حریم روضه اش

намедиҳад гулҳои қолӣ , буии гулбарги трӣ

می دهد گل های قالی، بوی گلبرگ طری

Срўро ! донистае дарди ғарибиро ки чист

سرورا! دانسته ای درد غریبی را که چیست

Вақт он шуд каз тараҳҳум бар ғарибони бенгарӣ

وقت آن شد کز ترحم بر غریبان بنگری

Бедилӣ чун ман куҷо , ҳинди ҷгрхўор аз куҷо

بیدلی چون من کجا، هند جگرخوار از کجا

Вой бар ман гар нагирӣ дасти ман аз ёварӣ

وای بر من گر نگیری دست من از یاوری

эй хуши он рӯзӣ ки аз шавқи тавофи даргаат

ای خوش آن روزی که از شوق طواف درگهت

Ҳамчу гул оем пиёда то ба Машҳад аз ҳарӣ

همچو گل آیم پیاده تا به مشهد از هری

Чун расм бар даргаат , бо домани мижгони хеш

چون رسم بر درگهت، با دامن مژگان خویش

Пок созад гирд аз рӯем эй ховарӣ

پاک سازد گرد از رویم همای خاوری

Бар дарат биншинам ва қонеъ шавам бар ҳарчӣ ҳаст

بر درت بنشینم و قانع شوم بر هرچه هست

Хоки роҳи бандагии беҳтари зи нони нукарӣ

خاک راه بندگی بهتر ز نان نوکری

Мушти хок ман шавад меҳри намози қудсён

مشت خاک من شود مهر نماز قدسیان

Баъди маргамгар ба хоки дарга худ биспурӣ

بعد مرگم گر به خاک درگه خود بسپری

То з машриқ баркашад хуршеди теғи мағрибӣ

تا ز مشرق برکشد خورشید تیغ مغربی

То кунад аз бохтари тайрон эй ховарӣ

تا کند از باختر طیران همای خاوری

Танги бодои машриқу мағриби чунон бар душманат

تنگ بادا مشرق و مغرب چنان بر دشمنت

Каз фазои ҳалқа ӣ занҷир ҷӯяд ёварӣ

کز فضای حلقه ی زنجیر جوید یاوری