Бе ту дар базми тараби бас ки дилам маҳзун аст

بی‌تو در بزم طرب بس که دلم محزون است

Соғар май ба кафами обила пурхӯн аст

ساغر می به کفم آبلهٔ پرخون است

Ҳарки бинад ба кафш , дастаи гули пиндорад

هرکه بیند به کفش، دستهٔ گل پندارد

Бас ки ойӣнаи зи акси рух ӯ гулгун аст

بس که آیینه ز عکس رخ او گلگون است

Қисмати мо ба ҷаҳони ғайр парешоне нест

قسمت ما به جهان غیر پریشانی نیست

Сарнавишти ману зулфи ту ба як мазмун аст

سرنوشت من و زلف تو به یک مضمون است

Асари ишқи зи симоӣ асирон пайдост

اثر عشق ز سیمای اسیران پیداست

Шамъ дар анҷуману партав ӯ берун аст

شمع در انجمن و پرتو او بیرون است

Дили овораи мо шикваи з ғурбат накунад

دل آوارهٔ ما شکوه ز غربت نکند

Сояи хеш , сияҳи хонаи ин маҷнӯн аст

سایهٔ خویش، سِیَه‌ْخانهٔ این مجنون است

Коми ошиқ чу даройад ба бағал , ме мерад

کام عاشق چو درآید به بغل، می‌میرد

Ғунча бар шохи гули мо гиреҳ тоъӯн аст

غنچه بر شاخ گل ما گره طاعون است

Дил ки дар пои хами афтодаи салим аз мастӣ

دل که در پای خُم افتاده سلیم از مستی

Ҳикматӣ ёфта , ҳамсоя афлотӯн аст

حکمتی یافته، همسایهٔ افلاطون است