Юсуфи ҳиндии нажоди ман маро аз бар гурехт

یوسف هندی نژاد من مرا از بر گریخت

Дил куҷо монад ба ҷои хеш чун дилбар гурехт

دل کجا ماند به جای خویش چون دلبر گریخت

Буд ҳндстонӣ ва аз рӯй худ маҳтоб дид

بود هندستانی و از روی خود مهتاب دید

Зон ба шабгири баланди он шӯхи ма пайкар гурехт

زان به شبگیر بلند آن شوخ مه پیکر گریخت

Онкии прўрдм ба сад хӯни ҷигар дар дида аш

آنکه پروردم به صد خون جگر در دیده اش

Оқибат чун қатра ӣ ашками зи чашм тар гурехт

عاقبت چون قطره ی اشکم ز چشم تر گریخت

Эътимодӣ бар ғуломони сиёҳ эй хоҷа нест

اعتمادی بر غلامان سیاه ای خواجه نیست

Соя аз ҳамрангии эшон з пайғамбар гурехт

سایه از همرنگی ایشان ز پیغمبر گریخت

Тоқати сӯзи фироқ ӯ дилам бо худ надид

طاقت سوز فراق او دلم با خود ندید

Оташӣ дорам казу чун дӯд хокистар гурехт

آتشی دارم کزو چون دود خاکستر گریخت

Сад таманно буд дилро аз висол ӯ салим

صد تمنا بود دل را از وصال او سلیم

Корҳо бисёр бо ӯ доштам , кофар гурехт

کارها بسیار با او داشتم، کافر گریخت