Аз бас ки марои бахти забуни шӯри баромад

از بس که مرا بخت زبون شور برآمد

Гар дона фишондам ба замин , мӯри баромад !

گر دانه فشاندم به زمین، مور برآمد!

Хамёза кашон рафт дил аз базми висолаш

خمیازه کشان رفت دل از بزم وصالش

Шуд маст ба майхонау махмури баромад

شد مست به میخانه و مخمور برآمد

Чун дид гронбории сомони таҷаллӣ

چون دید گرانباری سامان تجلی

Фарёди зи дарди камар аз таври баромад

فریاد ز درد کمر از طور برآمد

Бо хирмани мо ҳеҷ мапурсед чҳо кард

با خرمن ما هیچ مپرسید چها کرد

Он барқ ки аз хӯша ӣ ангури баромад

آن برق که از خوشه ی انگور برآمد

Ҳар хори дарин боғ буд ғунча ӣ гул ро

هر خار درین باغ بود غنچه ی گل را

Нешӣ ки зи дунбола ӣ занбӯри баромад

نیشی که ز دنباله ی زنبور برآمد

Шуд сарфи раҳи ишқ , бинозам сари худ ро

شد صرف ره عشق، بنازم سر خود را

Ин нағмаи салим аз сари Мансури баромад

این نغمه سلیم از سر منصور برآمد