Кунад ба роҳи ту помол , осмони мо ро

کند به راه تو پامال، آسمان ما را

Ҳубоби обила ӣ пост мавҷи дарё ро

حباب آبله ی پاست موج دریا را

Ҳавои каъба ӣ кӯии ту музтариб дорад

هوای کعبه ی کوی تو مضطرب دارد

Чу хайли мӯри саросема , реги саҳро ро

چو خیل مور سراسیمه، ریگ صحرا را

Ба гиря , дидае аз дили Карим тар дорам

به گریه، دیده ای از دل کریم تر دارم

Ба хоки рехтаи абри обрӯии дарё ро

به خاک ریخته ابر آبروی دریا را

зи пои роҳравони ту то қиёмат монад

ز پای راهروان تو تا قیامت ماند

Нишони обила бар рӯй , санги савдо ро

نشان آبله بر روی، سنگ سودا را

Ҳамин ҳумо нахурд зи устихони ман рӯзӣ

همین هما نخورد ز استخوان من روزی

Ки обу донаи зи ашк манаст анқо ро

که آب و دانه ز اشک من است عنقا را

Талоши оби бақо эй Сикандари ин ҳама чист

تلاش آب بقا ای سکندر این همه چیست

намедиҳанд ба каси худ дубори дунё ро

نمی دهند به کس خود دوبار دنیا را

Гурезпост нишоти ҷаҳон , дарин гулшан

گریزپاست نشاط جهان، درین گلشن

зи даст худ нагузорӣ тзрўи мино ро

ز دست خود نگذاری تذرو مینا را

Барои фитнаи ҷаҳонро баҳона бисёр аст

برای فتنه جهان را بهانه بسیار است

Насимӣ аз паии тӯфон басаст дарё ро

نسیمی از پی طوفان بس است دریا را

Садо чигуна барояд , ки ин сияҳи чашмон

صدا چگونه برآید، که این سیه چشمان

Ба санги серумаи шикастанди шиша ӣ мо ро

به سنگ سرمه شکستند شیشه ی ما را

Салим , хобат агар шаб наме барад дар ишқ

سلیم، خوابت اگر شب نمی برد در عشق

Чу шамъ чарб кун аз мағзи сар , кафи по ро

چو شمع چرب کن از مغز سر، کف پا را