Изтироби шуъларо доғам ба гулхан ме диҳад

اضطراب شعله را داغم به گلخن می‌دهد

Печу тоби риштаро захмам ба сӯзан ме диҳад

پیچ و تاب رشته را زخمم به سوزن می‌دهد

Осмонро сӯхти барқи оҳи ман , инаш сазост

آسمان را سوخت برق آه من، اینش سزاست

Шуъларо ҳаркас ки ҷо дар зер доман ме диҳад

شعله را هرکس که جا در زیر دامن می‌دهد

Дар диёри мост аз баси бадшугуни асбоби кин

در دیار ماست از بس بدشگون اسباب کین

Ҳарки дорад тиру шамшерӣ , ба душман ме диҳад

هرکه دارد تیر و شمشیری، به دشمن می‌دهد

Бас ки бо торикии ин хона одат карда ам

بس که با تاریکی این خانه عادت کرده‌ام

Чашми нгшоим ки он ёдии з равзан ме диҳад

چشم نگشایم که آن یادی ز روزن می‌دهد

Боғбон бар рағми булбул , аз сафи номаҳрамон

باغبان بر رغم بلبل، از صف نامحرمان

Ҳаркии чашм зоғ дорад раҳ ба гулшан медиҳад !

هرکه چشم زاغ دارد ره به گلشن می‌دهد!

Маънии таслим бар ҳаркас шавад равшани салим

معنی تسلیم بر هرکس شود روشن سلیم

Ҳамчуи шамъ аз ҳар насимии тан ба мурдан ме диҳад

همچو شمع از هر نسیمی تن به مردن می‌دهد