Хуш нест ба аҳли талаби айём лӣим аст

خوش نیست به اهل طلب ایام لئیم است

Ҳаргоҳ ки умедӣ азу нест чаҳ бим аст

هرگاه که امیدی ازو نیست چه بیم است

Зон шуъла ки аз тавр дилам кард таҷаллӣ

زان شعله که از طور دلم کرد تجلی

Як ахгари афрӯхта дар даст кулем аст

یک اخگر افروخته در دست کلیم است

Аз паҳлавии мо ҷой ба маҷнӯн нашавад танг

از پهلوی ما جای به مجنون نشود تنگ

Саҳро ба кушодӣ чу кафи даст Карим аст

صحرا به گشادی چو کف دست کریم است

Бар мӯр Маяфкан назар аз чашми ҳақорат

بر مور میفکن نظر از چشم حقارت

Мӯ гарчи заъифаст вале ҷузв гилӣм аст

مو گرچه ضعیف است ولی جزو گلیم است

Дар ишқи ту мурдан чу шукри хоби сабӯҳӣ

در عشق تو مردن چو شکر خواب صبوحی

Мавқуф аҷал нест , ки он расм қадим аст

موقوف اجل نیست، که آن رسم قدیم است

Бо ҳмнФсон гуфт шаб аз шӯри фиғонам

با همنفسان گفت شب از شور فغانم

Донед ки ин ҳарза даро кист ? салимаст !

دانید که این هرزه درا کیست؟ سلیم است!