Ғарибиро ба ман ишқат ватан кард

غریبی را به من عشقت وطن کرد

Биёбонро ба чашми ман чаман кард

بیابان را به چشم من چمن کرد

Чаро эй шамъи хомӯшӣ ба базмаш

چرا ای شمع خاموشی به بزمش

Забонат ҳаст , май бояд сухан кард

زبانت هست، می باید سخن کرد

Чаҳ ҳосили шамъро аз тоҷи заррин

چه حاصل شمع را از تاج زرین

Ки фонӯсаши пас аз мурдан кафан кард

که فانوسش پس از مردن کفن کرد

Куҷои андешае аз марг дорад

کجا اندیشه ای از مرگ دارد

Кафанро онкӣ чун гул перҳан кард

کفن را آنکه چون گل پیرهن کرد

Салим аз завқи ғурбат бенасиб аст

سلیم از ذوق غربت بی نصیب است

Чу доғи он кас ки дар як ҷо ватан кард

چو داغ آن کس که در یک جا وطن کرد