намебидиҳ соқӣ ки ҳасани боғ ва бустон ме равад

می بده ساقی که حسن باغ و بستان می‌رود

Чун тзрўи ҷуста , фасли гул шитобон ме равад

چون تَذَرْوْ جسته، فصل گل شتابان می‌رود

Шоҳидони боғ аз баси шӯхи чашм афтода анд

شاهدان باغ از بس شوخ‌چشم افتاده‌اند

Гул ба пои хеш аз гулбун ба домон ме равад

گل به پای خویش از گلبن به دامان می‌رود

Роҳи канъонро Зулайхои баста ҳамчун раҳзанон

راه کنعان را زلیخا بسته همچون رهزنان

намеравадгар бӯе , аз роҳ биёбон ме равад

می‌رود گر بویی، از راه بیابان می‌رود

Бас ки дорад шавқи шӯриш , аз муҳӣт дида ам

بس که دارد شوق شورش، از محیط دیده‌ام

Ҳар замони мавҷӣ ба истиқбол тӯфон ме равад

هر زمان موجی به استقبال طوفان می‌رود

Бе тамошои гул рӯй ту аз гулшани салим

بی‌تماشای گل روی تو از گلشن سلیم

Чун насими сунбули зулфат парешон ме равад

چون نسیم سنبل زلفت پریشان می‌رود