эй ба хуршед сиёҳӣ зада аз рӯй сифед

ای به خورشید سیاهی زده از روی سفید

Моҳи навро зи раҳати гирд бар абрӯии сифед

ماه نو را ز رهت گرد بر ابروی سفید

Сунбулии тоб ба шохи гул насрин задааст :

سنبلی تاب به شاخ گل نسرین زده است:

Хами гесуии ту печида ба бозуии сифед

خم گیسوی تو پیچیده به بازوی سفید

Нашавад ҳеҷ дар ойӣнаи равшани пинҳон

نشود هیچ در آیینهٔ روشن پنهان

Дил чун санг ту пайдост зи паҳлавии сифед

دلِ چون سنگ تو پیداست ز پهلوی سفید

Ғайри ман каз камари нозук ӯ бе тобам

غیر من کز کمر نازک او بی‌تابم

Нишнидам ки баради дили з касе мӯии сифед !

نشنیدم که برد دل ز کسی موی سفید!

Чаҳ ғам аз тирагии бахт , вафогар дорӣ

چه غم از تیرگی بخت، وفا گر داری

Хуш буд холи сияҳ бар тараф рӯй сифед

خوش بود خال سیه بر طرف روی سفید

Ақлу ҳуш аз ман бедили рух ӯ баради салим

عقل و هوش از من بیدل رخ او برد سلیم

Аз кадомин чаманаст ин гули хушбӯии сифед ?

از کدامین چمن است این گل خوشبوی سفید؟