Бар рахти роҳи нигоҳ аз гулистон берун равад

بر رخت راه نگاه از گلستان بیرون رود

Шона дар зулфи ту аз мӯии миён берун равад

شانه در زلف تو از موی میان بیرون رود

Май рӯй аз боғу гулҳоро парешон ме кунӣ

می روی از باغ و گل ها را پریشان می کنی

Чун азизӣ каз миёни дӯстон берун равад

چون عزیزی کز میان دوستان بیرون رود

Чун бисӯзам , ҳар нафаси хокистарам аз шавқи гул

چون بسوزم، هر نفس خاکسترم از شوق گل

Бе насимии ҳамчуи дӯд аз ошён берун равад

بی نسیمی همچو دود از آشیان بیرون رود

Гар гул аз булбул ҳиҷобӣ мекунад бовар макун

گر گل از بلبل حجابی می کند باور مکن

Бош чандон каз гулистони боғбон берун равад

باش چندان کز گلستان باغبان بیرون رود

На ҳамин танҳо раҳи канъони Зулайхо баста аст

نه همین تنها ره کنعان زلیخا بسته است

Май баради ғайрат ба ҳар сӯи корвон берун равад

می برد غیرت به هر سو کاروان بیرون رود

Бас ки дорам ёри даври афтодае дар ҳар диёр

بس که دارم یار دور افتاده ای در هر دیار

Май рӯм аз худ , ба ҳар сӯи корвон берун равад

می روم از خود، به هر سو کاروان بیرون رود

Завқи мастии он касе дорад ки чун булбули салим

ذوق مستی آن کسی دارد که چون بلبل سلیم

Дар баҳор ояд ба боғ ва дар хазон берун равад

در بهار آید به باغ و در خزان بیرون رود