Танҳо ман заъиф надорам бадани кабӯд

تنها من ضعیف ندارم بدن کبود

Ишқами чунон фишурда ки шуд перҳани кабӯд

عشقم چنان فشرده که شد پیرهن کبود

Гар баъди марги бенгарӣ , аз санги ҳодисот

گر بعد مرگ بنگری، از سنگ حادثات

Чун лоҷуварди суда буд хоки ман кабӯд

چون لاجورد سوده بود خاک من کبود

Ҷузи ман касе куҷост ки гирад азои ман

جز من کسی کجاست که گیرد عزای من

Ҳамдам ! ба рӯзи марг маро кун кафани кабӯд

همدم! به روز مرگ مرا کن کفن کبود

Маҷнӯни хаста , санг барои ту ме хӯрд

مجنون خسته، سنگ برای تو می خورد

Лайлӣ ! туро барои чаҳ гардӣда тани кабӯд ?

لیلی! ترا برای چه گردیده تن کبود؟

Ҳаргизи маро ба чашм наёяд фалаки салим

هرگز مرا به چشم نیاید فلک سلیم

Дар ҳайратам ки аз чаҳ буд чашми ман кабӯд

در حیرتم که از چه بود چشم من کبود