Ба нақши толеъи мо чашми қуръа ҳайрон аст

به نقش طالع ما چشم قرعه حیران است

Китоби ҳамчуи гул аз фоли мо парешон аст

کتاب همچو گل از فال ما پریشان است

Ба хати рисондаи басии ишқи мо накӯён ро

به خط رسانده بسی عشق ما نکویان را

Баёзи дида ӣ мо пари зи хат хубон аст

بیاض دیده ی ما پر ز خط خوبان است

Ба водӣӣ ки ман аз шавқ гум шудам , каъба

به وادیی که من از شوق گم شدم، کعبه

Сиёҳи хонаи нишинӣ азон биёбон аст

سیاه خانه نشینی ازان بیابان است

Ҳазор номаам аз бими ғайр , қосид ро

هزار نامه ام از بیم غیر، قاصد را

Ба зирпўст чу ҷилди китоб пинҳон аст

به زیرپوست چو جلد کتاب پنهان است

Муҳаббатӣ ки буд дар миёни аҳли ҷаҳон

محبتی که بود در میان اهل جهان

Чу ошнои деҳқон ва осиёбон аст

چو آشنایی دهقان و آسیابان است

Хушам ки пери хароботи хондаи фарзандам

خوشم که پیر خرابات خوانده فرزندم

Ки ҳамчунин падарии боби мо ятемон аст

که همچنین پدری باب ما یتیمان است

Хаданги ғамзаи биҷузи қасди аҳл дил накунад

خدنگ غمزه بجز قصد اهل دل نکند

Ҳазар ки абрӯии хубони камон шайтон аст

حذر که ابروی خوبان کمان شیطان است

зи бас ки берахт афсурдааст , пиндорӣ

ز بس که بی رخت افسرده است، پنداری

Ки аввали гули мо охир чироғон аст

که اول گل ما آخر چراغان است

Салими сарви саросар рӯй ҳавас дорад

سلیم سرو سراسر روی هوس دارد

Хаёл карда ки Лоҳури ҳам сафоҳон аст

خیال کرده که لاهور هم صفاهان است