Расед он маст ва аз гардани суроҳе дар бағал дорад
رسید آن مست و از گردن صراحی در بغل دارد
Саворасту гулистонро самандаш бар кФл дорад
سوار است و گلستان را سمندش بر کفل دارد
зи дасти чашми маст ӯ аҷабгар ҷони тавон бурдан
ز دست چشم مست او عجب گر جان توان بردن
Ки мижгонӣ ба хунрезӣ чу шамшер аҷал дорад
که مژگانی به خونریزی چو شمشیر اجل دارد
Маро аз аҳли маҷлиси рашк бар фонӯс ме ояд
مرا از اهل مجلس رشک بر فانوس می آید
Ки ҳар шаб то ба вақти субҳ , шамъӣ дар бағал дорад
که هر شب تا به وقت صبح، شمعی در بغل دارد
Агар аз май хамӣ ё шиша Эй ёбад чаҳ хоҳад шуд
اگر از می خمی یا شیشه ای یابد چه خواهد شد
Димоғи мо ки аз паймонае бим халал дорад
دماغ ما که از پیمانه ای بیم خلل دارد
Ба махмурони зи ҷоми ъушрати худ ҷуръае афшон
به مخموران ز جام عشرت خود جرعه ای افشان
Бинозам он ҳарифиро ки нақш ӯ штл дорад
بنازم آن حریفی را که نقش او شتل دارد
Марои лаби ташнаи мурдан дар раҳи оворагеи хуштар
مرا لب تشنه مردن در ره آوارگی خوشتر
Ки мавҷи оби ҳайвони нақшӣ аз тӯл амл дорад
که موج آب حیوان نقشی از طول امل دارد
Май давлати ҳама аз соқӣ айём ме гиранд
می دولت همه از ساقی ایام می گیرند
Сари исломи хони ин ншأаҳ аз файз азал дорад
سر اسلام خان این نشأه از فیض ازل دارد
Чаҳ сарфа май баради душман агар бо ӯ дар афтодаи сет
چه صرفه می برد دشمن اگر با او در افتاده ست
Ки оби теғ ӯ бо ҷавҳари оташ ҷадал дорад
که آب تیغ او با جوهر آتش جدل دارد
Аҷаб набӯд агар бар ҳасани Лайлӣ доман ифшоанд
عجب نبود اگر بر حسن لیلی دامن افشاند
Ки табъ ӯ чу ҳарфи худ арӯсӣ дар бағал дорад
که طبع او چو حرف خود عروسی در بغل دارد
Агар саҳрои зи ҳамворӣ чу халқ орифон бошад
اگر صحرا ز همواری چو خلق عارفان باشد
зи хайлу асб , роҳи лашкараши кӯҳ ва ктл дорад
ز خیل و اسب، راه لشکرش کوه و کتل دارد
з хон ӯ ки олами зулаи банди он буд доим
ز خوان او که عالم زله بند آن بود دایم
Гадо чун ҳолаи қурси ширмолӣ дар бағал дорад
گدا چون هاله قرص شیرمالی در بغل دارد
Ба шеъри ошиқонаи табъ ӯ чун моили афтодаи сет
به شعر عاشقانه طبع او چون مایل افتاده ست
Салим аз завқи он калаками сару барг ғазал дорад
سلیم از ذوق آن کلکم سر و برگ غزل دارد