Афрӯхт аз табассуми минои аёғи мо

افروخت از تبسم مینا ایاغ ما

Тар шуд зи хандаҳои суроҳеи димоғи мо

تر شد ز خنده های صراحی دماغ ما

То ҷом май ба дасти расида сет сархушем

تا جام می به دست رسیده ست سرخوشیم

Аз остини раҳеи сет ба сӯии димоғи мо

از آستین رهی ست به سوی دماغ ما

Моро ба барги лола чаҳ нисбат , ки рӯзгор

ما را به برگ لاله چه نسبت، که روزگار

Ҳаргизи насухтаи сет касеро ба доғи мо

هرگز نسوخته ست کسی را به داغ ما

Аз пой то ба сар чу шафақ шуъла даргирифт

از پای تا به سر چو شفق شعله درگرفت

Он абри хӯни гирифта ки омад ба боғи мо

آن ابر خون گرفته که آمد به باغ ما

Дорем шуълае ки мулоимтар аз гул аст

داریم شعله ای که ملایم تر از گل است

Парвонае насухтааст аз чароғи мо

پروانه ای نسوخته است از چراغ ما

Ҳаргиз тиҳӣ нагашт зи хӯни ҷигари салим

هرگز تهی نگشت ز خون جگر سلیم

Ҳарчанд ҳамчуи лолаи шикастаи сети аёғи мо

هرچند همچو لاله شکسته ست ایاغ ما