Гадои кӯии хроботму ғамам ин аст

گدای کوی خراباتم و غمم این است

Ки бодаи оташи сӯзону коса чубин аст

که باده آتش سوزان و کاسه چوبین است

Мизоҷ бода прессатон гирифтаам дар ишқ

مزاج باده پرستان گرفته ام در عشق

Ба ҷон азон набӯд рағбатам ки ширин аст

به جان ازان نبود رغبتم که شیرین است

зи бахти тира ба ғайр аз зиёни маро чаҳ расад

ز بخت تیره به غیر از زیان مرا چه رسد

Ҳазор захм бар аъзоу ҷома мишкӣн аст

هزار زخم بر اعضا و جامه مشکین است

Хабари зи нола ӣ ҷонсӯз кӯҳкан дорад

خبر ز ناله ی جانسوز کوهکن دارد

Чаҳ шуд ки сӯрати ширин ба хоб сангин аст

چه شد که صورت شیرین به خواب سنگین است

Аҷаби мадор ба зери фалаки зи касрати халқ

عجب مدار به زیر فلک ز کثرت خلق

Ҳуҷум карда магас , бас ки хона ширин аст

هجوم کرده مگس، بس که خانه شیرین است

Сар касе ки биҷунбад ба даҳр , нест салим

سر کسی که بجنبد به دهر، نیست سلیم

Дигар зи хондани шеърам чаҳ чашм таҳсинаст ?

دگر ز خواندن شعرم چه چشم تحسین است؟