Фиғон ки сӯхти ҷаҳони баҳонаи гири маро

فغان که سوخت جهان بهانه گیر مرا

Чу субҳ кард ба фасли шабоб , пери маро

چو صبح کرد به فصل شباب، پیر مرا

зи мавҷи хезии дарёии ишқ , пиндорӣ

ز موج خیزی دریای عشق، پنداری

Ки мӯраму гузари афтода бар ҳасири маро

که مورم و گذر افتاده بر حصیر مرا

Дарин чаман на чунон хуфтаам ки аз ғифлат

درین چمن نه چنان خفته ام که از غفلت

Чу сабзаи сардаади оби ин ҷаҳон ба зери маро

چو سبزه سردهد آب این جهان به زیر مرا

Надошт ҳавсилаи Мансур , ҷоми ишқ ба ман

نداشت حوصله منصور، جام عشق به من

Ишора кард ки аз даст ӯ бигир маро !

اشاره کرد که از دست او بگیر مرا!

Чу шишаам ба пиёлаи сиррии сет , пиндорӣ

چو شیشه ام به پیاله سری ست، پنداری

Ки дода доя ӣ ман бо пиёлаи шери маро

که داده دایه ی من با پیاله شیر مرا

Ба сари фатила ӣ доғам чу шамъ равшан шуд

به سر فتیله ی داغم چو شمع روشن شد

Гузашти ёди ту ҳаргоҳ дар замири маро

گذشت یاد تو هرگاه در ضمیر مرا

Салим , ёри фурӯшии ишқро нозам

سلیم، یار فروشی عشق را نازم

Ки хок будаму бФрўхт чун абири маро

که خاک بودم و بفروخت چون عبیر مرا