Аз фиғони ман сўдоздаҳ дар фарёд аст

از فغان من سودازده در فریاد است

Осмони ҳамчуи сабуе ки ба роҳ бод аст

آسمان همچو سبویی که به راه باد است

Ҷӯши сайлоби ғамами байн ки нагӯйӣ дигар

جوش سیلاب غمم بین که نگویی دیگر

Чори девори аносири з чаҳ бебунёд аст

چار دیوار عناصر ز چه بی بنیاد است

Ҳамчуи оташи зи ҷаҳони ҳосили ман дӯд дил аст

همچو آتش ز جهان حاصل من دود دل است

Ҳамчуи гул аз ҳамаи олам ба кафи ман бод аст

همچو گل از همه عالم به کف من باد است

Рангу бӯи рафтаи зи дастам чу гули фасли хазон

رنگ و بو رفته ز دستم چو گل فصل خزان

Ба парешонеи худ хотирам акнӯн шод аст

به پریشانی خود خاطرم اکنون شاد است

Ҳар матоъӣ ки буд , қимат ва қадре дорад

هر متاعی که بود، قیمت و قدری دارد

Ончӣ бо хоки баробар шуда истеъдод аст

آنچه با خاک برابر شده استعداد است

Кӯ касе то барадами сӯии қафаси зини гулшан

کو کسی تا بردم سوی قفس زین گلشن

Нола ӣ булбули ман дар талаб сайёд аст

ناله ی بلبل من در طلب صیاد است

Ошноӣ ба вафо нест касеро ҷузи ман

آشنایی به وفا نیست کسی را جز من

Дил ҳасрат зада ӣ ман ба вафо ҳамзод аст

دل حسرت زده ی من به وفا همزاد است

Ҳрдми об ки рӯзӣ хӯрам аз даст касе

هردم آب که روزی خورم از دست کسی

Ҳамчуи шамшери ҳамаи умри маро дар ёд аст

همچو شمشیر همه عمر مرا در یاد است

Ҳеҷ кас нест ки дардии з дилам бардорад

هیچ کس نیست که دردی ز دلم بردارد

Он ки фарёдрасӣ мекунадам , фарёд аст

آن که فریادرسی می کندم، فریاد است

Паии ҷамъияти ҳаркас ки дилам дар банд аст

پی جمعیت هرکس که دلم در بند است

Аз парешонеи ман хотир ӯ озод аст

از پریشانی من خاطر او آزاد است

Кор бо хеши фитодаи сети ҳамаи олам ро

کار با خویش فتاده ست همه عالم را

Кӣ касеро ғами аҳвол касе дар ёд аст

کی کسی را غم احوال کسی در یاد است

Аз хами турра ӣ шамшод гиреҳ накушояд

از خم طره ی شمشاد گره نگشاید

Шона ҳарчанд ки узвии зи тан шамшод аст

شانه هرچند که عضوی ز تن شمشاد است

Улфати халқ раҳо кун ки мувофиқ нашавад

الفت خلق رها کن که موافق نشود

Онкии таркиби вуҷӯдаши зи чаҳор аздод аст

آنکه ترکیب وجودش ز چهار اضداد است

Дар ҷаҳони соҳиб дил нест гирифтори ҷаҳон

در جهان صاحب دل نیست گرفتار جهان

Сарвро пой ба гули монда вале озод аст

سرو را پای به گل مانده ولی آزاد است

Коргар нест ба ман теғи ҷафои гардун

کارگر نیست به من تیغ جفای گردون

Зон ки доим ба забони мадҳи шаҳам аврод аст

زان که دایم به زبان مدح شهم اوراد است

Гул рӯй сабади маснади шоҳаншоҳӣ

گل روی سبد مسند شاهنشاهی

Он ки зотши ду ҷаҳонро сабаб эҷод аст

آن که ذاتش دو جهان را سبب ایجاد است

Шоҳи дайн , Меҳдии ҳодӣ ки ба аҳдаши зншот

شاه دین، مهدی هادی که به عهدش زنشاط

Дили вайрон шуда ӣ ғам задагон обод аст

دل ویران شده ی غم زدگان آباد است

Ҳаргиз осӯда мабод он ки наёсоед азу

هرگز آسوده مباد آن که نیاساید ازو

Як замон шод мабод он ки азу ношод аст

یک زمان شاد مباد آن که ازو ناشاد است

Ҳаркиро чарх ба фармӯда ӣ лутфаши пурвирд

هرکه را چرخ به فرموده ی لطفش پرورد

Бози ҳангоми ғазаб кардан ӯ ҷаллод аст

باز هنگام غضب کردن او جلاد است

эй гиронмояи амӣрӣ ки хаёли теғат

ای گرانمایه امیری که خیال تیغت

Дили бадхоҳи турои силсила ӣ фӯлод аст

دل بدخواه ترا سلسله ی فولاد است

зи интизори қадами аҳди ту доими айём

ز انتظار قدم عهد تو دایم ایام

Чун арӯсии сет ки чашмаш ба раҳ домод аст

چون عروسی ست که چشمش به ره داماد است

Дар ҷаҳони қоида ӣ ҷӯади азин пеш набӯд

در جهان قاعده ی جود ازین پیش نبود

Расми эҳсону карам бо кафи ту ҳамзод аст

رسم احسان و کرم با کف تو همزاد است

Карам омӯхта аз абр , вале беҳтар азуаст

کرم آموخته از ابر، ولی بهتر ازوست

Дасти файёзи ту шогирд ба аз устод аст

دست فیاض تو شاگرد به از استاد است

Гиреҳӣ аз дил хасмат натавонист гушӯд

گرهی از دل خصمت نتوانست گشود

Нохуни тири ту ҳарчанд ки аз фӯлод аст

ناخن تیر تو هرچند که از فولاد است

Қадари ту хондаи магари хок дар худ ӯ ро

قدر تو خوانده مگر خاک در خود او را

Ки пар аз боди фалаки ҳамчуи дам ҳаддод аст

که پر از باد فلک همچو دم حداد است

Ҷавҳари чеҳра ӣ шамшери ту нақшии сет бар об

جوهر چهره ی شمشیر تو نقشی ست بر آب

Гиреҳи дами самандати гиреҳӣ бар бод аст

گره دم سمندت گرهی بر باد است

Срўро ! ман ки насими чамани фирдавсам

سرورا! من که نسیم چمن فردوسم

Даҳр оё з чаҳ аз накҳати ман ношод аст

دهر آیا ز چه از نکهت من ناشاد است

Доим аз нисбати фарзандӣ ман дорад ор

دایم از نسبت فرزندی من دارد عار

Зоти ман гарчи фалакро халаф авлод аст

ذات من گرچه فلک را خلف اولاد است

Ба насими чамани файз худам кун мададӣ

به نسیم چمن فیض خودم کن مددی

Ки хазон бо гул бо ғам ба сар бедод аст

که خزان با گل با غم به سر بیداد است

Хок дар дида ӣ бадхоҳи ту бодои доим

خاک در دیده ی بدخواه تو بادا دایم

Дар ҷаҳон то асар аз оташу об ва бод аст

در جهان تا اثر از آتش و آب و باد است