Вуҷӯдамро ғами ишқи ту эй бебок май сӯзад

وجودم را غم عشق تو ای بی‌باک می‌سوزد

Куҷои инро тавон гуфтан каз оташи хок май сӯзад

کجا این را توان گفتن کز آتش خاک می‌سوزد

Меӣ дар соғар дил дорам аз шавқи сияҳи мастӣ

میی در ساغر دل دارم از شوق سیه‌مستی

Ки мавҷ аз гармии он чун хасу хошок май сӯзад

که موج از گرمی آن چون خس و خاشاک می‌سوزد

Ҳадиси хӯбӣ ӯ аз ман ҳайрон чаҳ май пурсӣ

حدیث خوبی او از من حیران چه می‌پرسی

Ки барқи ҳасани хубони хирмани идрок май сӯзад

که برق حسن خوبان خرمن ادراک می‌سوزد

Қадамгоҳи қадаҳи навашон сармастаст , азон доим

قدمگاه قدح‌نوشان سرمست است، ازان دایم

Чароғи лола дар шабҳо ба пои ток май сӯзад

چراغ لاله در شب‌ها به پای تاک می‌سوزد

Ба зери лаби салими афғони худро мекунам пинҳон

به زیر لب سلیم افغان خود را می‌کنم پنهان

Ки ин оташ агар гардад баланд , афлок май сӯзад

که این آتش اگر گردد بلند، افلاک می‌سوزد