Муҳаббат аз дили мо шастаи нақши кӣнаи хоҳӣ ро

محبت از دل ما شُسته نقش کینه‌خواهی را

Зиёрат мекунад чун каъбаи барқи мо сиёҳӣ ро

زیارت می‌کند چون کعبه برق ما سیاهی را

зи файзи партави дил шукрҳо дорам дарин гулшан

ز فیض پرتو دل شکرها دارم درین گلشن

Ки гулчин чароғам карда боди субҳгоҳӣ ро

که گلچین چراغم کرده باد صبحگاهی را

Шаҳонро чашм бар олам гушӯдан айб ме бошад

شهان را چشم بر عالم گشودن عیب می‌باشد

Биомузанд кош аз бози худ , соҳиби кулоҳӣ ро

بیاموزند کاش از باز خود، صاحب‌کلاهی را

Сиёҳии каъба чанд аз ҷома худ мезанад бар мо ?

سیاهی کعبه چند از جامهٔ خود می‌زند بر ما؟

Ҳама кас дорад аз ишқи ин либоси додхоҳӣ ро

همه کس دارد از عشق این لباس دادخواهی را

Ним дар ишқ ӯ чун дигарон , оре куҷо дорад

نیم در عشق او چون دیگران، آری کجا دارد

Хасу хошоки дарёи обрӯии хормоҳӣ ро

خس و خاشاک دریا آبروی خارماهی را

Салими он гул ,гузорӣ кошкӣ сӯии чамани орад

سلیم آن گل، گذاری کاشکی سوی چمن آرد

Ки аз сари лолаи бигузоради ҳавои каҷи кулоҳӣ ро

که از سر لاله بگذارد هوای کج‌کلاهی را