Баҳори рафтаи зи баси дил пазир ме ояд

بهار رفته ز بس دل‌پذیر می‌آید

зи байзаи мурғи чаман дар сафир ме ояд

ز بیضه مرغ چمن در صفیر می‌آید

Насими шохи шукуфаи пиёлаи навашон ро

نسیم شاخ شکوفه پیاله‌نوشان را

Чу тӯҳфае сет ки аз сӯй пер ме ояд

چو تحفه‌ای‌ست که از سوی پیر می‌آید

зи бас ки бихтаҳ ояд насими абри баҳор

ز بس که بیخته آید نسیم ابر بهار

Гумони барӣ ки магар аз ҳарир ме ояд

گمان بری که مگر از حریر می‌آید

Нишот сайл занад шона аз дами моҳӣ

نشاط سیل زند شانه از دم ماهی

Ба зулфи мавҷ ки ид ғадир ме ояд

به زلف موج که عید غدیر می‌آید

Қадаҳ ба хами зану зуд эй ҳариф бар саркаш

قدح به خم زن و زود ای حریف بر سرکش

Ки май зи шиша ба паймона дайр ме ояд

که می ز شیشه به پیمانه دیر می‌آید

Шароб хӯрдан он Тифл , тӯҳмат пок аст

شراب خوردن آن طفل، تهمت پاک است

Ҳануз аз шукраши буи шер ме ояд

هنوز از شکرش بوی شیر می‌آید

зи бас ба боғ , салим аз малоли дилгирам

ز بس به باغ، سلیم از ملال دلگیرم

Ба чашм , шохи гулами ҳамчу тир ме ояд

به چشم، شاخ گلم همچو تیر می‌آید