Ба гулшан бе ту сарвами дӯд оҳ аст

به گلشن بی تو سروم دود آه است

Ба чашмами сабза чун мижгон сиёҳ аст

به چشمم سبزه چون مژگان سیاه است

Диламро ёди теғаш тоза дорад

دلم را یاد تیغش تازه دارد

Чу он обӣ ки дар барг гиёҳ аст

چو آن آبی که در برگ گیاه است

Ба хоки роҳ ӯ аз санги Тифлон

به خاک راه او از سنگ طفلان

Танам чун сояи сар то по сиёҳ аст

تنم چون سایه سر تا پا سیاه است

Чаҳ сон хуршед гӯям рӯй ӯ ро

چه سان خورشید گویم روی او را

Ки мусҳафро ғалати хондан гуноҳ аст

که مصحف را غلط خواندن گناه است

Салим аз роҳи хубони брнхизд

سلیم از راه خوبان برنخیزد

Чу нақши по касе кӯи сар ба роҳ аст

چو نقش پا کسی کو سر به راه است