Май ду сола ба лабҳои ёр ман нарасад

می دو ساله به لب های یار من نرسد

Гули пиёда ба гирди савор ман нарасад

گل پیاده به گرد سوار من نرسد

Чҳо навиштаам аз бихўдӣ ба нома ӣ шавқ

چها نوشته ام از بیخودی به نامه ی شوق

Худо кунад ки ба дастнигор ман нарасад !

خدا کند که به دست نگار من نرسد!

Дилам ҳамеша азон ҳамчу бед ме ларзад

دلم همیشه ازان همچو بید می لرزد

Ки чашми захми хазон бар баҳор ман нарасад

که چشم زخم خزان بر بهار من نرسد

зи шавқи васли ту хамёза дар даҳон дорам

ز شوق وصل تو خمیازه در دهان دارم

Чу гул , шароб ба дод хумор ман нарасад

چو گل، شراب به داد خمار من نرسد

Магар ба шиша ӣ соъат кунанд баъд аз марг

مگر به شیشه ی ساعت کنند بعد از مرگ

Ки дасти сарсари ғам бар ғубор ман нарасад

که دست صرصر غم بر غبار من نرسد

Ҳадиси шавқ ба мактуб , то ба чанд салим

حدیث شوق به مکتوب، تا به چند سلیم

Нивисам ва ба Фромўшкор ман нарасад

نویسم و به فراموشکار من نرسد