Кӣ ба дили орми хаёли ошёни хеш ро

کی به دل آرم خیال آشیان خویش را

Каз қафас берун намехоҳам фиғони хеш ро

کز قفس بیرون نمی خواهم فغان خویش را

Ҳамчуи маҷнӯни нотавонӣ аз куҷо , ишқ аз куҷо

همچو مجنون ناتوانی از کجا، عشق از کجا

Ёфт дар саҳрои магари девонаи ҷони хешро ? !

یافت در صحرا مگر دیوانه جان خویش را؟!

Дар гулистони муҳаббат , оқибат чун фохта

در گلستان محبت، عاقبت چون فاخته

Бар сари сарвии ниҳодами хону мони хеш ро

بر سر سروی نهادم خان و مان خویش را

Номи он лаби барадам ва шуд умрҳо каз завқи он

نام آن لب بردم و شد عمرها کز ذوق آن

Май макам чун ғунчаи атрофи даҳони хеш ро

می مکم چون غنچه اطراف دهان خویش را

эй ҳумо , аз паҳлавӣ худ кун қаноати ҳамчуи ман

ای هما، از پهلوی خود کن قناعت همچو من

Охир аз баҳр ки дории устихони хеш ро

آخر از بهر که داری استخوان خویش را

Обу нон дигар намехоҳам салим аз рӯзгор

آب و نان دیگر نمی خواهم سلیم از روزگار

Ҳамчуи соғар вақф мекардам даҳони хеш ро

همچو ساغر وقف می کردم دهان خویش را