Дил дар саводи зулфи ту биҳуш ме шавад

دل در سواد زلف تو بیهوش می شود

Дар шаби чароғи оина хомӯш ме шавад

در شب چراغ آینه خاموش می شود

Дил бо хаёл ӯ чу ҳам оғӯш ме шавад

دل با خیال او چو هم آغوش می شود

Як гул начидааст ки биҳуш ме шавад

یک گل نچیده است که بیهوش می شود

Онро ки ҳамчу оина уфтад бирав назар

آن را که همچو آینه افتد برو نظر

Ҳаркас ки дидааст , фаромӯш ме шавад

هرکس که دیده است، فراموش می شود

Чун партави ҷамоли ту пинҳон кунад касе ?

چون پرتو جمال تو پنهان کند کسی؟

Он оташ гуласт ки хас пӯш ме шавад

آن آتش گل است که خس پوش می شود

Дорам ҳазор ҳарф ба он бевафо , вале

دارم هزار حرف به آن بی وفا، ولی

Дар вақти арзи ҳол , фаромӯш ме шавад

در وقت عرض حال، فراموش می شود

Аз гуфтугӯии мурғи чамани завқ май барад

از گفتگوی مرغ چمن ذوق می برد

Ҳаркас чу шохи гул , ҳамаи тан гӯш ме шавад

هرکس چو شاخ گل، همه تن گوش می شود

Равшандилон ба ҳинд надоранд равнақӣ

روشندلان به هند ندارند رونقی

Дар шаби чароғи оина хомӯш ме шавад

در شب چراغ آینه خاموش می شود

Кор касе салим ки уфтад ба шоҳидон

کار کسی سلیم که افتد به شاهدان

Ойӣнаи вори зуд нмдпўш ме шавад

آیینه وار زود نمدپوش می شود