Поя ӣ наъши марои ёри ман аз ҷои бардошт

پایه ی نعش مرا یار من از جا برداشت

Охир аз хоки марои он гули раънои бардошт

آخر از خاک مرا آن گل رعنا برداشت

Дар раҳаши ҳеҷ кас аз хоки марои брнгрФт

در رهش هیچ کس از خاک مرا برنگرفت

Нақши поро натавонад касе аз ҷои бардошт

نقش پا را نتواند کسی از جا برداشت

Бигузар аз ҳастӣ ва худро ба мақомӣ бирасон

بگذر از هستی و خود را به مقامی برسان

То дарин раҳ нанаҳй сар , натавон пои бардошт

تا درین ره ننهی سر، نتوان پا برداشت

Кӯҳу саҳрои ҳама гулзор шуд аз гиря ӣ ман

کوه و صحرا همه گلزار شد از گریه ی من

Мижаам миннати абр аз сари дунёи бардошт

مژه ام منت ابر از سر دنیا برداشت

Соқӣ аз базм бурун рафту дилам бо худ барад

ساقی از بزم برون رفت و دلم با خود برد

Аз паии бода магар рафт ки минои бардошт ?

از پی باده مگر رفت که مینا برداشت؟

Рафт он сарви равон чун сӯии гулзори салим

رفت آن سرو روان چون سوی گلزار سلیم

Булбул аз домани гули дасти таманнои бардошт

بلبل از دامن گل دست تمنا برداشت