Сомони шодмонӣу барг тараб куҷост

سامان شادمانی و برگ طرب کجاست

Дорам дилӣ ки поктар аз хона ӣ худост

دارم دلی که پاکتر از خانه ی خداست

Гар сад баҳори омада , берун наме равад

گر صد بهار آمده، بیرون نمی رود

Фасли хазон ба гулшани мо пой дар ҳиност

فصل خزان به گلشن ما پای در حناست

Афтодагӣ ба васли маро сарбаланд кард

افتادگی به وصل مرا سربلند کرد

Бахти сиёҳ бар сари ман соя ӣ ҳумост

بخت سیاه بر سر من سایه ی هماست

Мансур ҳарчӣ ҳаст худ иқрор ме кунад

منصور هرچه هست خود اقرار می کند

Аз чӯбу ресмон дигар оё чаҳ муддаост

از چوب و ریسمان دگر آیا چه مدعاست

Шабҳои васл , музтариб аз ғамза ме шавем

شب های وصل، مضطرب از غمزه می شویم

Нодӣдании сет рӯй асас , гарчи ошност

نادیدنی ست روی عسس، گرچه آشناست

эй вой агар ба шикваи забон ошно кунем

ای وای اگر به شکوه زبان آشنا کنیم

Меҳр хамӯшӣ лаби мо меҳр Карбалост

مهر خموشی لب ما مهر کربلاست

Умрам чу гирдбод ба саргаштагии гузашт

عمرم چو گردباد به سرگشتگی گذشت

Хоки вуҷӯди ман магар аз гирд Асияст

خاک وجود من مگر از گرد آسیاست

Маҷнӯни ишқ дар раҳи оворагеи салим

مجنون عشق در ره آوارگی سلیم

Чун санги Асия ба самоъ аз садои мост

چون سنگ آسیا به سماع از صدای ماست