Дилам осӯда шуд то дар хами зулфаш макон дорад

دلم آسوده شد تا در خم زلفش مکان دارد

Чу он мурғӣ ки бар шохи баландӣ ошён дорад

چو آن مرغی که بر شاخ بلندی آشیان دارد

зи ҳиҷру васл май сӯзади дилам ёрб чаҳ бахтаст ин

ز هجر و وصل می سوزد دلم یارب چه بخت است این

Ки ёқӯти маро , ҳам об ва ҳам оташ зиён дорад

که یاقوت مرا، هم آب و هم آتش زیان دارد

Шаби васлами зи рашки ғайр ҳамчун рӯз ҳиҷрон аст

شب وصلم ز رشک غیر همچون روز هجران است

Баҳори гулшани мо чун ҳинои ранг хазон дорад

بهار گلشن ما چون حنا رنگ خزان دارد

Ба кӯии ишқ ӯ чун ме тавонам гум кунам худро ?

به کوی عشق او چون می توانم گم کنم خود را؟

Ки ҳамчун лола ҳар узви ман аз доғӣ нишон дорад

که همچون لاله هر عضو من از داغی نشان دارد

Малоҳат ҳарки мехоҳад , ба ҳиндаш раҳнамое кун

ملاحت هرکه می خواهد، به هندش رهنمایی کن

Ки ҳасани шӯриши ангезиши намак дар серума дон дорад

که حسن شورش انگیزش نمک در سرمه دان دارد

Дарин гулшани марои раҳмӣ ба ҳол лола ме ояд

درین گلشن مرا رحمی به حال لاله می آید

Ки доғ беБақоӣ чун зар Ҳиндӯстон дорад

که داغ بی بقایی چون زر هندوستان دارد

Талабкори диёнат чун калидем андарин бозор

طلبکار دیانت چون کلیدیم اندرین بازار

Матоъиро ки меҷӯйем мо , қуфл дукон дорад

متاعی را که می جوییم ما، قفل دکان دارد

Шикасти пайкарам аз ашк хунин мешавад зоҳир

شکست پیکرم از اشک خونین می شود ظاهر

Казу ҳар қатрае чун донаи нор устихон дорад

کزو هر قطره‌ای چون دانهٔ نار استخوان دارد

зи гуфторами салими озурдае ҷузи худ наме байнам

ز گفتارم سلیم آزرده‌ای جز خود نمی‌بینم

Агар хории дарин боғаст , даст боғбон дорад

اگر خاری درین باغ است، دست باغبان دارد