Дар ошӯби ҷаҳон , киштии пар аз саҳбост мисатон ро

در آشوب جهان، کشتی پر از صهباست مستان را

Дариғо Нӯҳи кӯ , то бингарад сомони тӯфон ро

دریغا نوح کو، تا بنگرد سامان طوفان را

зи хам хусравӣ магзар казу гул ме тавон чидан

ز خم خسروی مگذر کزو گل می توان چیدن

Ба фарқи хусравони зан , лола ӣ кӯҳи Бадахшон ро

به فرق خسروان زن، لاله ی کوه بدخشان را

Садаф набӯд ки аз гирдоб дар чашм ту ме ояд

صدف نبود که از گرداب در چشم تو می آید

Ки дарё аз бахилӣ мехӯрд дар остини нон ро

که دریا از بخیلی می خورد در آستین نان را

Надорад шер дар пистони зи перии доя ӣ давлат

ندارد شیر در پستان ز پیری دایه ی دولت

Ки хотам май макад чун Тифли ангушти сулаймон ро

که خاتم می مکد چون طفل انگشت سلیمان را

Ситеза бо фалак кам кун ки натавонад кунад ҳаргиз

ستیزه با فلک کم کن که نتواند کند هرگز

Ба заҳри чашми гандуми талх , нони осиёбон ро

به زهر چشم گندم تلخ، نان آسیابان را

Чаҳ хӯнҳо дар дили арбоби ҳиммат ме тавон кардан

چه خون ها در دل ارباب همت می توان کردن

Дар истиғно будгар иттифоқии бенавоён ро

در استغنا بود گر اتفاقی بینوایان را

намедонад ҳисоби ғами саломати пеша , пиндорад

نمی داند حساب غم سلامت پیشه، پندارد

Ки маҷнӯн май шуморад бе сабаби реги биёбон ро

که مجنون می شمارد بی سبب ریگ بیابان را

Худоё ҳукм кун дар гӯша ӣ афлок биншинанд

خدایا حکم کن در گوشه ی افلاک بنشینند

Чаҳ дорӣ бар сари мо ин чунин ин кадхудоён ро

چه داری بر سر ما این چنین این کدخدایان را

Қиёси эътибори муфлис аз ин кун ки дар олам

قیاس اعتبار مفلس از این کن که در عالم

намехоҳад бибинад ҳеҷ каси хоби парешон ро

نمی خواهد ببیند هیچ کس خواب پریشان را

Салим аз чашми ибрат бар фалаки хуршедро бингар

سلیم از چشم عبرت بر فلک خورشید را بنگر

Ки ҳамчун мадхалон бар шиша май молад чаҳ сони нон ро

که همچون مدخلان بر شیشه می مالد چه سان نان را

Ба сари сӯзам ҳамеша доғи ишқи каҷи кулоҳон ро

به سر سوزم همیشه داغ عشق کج کلاهان را

Ниҳодан бар сар аз таъзим бошад меҳри шоҳон ро

نهادن بر سر از تعظیم باشد مهر شاهان را

Ба малики ҳинд ҳамчун тухми райҳон одам оварда сет

به ملک هند همچون تخم ریحان آدم آورده ست

зи холи шоҳидони хулд , тухми ин сиёҳон ро

ز خال شاهدان خلد، تخم این سیاهان را

Ба гирди каъба ӣ кӯй ту гардад Хизр ҳамчун шамъ

به گرد کعبه ی کوی تو گردد خضر همچون شمع

Ба ангушти шаҳодати раҳнамӯн , гум карда роҳон ро

به انگشت شهادت رهنمون، گم کرده راهان را

намебинад ба қадари серумае файз аз саводи ҳинд

نمی بیند به قدر سرمه ای فیض از سواد هند

Дурудии бод аз чашми терми хоки сафоҳон ро

درودی باد از چشم ترم خاک صفاهان را

Буд ҳар шохи гулро ошёни булбулӣ бар сар

بود هر شاخ گل را آشیان بلبلی بر سر

Тамошо кун дар атрофи чамани соҳиби кулоҳон ро

تماشا کن در اطراف چمن صاحب کلاهان را

з хурсандӣ напиндорӣ агар аз шикваи хомӯшам

ز خرسندی نپنداری اگر از شکوه خاموشم

Ба серума мекунад хомӯш , чашмаши додхоҳон ро

به سرمه می کند خاموش، چشمش دادخواهان را

Салим аз ақл бигузаргар сари ишқ батон дорӣ

سلیم از عقل بگذر گر سر عشق بتان داری

Ки бо девона бошад улфатии оҳўнгоҳон ро

که با دیوانه باشد الفتی آهونگاهان را