зи гиряи гашти марои дида ӣ хароби сифед

ز گریه گشت مرا دیده ی خراب سفید

Ба ранги гул ки шавад дар миёни оби сифед

به رنگ گل که شود در میان آب سفید

Баробарӣ ба ма ман намекунад ҳаргиз

برابری به مه من نمی کند هرگز

Чунин хушаст адаб , рӯй офтоби сифед !

چنین خوش است ادب، روی آفتاب سفید!

Сафои сӯхтагии байну файзи оташи ишқ

صفای سوختگی بین و فیض آتش عشق

Ки чун намак шудаи хокистари кабоби сифед

که چون نمک شده خاکستر کباب سفید

зи тоби оташ май бас ки чеҳра аш афрӯхт

ز تاب آتش می بس که چهره اش افروخت

Ба пеш ӯ натавонад шудани ниқоби сифед

به پیش او نتواند شدن نقاب سفید

зи бас ки бе ту сияҳ дид рӯзгори маро

ز بس که بی تو سیه دید روزگار مرا

з гиря шуд мижа дар чашми офтоби сифед

ز گریه شد مژه در چشم آفتاب سفید

Кунанд аҳли муҳаббати зи файзи ишқи салим

کنند اهل محبت ز فیض عشق سلیم

Каттони хеш ба собӯни моҳтоби сифед

کتان خویش به صابون ماهتاب سفید