Резади зи баси ғубори дил аз ҳар фиғони мо

ریزد ز بس غبار دل از هر فغان ما

Пар хок шуд чу ҳалқа ӣ доми ошёни мо

پر خاک شد چو حلقه ی دام آشیان ما

Тарсони зи ҳиҷри ёри зи баси ҷон супурда ем

ترسان ز هجر یار ز بس جان سپرده ایم

Минқори зоғ зард шуд аз устихони мо

منقار زاغ زرد شد از استخوان ما

Бо қомати хамидаи раҳ рост ме рӯем

با قامت خمیده ره راست می رویم

Ҳаргиз наҷуста тири хато аз камони мо

هرگز نجسته تیر خطا از کمان ما

Арбоби ҳуши пай ба маъонӣ наме баранд

ارباب هوش پی به معانی نمی برند

Девона завқ мекунад аз достони мо

دیوانه ذوق می کند از داستان ما

Аз нанги Хизри бас ки наҳуфтем рози хеш

از ننگ خضر بس که نهفتیم راز خویش

Шуд хок , ҳарфи ташнаи лабӣ дар даҳони мо

شد خاک، حرف تشنه لبی در دهان ما

Ҳаргиз касе салими надидаи сети офатӣ

هرگز کسی سلیم ندیده ست آفتی

Чун теғи офтоби зи теғи забони мо

چون تیغ آفتاب ز تیغ زبان ما