Дӯстон май рӯм аз худ ки сабо ме ояд

دوستان می‌روم از خود که صبا می‌آید

Бигзоред бубинами з куҷо ме ояд

بگذارید ببینم ز کجا می‌آید

Бар дилами дасти нигорин ки ниҳодаи сет , ки боз

بر دلم دست نگارین که نهاده‌ست، که باز

Ба машомами зи нафаси буи ҳино ме ояд

به مشامم ز نفس بوی حنا می‌آید

Ҷилваам бар сар хораст ва чу дасти гулчин

جلوه‌ام بر سر خار است و چو دست گلچین

Дар раҳаши буии гулам аз каф по ме ояд

در رهش بوی گلم از کف پا می‌آید

Сайл дар бодияи ишқи чунон ҳамвор аст

سیل در بادیهٔ عشق چنان هموار است

Ки гумон май барӣ аз кӯҳ садо ме ояд

که گمان می‌بری از کوه صدا می‌آید

Бас ки тарсида зи дарду ғами ғурбати чашмам

بس که ترسیده ز درد و غم غربت چشمم

Нигаҳам аз сари мижгон ба қафо ме ояд

نگهم از سر مژگان به قفا می‌آید

зи устихон хӯрдан ман ҳамчуи чароғи кушта

ز استخوان خوردن من همچو چراغ کشته

Буии дӯд аз сари минқор ҳумо ме ояд

بوی دود از سر منقار هما می‌آید

Умри ҷовид , салим аз май гулгуни хезад

عمر جاوید، سلیم از می گلگون خیزد

То буд бода , чаҳ аз об бақо меояд ?

تا بود باده، چه از آب بقا می‌آید؟