Рӯзгор аз чамани васли туами даври афканд

روزگار از چمن وصل توام دور افکند

Он сиришкам ки маро аз мижа ӣ ҳури афканд

آن سرشکم که مرا از مژه ی حور افکند

Чун сабӯҳӣ зада аз хонаи баромад , хуршед

چون صبوحی زده از خانه برآمد، خورشید

Равшаниро зи ҳиҷоби рух ӯ даври афканд

روشنی را ز حجاب رخ او دور افکند

Ҳасани мағрур чу шамшер ҷафо кард баланд

حسن مغرور چو شمشیر جفا کرد بلند

Хешро шӯри ҷунун бар сари Мансури афканд

خویش را شور جنون بر سر منصور افکند

Тоби сарпанҷа ӣ иқболи сулаймони дорӣ

تاب سرپنجه ی اقبال سلیمان داری

Даст битавонӣ агар дар камари мӯри афканд

دست بتوانی اگر در کمر مور افکند

Шаб ки сар дод дилами оҳ ба сайёраи салим

شب که سر داد دلم آه به سیاره سلیم

Оташӣ буд ки дар хона ӣ занбӯри афканд

آتشی بود که در خانه ی زنبور افکند