Ҷуръае то мехӯрд , хӯн дар аёғм ме кунад

جرعه ای تا می خورد، خون در ایاغم می کند

То димоғӣ май расонад , бедимоғам ме кунад

تا دماغی می رساند، بی دماغم می کند

Бас ки чун девонагон ошуфта мебинад маро

بس که چون دیوانگان آشفته می بیند مرا

Боғбон бо чӯби гули беруни з боғам ме кунад

باغبان با چوب گل بیرون ز باغم می کند

Қисмат ман нест ҳаргизи меҳрбонӣ аз касе

قسمت من نیست هرگز مهربانی از کسی

Чун сабо , парвонаи хасмӣ бо чароғам ме кунад

چون صبا، پروانه خصمی با چراغم می کند

Бе ту ҳргаҳ май рӯми сӯии чаман , дар пои сарв

بی تو هرگه می روم سوی چمن، در پای سرو

Об аз худ рафтанӣ дорад ки доғам ме кунад

آب از خود رفتنی دارد که داغم می کند

Булбулам , аммо салим аз бевафоеҳои гул

بلبلم، اما سلیم از بی وفایی های گل

Ашки хунин дар чамани ҳамчашм зоғам ме кунад

اشک خونین در چمن همچشم زاغم می کند