Вақт он шуд ки ҷунуни рахт ба саҳрои бабрад

وقت آن شد که جنون رخت به صحرا ببرد

Дасти худ сабзаи сӯии гардани минои бабрад

دست خود سبزه سوی گردن مینا ببرد

Булбулони ҷумлаи ҳам овоз шаванд аз мастӣ

بلبلان جمله هم آواز شوند از مستی

Сарви дастии зи паии рақс ба болои бабрад

سرو دستی ز پی رقص به بالا ببرد

Бохабар бош рӯй чун ба чаман эй зоҳид

باخبر باش روی چون به چمن ای زاهد

Гурба ӣ беди мабодо ки дилатро бабрад !

گربه ی بید مبادا که دلت را ببرد!

Дили мо аз ғами айём ба тангаст , магар

دل ما از غم ایام به تنگ است، مگر

Сандали сурх май ин дардисари мо бабрад

صندل سرخ می این دردسر ما ببرد

Ъшқбозони ҳамаи номӯс каш ёқӯбем

عشقبازان همه ناموس کش یعقوبیم

Нагузорем казу сарфаи Зулайхои бабрад

نگذاریم کزو صرفه زلیخا ببرد

То қиёмати гули хуршеди дамад аз хокаш

تا قیامت گل خورشید دمد از خاکش

Ҳарки аз роҳи ту хорӣ ба кафи пои бабрад

هرکه از راه تو خاری به کف پا ببرد

Дил мо нест ҳамин бе Рахши ошуфтаи салим

دل ما نیست همین بی رخش آشفته سلیم

Ин хазоне сет ки ранг аз гули дебои бабрад

این خزانی ست که رنگ از گل دیبا ببرد