Дилам чу шамъи ҳамаи умри миҳмон худ аст

دلم چو شمع همه عمر میهمان خود است

Чу қуръа чашмҳамем бар устихон худ аст

چو قرعه چشم همایم بر استخوان خود است

зи нисбат дгарӣ нест сарбаландии мо

ز نسبت دگری نیست سربلندی ما

Сари шаҳиди ту чун лола бар синон худ аст

سر شهید تو چون لاله بر سنان خود است

Қарина нест дар оворагеи маро ки мудом

قرینه نیست در آوارگی مرا که مدام

Мусофирами ману анқо дар ошён худ аст

مسافرم من و عنقا در آشیان خود است

Қабул нест фалак , баргирифта ӣ ӯ ро

قبول نیست فلک، برگرفته ی او را

Ғубор чун з замин хост , осмон худ аст

غبار چون ز زمین خاست، آسمان خود است

зи дайгарӣ чаҳ кунӣ шиква бе сабаби Мансур !

ز دیگری چه کنی شکوه بی سبب منصور!

Таноби дори ту аз пунба ӣ дукон худ аст

طناب دار تو از پنبه ی دکان خود است

Ба ишқи дами з алойиқ мазан , чаҳ нодонӣ

به عشق دم ز علایق مزن، چه نادانی

Ки бо аҷали ҳамаи савганд ӯ ба ҷон худ аст

که با اجل همه سوگند او به جان خود است

Чаҳ ғами зи фитна ӣ маҳшари шаҳиди ишқи туро

چه غم ز فتنه ی محشر شهید عشق ترا

Чу шери маст ки дар хоб , посбон худ аст

چو شیر مست که در خواب، پاسبان خود است

Салимро ки фалак буд дар Аннан , акнӯн

سلیم را که فلک بود در عنان، اکنون

Давон ба роҳи ту чун барқ дар Аннан худ аст

دوان به راه تو چون برق در عنان خود است