Дар ишқи диламро ба ҷабини нақши вафо буд

در عشق دلم را به جبین نقش وفا بود

Бар санг задам оинаро , айби намо буд

بر سنگ زدم آینه را، عیب نما بود

Анқо ки ба ман бар сари даъвии сет , напурсед

عنقا که به من بر سر دعوی ست، نپرسید

Рӯзӣ ки ман овора шудам , ӯ ба куҷо буд

روزی که من آواره شدم، او به کجا بود

Бар каъба ӣ кӯй ту нашуд Хизри далелам

بر کعبه ی کوی تو نشد خضر دلیلم

Нақши қадами хеш , марои қиблаи намо буд

نقش قدم خویش، مرا قبله نما بود

Ҳар соя ӣ баррагӣ ба чамани нофа ӣ мишкии сет

هر سایه ی برگی به چمن نافه ی مشکی ست

Бӯеи магар аз зулфи ту ҳамроҳи сабо буд ?

بویی مگر از زلف تو همراه صبا بود؟

Ҳар мурғ ки аз доми худ озод намудем

هر مرغ که از دام خود آزاد نمودیم

Маълум шуд охир ки ҳамон мурғи ҳумо буд

معلوم شد آخر که همان مرغ هما بود

Хӯн шуд ҷигари ман , ки салим аз сари Кувайт

خون شد جگر من، که سلیم از سر کویت

намерафт ва чу мижгони ту рӯйиш ба қафо буд

می رفت و چو مژگان تو رویش به قفا بود