Гиря тӯфон мекунад аз накҳати маҳбӯби мо

گریه طوفان می کند از نکهت محبوب ما

Ҳамчуи дарё бод бошад боиси ошӯби мо

همچو دریا باد باشد باعث آشوب ما

Кӯи ҷунунӣ то ҳамаи олами з мо чинанд гул

کو جنونی تا همه عالم ز ما چینند گل

Боғбон то кӣ гули худро кунад саркӯби мо

باغبان تا کی گل خود را کند سرکوب ما

Ҳамчуи дили вайрона Эй дорем пари гирду ғубор

همچو دل ویرانه ای داریم پر گرد و غبار

Ваз барои хок рафтан , дасти мо ҷоруби мо

وز برای خاک رفتن، دست ما جاروب ما

Рафтаем аз ёди ёрон , гарчи дорад дар ватан

رفته ایم از یاد یاران، گرچه دارد در وطن

Коғази бодӣ ба каф ҳар Тифл аз мактуби мо

کاغذ بادی به کف هر طفل از مکتوب ما

Малики ҳинд аз оҳи мо торик шуд , зон рӯи салим

ملک هند از آه ما تاریک شد، زان رو سلیم

Дрнмӣ ояд ба чашми халқ , зишту хуби мо

درنمی‌آید به چشم خلق، زشت و خوب ما